Een klein prikje...

Woensdag 28 april 2010.

Vandaag hadden we afspraak in de dispencery (polikliniek).
Het is een kleine kraamkliniek waar zwangere vrouwen van Kanjansi en omgeving komen bevallen van hun baby.
Voor we het gebouw kunnen bereiken, moeten we een berg beklimmen. Door de inspanning en de warmte hangt onze tong bijna op de grond.
Bij aankomst aan de dispencery zien we de zwangere vrouwen die aanwezig zijn, op bankjes onder een afdak voor het gebouw zitten om een video te bekijken. Door de stroompanne krijgen ze de video niet te zien, maar wordt de zwangerschapsvoorlichting door de vroedvrouwen gegeven (in Luganda).
De vrouwen zijn verrast muzungu’s te zien en kijken alsof we buitenaardse wezens zijn.
De vroedvrouwen daarentegen verwelkomen ons hartelijk en halen onmiddellijk stoelen voor ons om de counseling bij te wonen.
Al snel worden we ingeschakeld om voor de Engelstalige vrouwen medische fiches en vaccinatiekaarten voor tetanus in te vullen.
Eerst staan ze weigerachtig om met ons (muzungu’s) te praten, maar na een peptalk door de vroedvrouw in Luganda verandert stilaan de sfeer.

Net zoals in België kan niemand verplicht worden zich op HIV te laten testen. De overheid van Uganda adviseert zwangere vrouwen zich te laten op HIV om het gevaar op besmetting van de baby tot een minimum te reduceren.
De test doen ze dan vaak met tegenzin en als we zien hoe de bloedafname gebeurd dan begrijp ik waarom….
Niet alleen de test is een probleem maar ook een positieve uitslag van de HIV-test heeft catastrofale gevolgen. Ten eerste de confrontatie met de ziekte en het besmettingsgevaar voor het kind.
Ten tweede het risico dat de echtgenoot zijn vrouw en kind(eren) verlaat omwille van HIV met alle gevolgen vandien.

De vrouwen krijgen uitleg over een ‘mamaakit’ en er hangt zelfs een kleine quiz aan vast om drie pakketjes uit te delen. De pakketjes bevatten een proper plastic, een rol katoen, medicijnen en detol.
Dit pakketje hebben ze nodig bij de bevalling en kost ongeveer 5000 shilling (€2,00). Toch is het voor de meesten onder hen onbetaalbaar.
We helpen nog even met het verpakken van 14 ijzerpillen in een zelfgemaakt papieren zakje en bezoeken nog snel een vrouw die vannacht bevallen is.
Conny en Ilse geven enkele babykleedjes die met groot plezier in ontvangst worden genomen door de kersverse ouders.

Na een welverdiende lunch in het Java restaurant in Kampala, doen we inkopen voor de counseling op vrijdag.
Eerst bij de apotheek voor oogdruppels en daarna naar de grote supermarkt in het winkelcomplex voor de cadeautjes en schoolgerief voor de kinderen.
Het schoolgerief bestaat uit een schrift, een potlood en een bic voor een dertigtal kinderen.
Het cadeautje voor de actie van de sterretjes is ditmaal een mooie drinkbeker met een deksel, die ze mee naar school kunnen nemen.
Er staat een tekening van een stripfiguur op en in de beker zit nog een beker.
We hopen dat de kinderen er blij mee zullen zijn!

Na een lange werkdag komen we in ons appartement en ontdekken dat de stroom voor de derde dag op rij uit ligt.
We kunnen zelfs onze spaghetti niet maken en besluiten dan maar brood met choco te eten.
Als ontspanning vertellen we elkaar leuke verhalen van lang geleden en kruipen eens vroe