Ervaringen van de rafters

Ja Conny, een ervaring is het raften zeker geweest maar of we deskundigen zijn? Daar valt zeker nog over te praten…

Onze stuurman Nat’n gaf ons eerst de nodige informatie om de dag veilig te beginnen.
We kregen een helm, reddingsvest en peddel. Handige zaken die later gezien onze levens gered hebben!
Onze bootgenoten zijn drie Belgische studenten lerarenopleiding: Lynn, Lisa en Carmen.
Andreas (Italiaan) en Charlotte (Zweeds), het andere duo van ons team is een koppel die zes maanden door Afrika reizen met een Jeep. Ze trouwden drie maanden geleden in Zuid-Afrika.

Nog maar net in de boot en in het nu nog kalme water mochten we al even in de Nijl springen. Wat een raar gevoel, wetende dat er krokodillen in het water zwemmen.
We oefenden hoe we terug in de boot moesten raken na een flip-over en leerden de boot om te draaien in het water.
Na een snelcursus raften vaarden we onze eerste waterval tegemoet. De waterval graad 2 (graad 1 is licht, graad 5 is moeilijk en graad 6 is niet meer voor leken) was de eerste en zo overwonnen.
Later ging het bergafwaarts en onze eerste waterval graad 5 lagen we in het water. Bij het bekijken van de film later op de avond, konden we zien hoe erg het was. Iedereen vloog in de lucht en een Belgisch meisje landde op mijn neus. De peddels vlogen in het rond, Ilse was niet meer te zien en ik probeerde naar lucht te happen. Dat was pas angstaanjagend wanneer je onder water bent en niet meer weet wat onder of boven is.
Gelukkig zijn de kajakkers in de buurt om ons op te vangen en de peddels op te halen.

Tussen de watervallen door zijn er vlakke stukken waar we de handen uit de mouwen moeten steken door te peddelen. Op deze manier kregen we de kans om te genieten van de mooie fauna en flora.
We zagen zelfs een krokodil op een steen liggen op de kant van de Nijl.
Ook onze stuurman zorgde voor animatie door te zingen en mopjes te vertellen over domme blondjes (leuk wanneer de helft van de mensen aan boord blond zijn) en acrobatie.
Het was dolle pret voor ons en ik denk dat de andere bootjes hebben kunnen meegenieten van onze zangkunsten… Let’s move it!

De lunch bestond uit ananas en koekjes en alhoewel ik geen ananas lust, was deze toch wel te smaken.

Plots werd de lucht heel donker en een paar minuten later begon het te regenen en te donderen. Lichtflitsen schoten door de lucht en we kregen de wind van voor en moesten heel hard roeien om nog vooruit te geraken.
Het rare is dat het water heel warm bleef en we hadden allemaal zin om in het water te springen, maar dat was nu even niet mogelijk (vanwege het krokodillengevaar).

Er zijn die dag nog enkele watervallen van graad 3 tot en met 5, maar de voorlaatste waterval die we deden was het zwaarst. Om die te bereiken moesten we bij een graad 6 waterval even uit het water.
De rafting boten werden uit het water gehaald en verder weer in het water gelegd. Alle inzittenden moesten op blote voeten de berg opklimmen om aan de andere kant te geraken en terug in de bootjes te klimmen.
Dan beleefden we de kick van ons leven!!!
Eerst moesten we hard peddelen naar de waterval toe, dan van de rand van de boot in de boot gaan zitten en goed vast houden aan de koord.
Onze boot werd voor een tweede maal de lucht in gekatapulteerd. Iedereen ging voor enkele seconden onder het water. Het leek wel een eeuwigheid.
Ik ging onder en dacht bij mezelf dit is het einde… Ik liet me rollen in de golven en hoopte snel boven water te komen. De moment dat ik boven water kwam, kreeg ik opnieuw een golf water in mijn gezicht en dook weer onder. In plaats van lucht, kreeg ik de halve Nijl binnen. Ik was tevreden dat één van de kajakkers me uit het water viste. Terug in de boot bleef ik twee minuten naar lucht happen.
Ilse was ondertussen ook gearriveerd aan de waterkant. Ze was haar helm in het water verloren en moest oppassen voor de stenen in het water. Gelukkig konden de kajakkers alle materialen terug vinden.

Na een laatste kleine waterval gingen we terug naar het kamp. Maar eerst moest ons winning team op de foto.
De rit naar huis leek ook een rafting. Met een grote camion met banken werden we door de smalle wegen vol bulten geloodst.

Kletsnat en moe maar nagenietend, reden we naar het kamp om onze ervaringen aan Kristel en Conny te vertellen.