engoye ozagola ?

Donderdag 22 april 2010.

Dag beste bloglezers,

Hopelijk overtreft het nieuws van België onze blog niet.
Na de eruptie in IJsland staat België weer op barsten.
Laat het oude nieuws BHV even staan, want nieuwe stof (niet uit de vulkaan, maar uit Afrika) komt eraan.

Op Afrikaanse tijd arriveerden we op kantoor voor een nieuwe werkdag. We zijn al goed ingeburgerd!
Onderweg kochten we nog vlug enkele zakjes popcorn in één van de lokale kraampjes. Nu ons spijsverteringsstelsel iets meer kan verdragen konden we dit riskeren.
Onze gidsen Harriette en Maria wachtten ons vol ongeduld op.
We vertrokken onmiddellijk naar ons eerste huisbezoek van de dag.
Onder de hete zon gingen we door berg en dal met op de achtergrond de hoge stemmetjes van de kleine Mugandaatjes* (Muzungu! Muzungu!) en de wuivende handjes.

Ons eerste bezoek bij een gezin met drie kinderen was schrijnend en raakte zelfs een harde tante als ik. Het gezin leeft in een ‘huis’ bestaande uit twee kamers, de slaapkamer en de living.
Bij gebrek aan meubelen mochten we plaatsnemen op de rieten mat in de woonkamer.
Enkel een rek met oude potten en pannen sierden het woongedeelte.
De kinderen liepen in oude, kapotte lompen en zagen er onverzorgd uit.
Ondanks de onhygiënische omstandigheden werden we met open armen ontvangen.
Ilse kon bij het nemen van de bloeddruk zelfs genieten van de lokale fauna. Er liep een kakkerlak over haar voeten, maar ondanks alles bleef ze ijzig kalm.
We luisterden naar het verhaal van de vrouw en haar kinderen en probeerden sociale steun te bieden.
De jongste (Tracey, 22 maanden) van de drie kinderen is ook besmet met HIV en heeft een operatie nodig voor een navelbreuk.
De moeder kan de operatie niet betalen en hoopt dat we voor haar iets kunnen betekenen.
We vinden het heel spijtig dat we niet iedereen met alle problemen kunnen helpen, maar proberen het leed te verzachten door kleine dingen te doen binnen onze mogelijkheden.
We geven medicatie (aangekocht met het geld dat verzameld is via de quiz en het ontbijt), tweedehands kleding en snoepjes.
We merken aan de reacties van de vrouwen en de kinderen dat ze superblij zijn met deze giften.
Het grappige is dat ze de kleding onmiddellijk aan proberen en daarna op de foto willen.
Ze klappen in hun handen, lachen en knielen om hun dankbaarheid te uiten.

Opvallend is dat elk lid klaagt over caugh, fluw and fever. Maar nooit hoor je iemand (een paar kinderen nagelaten) hoesten, heeft iemand koorts of andere symptomen van griep.
We hebben wel begrepen dat onze leden graag medicatie in ontvangst nemen en daarom zijn we voorzichtig in het uitdelen van de pilletjes.

Eén van de huisbezoeken die me vandaag is bijgebleven is die van een moslim gezin.
De man leeft samen met zijn twee vrouwen en hun zes kinderen. Zowel de man, de twee vrouwen als het jongste kind (4 jaar) zijn besmet met HIV.
Heel wat vragen gingen door mijn hoofd maar het was moeilijk om deze zomaar te stellen.
Op een bepaald moment in het gesprek, vroeg ik de man wat het betekende voor hem om met HIV te leven.
Tot mijn grote verbazing ging de man documentatie halen betreffende AIDS en begon uitleg te geven over workshops die hij bijwoonde.
Hij zei dat je moet aanvaarden wat Allah in je leven brengt…
De man vertelde dat hij samenwerkt met een katholieke priester in een organisatie voor preventie van AIDS.
Bovendien brengt de moslim elke week de boodschap door op het vrijdaggebed en de katholieke priester doet hetzelfde op zondag in de kerk.
Het lijkt me dat men in Afrika op dit gebied vooruitstrevender is dan in sommige Europese landen.

Nog een leuke ervaring was de aankoop van een mooi (papieren) halssnoer die we kochten bij één van de gezinnen die we bezochten. Door het kopen van kraftwork ondersteunen we de vrouwen van het project.
De vrouwen waren dolgelukkig en natuurlijk moesten we poseren voor de foto met z’n allen. Iedereen wilde met ons op de foto en ik kreeg zelfs een armbandje van één van de meisjes.

De twee broers Ronald en Emma mogen vandaag niet in het plaatje ontbreken. Het zijn twee leuke jonge tienerjongens die ons heel de dag vergezelden. Ze maakten foto’s, liepen wedstrijdje met Ilse, Kristel en Maria en genoten van ons gezelschap.
Maar bij het bezoeken van de gezinnen bleven ze braaf buiten wachten. Wat een beleefdheid!

Na een zware dag familiebezoeken moesten we plots nog even in de garden werken. Conny harkte tot ze blaren op haar handen kreeg en de witte rok van Ilse kreeg een grondkleurtje(oranje-bruin).
Kristel harkte alsof haar leven ervan af hing en ik deelde snel nog wat snoepjes uit.
De muganda’s (ik denk wel al de kinderen van het dorp) vonden het grappig hoe we bezig waren en vroegen of ze foto’s mochten trekken met ons fototoestel. Ze wisten van geen ophouden.

Moe maar voldaan keerden we naar huis met de matatu (taxi). Vanaf nu betalen we de prijs van de muganda’s (300 shilling) en ik weigerde dan ook de prijs van 500 te betalen en stapte door naar de volgende taxi. Daar kregen we wel de goede prijs en reden naar huis om later te genieten van de lekkere macaroni met kaas en ham à la Conny.

Tot morgen…

*Muganda = een zwarte persoon