Kampala Time
‘Partytime’
Het heeft eventjes geduurd (eigenlijk tot we terug in België waren) vooraleer we nog iets op onze blog konden plaatsen ...reden: onze ‘houdbaarheidsdatum’ van de internetstick die we thuis gebruikten was overschreden en het was niet mogelijk deze voor korte tijd te verlengen...vandaar!
Natuurlijk moeten we onze blog in schoonheid afsluiten en daarom toch nog enkele indrukken, ervaringen over onze laatste dagen Oeganda.
Vrijdag 14 mei hebben we op de laatste voedselbedeling, de leden van ‘Hope Foundation’ verwend met een klein afscheidsfeestje.
We hadden beslist de laatste vrijdag aardappelen te schenken aan de vrouwen (tijdens het uitdelen kreg ik een déjà-vu gevoel van de kwis...spijtig genoeg waren hier in Kajjansi de
aardappellen niet zo mooi verpakt ...nogmaals dank Bert voor de sponsering en de zakjes!!)
Als het uitdeelwerk er opzat hebben we de vrouwen en kinderen verwend met wat lekkers: een frisdrank, een chapatta, een ondefineerbare groentenschijf (die ze allemaal overheerlijk vonden , ik iets minder), een hardgekookt ei en een soort droge smoutebol...ze waren in de wolken en ze genoten met volle teugen van de verrassing. Het deed ons deugd ze zo te zien smullen!!
Het feestje werd in schoonheid afgesloten door onze speeches: Ann, Conny, Ilse en ikzelf hebben een oprecht woordje van dank gebracht aann de organisatie, Moureen maar in het bijzonder toch aan de vrouwen waar we heel veel respect voor hebben en die ons heel veel geleerd hebben. We zullen ze missen!!!
Na de groepsmeeting moesten we snel naar huis want we waren door Moureen uitgenodigd op het feestje ter ere van haar zus die afgestudeerd is.
We waren zeer vereerd want dit was toch een unieke kans om een Oegandees feestje mee te pikken en het sprak ons ook uiteraard aan omdat we binnenkort aan de beurt zijn en misschien ook wel een feestje willen geven?! (misschien konden we wat inspiratie opdoen?)
Bij mij zal het er in ieder geval niet zo serieus aan toegaan als hier. Het ‘feestvarken’ zat samen met een vriendin aan een aparte tafel te midden van de genodigden.
Er werd eerst rijkelijk gegeten (buffetstijl met dezelde etenswaren die we de voorbije weken aten: rijst, zoete aardappelen, matoké, beef, vis,...)en neen, geen chocolademousse als toetje...
Het dessert was een reusachtige taart waarvan iedereen klein stukje kreeg...
Na het culinaire gedeelte volgde de vele speeches van verschillende familieleden (wat de familiebanden betreft zijn we nog niet goed mee, het blijft een kluwen voor ons want iedereen is hier broer en zus en heeft soms meerdere moeders...geraak daar maar eens aan uit??)
Er werd nog wat gedanst maar niet zoals ik het me had voorgesteld in Afrika , ...velen bleven op hun stoeltjes zitten en het waren vooral de kinderen die de show stalen...
Rond 23u liet Moureen ons subtiel weten dat we konden vertrekken als we wilden. We begrepen de hint en zijn dan maar huiswaarts gekeerd. Gelukkig was het niet ver en vonden we tamelijk snel een boda-boda, die ons veilig aan ons appartementje afzette.
Het was tijd om ons bedje in te kruipen want morgen was het weer vroeg dag...
We gaan op safari!!
dinsdag 25 mei 2010
'partytime'
‘Partytime’
Het heeft eventjes geduurd (eigenlijk tot we terug in België waren) vooraleer we nog iets op onze blog konden plaatsen ...reden: onze ‘houdbaarheidsdatum’ van de internetstick die we thuis gebruikten was overschreden en het was niet mogelijk deze voor korte tijd te verlengen...vandaar!
Natuurlijk moeten we onze blog in schoonheid afsluiten en daarom toch nog enkele indrukken, ervaringen over onze laatste dagen Oeganda.
Vrijdag 14 mei hebben we op de laatste voedselbedeling, de leden van ‘Hope Foundation’ verwend met een klein afscheidsfeestje.
We hadden beslist de laatste vrijdag aardappelen te schenken aan de vrouwen (tijdens het uitdelen kreeg ik een déjà-vu gevoel van de kwis...spijtig genoeg waren hier in Kajjansi de aardappellen niet zo mooi verpakt ...(nogmaals dank Bert voor de sponsering en de zakjes!!)
Als het uitdeelwerk er opzat hebben we de vrouwen en kinderen verwend met wat lekkers: een frisdrank, een chapatti, een ondefineerbare groentenschijf (die ze allemaal overheerlijk vonden , ik iets minder), een hardgekookt ei en een soort droge smoutebol...ze waren in de wolken en ze genoten met volle teugen van de verrassing. Het deed ons deugd ze zo te zien smullen!!
Het feestje werd in schoonheid afgesloten door onze speeches: Ann, Conny, Ilse en ikzelf hebben een oprecht woordje van dank gebracht aann de organisatie, Moureen maar in het bijzonder toch aan de vrouwen waar we heel veel respect voor hebben en die ons heel veel geleerd hebben. We zullen ze missen!!!
Na de groepsmeeting moesten we snel naar huis want we waren door Moureen uitgenodigd op het feestje ter ere van haar zus die afgestudeerd is.
We waren zeer vereerd want dit was toch een unieke kans om een Oegandees feestje mee te pikken en het sprak ons ook uiteraard aan omdat we binnenkort aan de beurt zijn en misschien ook wel een feestje willen geven?! (misschien konden we wat inspiratie opdoen?)
Bij mij zal het er in ieder geval niet zo serieus aan toegaan als hier. Het ‘feestvarken’ zat samen met een vriendin aan een aparte tafel te midden van de genodigden.
Er werd eerst rijkelijk gegeten (buffetstijl met dezelde etenswaren die we de voorbije weken aten: rijst, zoete aardappelen, matoké, beef, vis,...)en neen, geen chocolademousse als toetje...
Het dessert was een reusachtige taart waarvan iedereen klein stukje kreeg...
Na het culinaire gedeelte volgde de vele speeches van verschillende familieleden (wat de familiebanden betreft zijn we nog niet goed mee, het blijft een kluwen voor ons want iedereen is hier broer en zus en heeft soms meerdere moeders...geraak daar maar eens aan uit??)
Er werd nog wat gedanst maar niet zoals ik het me had voorgesteld in Afrika , ...velen bleven op hun stoeltjes zitten en het waren vooral de kinderen die de show stalen...
Rond 23u liet Moureen ons subtiel weten dat we konden vertrekken als we wilden. We begrepen de hint en zijn dan maar huiswaarts gekeerd. Gelukkig was het niet ver en vonden we tamelijk snel een boda-boda, die ons veilig aan ons appartementje afzette.
Het was tijd om ons bedje in te kruipen want morgen was het weer vroeg dag...
We gaan op safari!!
Het heeft eventjes geduurd (eigenlijk tot we terug in België waren) vooraleer we nog iets op onze blog konden plaatsen ...reden: onze ‘houdbaarheidsdatum’ van de internetstick die we thuis gebruikten was overschreden en het was niet mogelijk deze voor korte tijd te verlengen...vandaar!
Natuurlijk moeten we onze blog in schoonheid afsluiten en daarom toch nog enkele indrukken, ervaringen over onze laatste dagen Oeganda.
Vrijdag 14 mei hebben we op de laatste voedselbedeling, de leden van ‘Hope Foundation’ verwend met een klein afscheidsfeestje.
We hadden beslist de laatste vrijdag aardappelen te schenken aan de vrouwen (tijdens het uitdelen kreeg ik een déjà-vu gevoel van de kwis...spijtig genoeg waren hier in Kajjansi de aardappellen niet zo mooi verpakt ...(nogmaals dank Bert voor de sponsering en de zakjes!!)
Als het uitdeelwerk er opzat hebben we de vrouwen en kinderen verwend met wat lekkers: een frisdrank, een chapatti, een ondefineerbare groentenschijf (die ze allemaal overheerlijk vonden , ik iets minder), een hardgekookt ei en een soort droge smoutebol...ze waren in de wolken en ze genoten met volle teugen van de verrassing. Het deed ons deugd ze zo te zien smullen!!
Het feestje werd in schoonheid afgesloten door onze speeches: Ann, Conny, Ilse en ikzelf hebben een oprecht woordje van dank gebracht aann de organisatie, Moureen maar in het bijzonder toch aan de vrouwen waar we heel veel respect voor hebben en die ons heel veel geleerd hebben. We zullen ze missen!!!
Na de groepsmeeting moesten we snel naar huis want we waren door Moureen uitgenodigd op het feestje ter ere van haar zus die afgestudeerd is.
We waren zeer vereerd want dit was toch een unieke kans om een Oegandees feestje mee te pikken en het sprak ons ook uiteraard aan omdat we binnenkort aan de beurt zijn en misschien ook wel een feestje willen geven?! (misschien konden we wat inspiratie opdoen?)
Bij mij zal het er in ieder geval niet zo serieus aan toegaan als hier. Het ‘feestvarken’ zat samen met een vriendin aan een aparte tafel te midden van de genodigden.
Er werd eerst rijkelijk gegeten (buffetstijl met dezelde etenswaren die we de voorbije weken aten: rijst, zoete aardappelen, matoké, beef, vis,...)en neen, geen chocolademousse als toetje...
Het dessert was een reusachtige taart waarvan iedereen klein stukje kreeg...
Na het culinaire gedeelte volgde de vele speeches van verschillende familieleden (wat de familiebanden betreft zijn we nog niet goed mee, het blijft een kluwen voor ons want iedereen is hier broer en zus en heeft soms meerdere moeders...geraak daar maar eens aan uit??)
Er werd nog wat gedanst maar niet zoals ik het me had voorgesteld in Afrika , ...velen bleven op hun stoeltjes zitten en het waren vooral de kinderen die de show stalen...
Rond 23u liet Moureen ons subtiel weten dat we konden vertrekken als we wilden. We begrepen de hint en zijn dan maar huiswaarts gekeerd. Gelukkig was het niet ver en vonden we tamelijk snel een boda-boda, die ons veilig aan ons appartementje afzette.
Het was tijd om ons bedje in te kruipen want morgen was het weer vroeg dag...
We gaan op safari!!
donderdag 13 mei 2010
Save the children
Nadat we zondag- en maandagavond eens geen stroompanne hadden, was het gisteren weer zover . En zelfs deze morgen was er nog steeds geen elektriciteit. Aangezien het onze vrije dag was, beslisten we om dan maar vroeg door te rijden naar Kampala om daar van een lekker ontbijt te genieten. Al om 9u zaten we in de matatu en tegen 10u30 zaten we aan het ontbijt in onze favoriete Javas Bar.
Het was stralend mooi weer vandaag, wat ook een paar dagen geleden was, en daar wilden we dankbaar gebruik van maken om nog wat kleur te pakken. Met de berichten die we uit België krijgen, moeten we er hier van profiteren… Na wat shoppen in Garden City, namen we de boda naar het zwembad van het Sheraton Hotel. Voor zo’n 10.000 UGS (+/- 4 euro) kan je daar een ganse dag genieten van het zwembad en bovendien krijg je er ook nog het gebruik een strandlaken bij.
Tegen 14u had ik afspraak met Warren van de organisatie ‘Save the Children in Uganda’. Een bedrijf dat onder de leiding staat van een Belg die we laatst ontmoetten op de Belgenavond. Hij had me verteld dat een van zijn medewerkers gespecialiseerd was in PMTCT-programma’s (Prevention Mother To Child Transmission) rond HIV. En laat dat nu net héél interessant zijn voor mijn bachelorproef. Gewapend met mijn notablok nam ik een boda richting Kiro Road. Mijn chauffeur had wel gezegd dat hij Kiro Road kende, maar na eerst een liter getankt te hebben, moest hij toch de weg vragen aan een paar collega’s. Al bij al kwam ik nog ruim op tijd aan.
Aan de receptie werd ik meteen begroet door Warren. Hij dacht dat ik te vroeg was omdat mijn vorige afspraak was geannuleerd. Ik legde hem uit dat we het in België gewend zijn om eerder te vroeg dan te laat op een afspraak te zijn.
Ik kreeg een heel interessante uiteenzetting over wat de organisatie allemaal doet. Hun hoofddoel is te waken over de rechten van het kind. Dit doen ze op vlak van educatie, bescherming van kinderen mbt oorlog, HIV/Aids door PMTCT programma’s op te zetten, zekerheid op vlak van voeding en woonst voorzien door mensen te leren hoe ze zichzelf kunnen voorzien van inkomsten en gezondheid en voeding door samen te werken met gezondheidscentra in de dorpen. En uiteraard gingen we iets dieper in op de PMTCT-programma’s die zij samen met de gezondheidscentra opstellen en volgen. Na een goed uur nam ik de boda terug richting Sheraton waar Ilse, Ann en Kristel al een mooi rood kleurtje gekregen hadden.
Het was ondertussen al 15u30 en dus stilaan tijd voor een middagmaal. We genoten van een lekker slaatje , bleven nog wat drinken en namen dan de boda en de matatu terug richting Kitende. Het zag er goed uit, de elektriciteit deed het. Maar helaas van erg korte duur want toen we net water aan ’t koken waren, viel de stroom al uit. Pas tegen 21u30 ging het licht weer aan.
Het was stralend mooi weer vandaag, wat ook een paar dagen geleden was, en daar wilden we dankbaar gebruik van maken om nog wat kleur te pakken. Met de berichten die we uit België krijgen, moeten we er hier van profiteren… Na wat shoppen in Garden City, namen we de boda naar het zwembad van het Sheraton Hotel. Voor zo’n 10.000 UGS (+/- 4 euro) kan je daar een ganse dag genieten van het zwembad en bovendien krijg je er ook nog het gebruik een strandlaken bij.
Tegen 14u had ik afspraak met Warren van de organisatie ‘Save the Children in Uganda’. Een bedrijf dat onder de leiding staat van een Belg die we laatst ontmoetten op de Belgenavond. Hij had me verteld dat een van zijn medewerkers gespecialiseerd was in PMTCT-programma’s (Prevention Mother To Child Transmission) rond HIV. En laat dat nu net héél interessant zijn voor mijn bachelorproef. Gewapend met mijn notablok nam ik een boda richting Kiro Road. Mijn chauffeur had wel gezegd dat hij Kiro Road kende, maar na eerst een liter getankt te hebben, moest hij toch de weg vragen aan een paar collega’s. Al bij al kwam ik nog ruim op tijd aan.
Aan de receptie werd ik meteen begroet door Warren. Hij dacht dat ik te vroeg was omdat mijn vorige afspraak was geannuleerd. Ik legde hem uit dat we het in België gewend zijn om eerder te vroeg dan te laat op een afspraak te zijn.
Ik kreeg een heel interessante uiteenzetting over wat de organisatie allemaal doet. Hun hoofddoel is te waken over de rechten van het kind. Dit doen ze op vlak van educatie, bescherming van kinderen mbt oorlog, HIV/Aids door PMTCT programma’s op te zetten, zekerheid op vlak van voeding en woonst voorzien door mensen te leren hoe ze zichzelf kunnen voorzien van inkomsten en gezondheid en voeding door samen te werken met gezondheidscentra in de dorpen. En uiteraard gingen we iets dieper in op de PMTCT-programma’s die zij samen met de gezondheidscentra opstellen en volgen. Na een goed uur nam ik de boda terug richting Sheraton waar Ilse, Ann en Kristel al een mooi rood kleurtje gekregen hadden.
Het was ondertussen al 15u30 en dus stilaan tijd voor een middagmaal. We genoten van een lekker slaatje , bleven nog wat drinken en namen dan de boda en de matatu terug richting Kitende. Het zag er goed uit, de elektriciteit deed het. Maar helaas van erg korte duur want toen we net water aan ’t koken waren, viel de stroom al uit. Pas tegen 21u30 ging het licht weer aan.
dinsdag 11 mei 2010
Love nnd submission...
Vandaag staat er een workshop over relaties op ons programma.
Nadat Kristel en ik eerst wat van de stralende ochtendzon genoten hebben (terwijl Conny en Ann het internet uitproberen) begeven we ons naar kantoor.
Er zijn al enkele leden aanwezig die ijverig craftwerkjes aan het maken zijn.
We hadden aan het begin van onze stage enkele zaken besteld die ze nu aan het afwerken zijn.
Voordat de workshop start zitten we nog even samen met Moureen om enkele dingen te bespreken. Ze vertelt ons dat de workshop in het Luganda is maar dat Grace dit naar het Engels zal vertalen.
Verder wil ze nog een mogelijk projectje van enkele leden bespreken.
Eén van de vrouwen wil graag in het kantoor van Hope foundation een kapsalon beginnen. Enkele andere leden willen hierin mee investeren. Ze willen alles zelf bekostigen maar komen toch nog geld tekort om een grote haardroger te kopen. Via Moureen hebben ze gevraagd of wij hen hiermee kunnen helpen.
We leggen aan Moureen uit dat we dit eerst met ons vier moeten bespreken en dat we moeten bekijken of dit voor ons financieel nog mogelijk is. We zullen haar later inlichten over onze beslissing. We hebben nl. nog de voedselbedeling, de schriftjes en de beloningen voor de kinderen op ons programma staan tegen vrijdag.
Tegen de middag start dan de workshop. We nemen allemaal plaats op de grond van het kantoor tegenover Mami (de buurvrouw van Grace die de workshop leidt).
Iedereen stelt zich voor en krijgt een applaus (waaronder ook wij).
Wat we dan te horen krijgen strookt echt niet met onze westerse opvattingen.
Zo vertelt Mami dat de vrouw haar man moet gehoorzamen om een goede relatie in stand te houden. Wat ons nog meer tegen de borst stoot is het feit dat wanneer een man zijn vrouw slaat dit een teken van liefde is!!! (Het huwelijk is een geschenk van God). We vertellen dat dit bij ons helemaal niet het geval is en dat dit strafbaar is. We leggen uit dat geweld nooit een goede oplossing is en dat het veel beter is om te praten.
Verder legt de vrouw ons uit dat het geven van een bruidsschat hier nog steeds van toepassing is en de leden kijken raar op wanneer we vertellen dat dit in België niet het geval is.
De leden vuren nog enkele vragen op ons af waarop we hen een zo duidelijk mogelijk antwoord proberen te geven.
Na de workshop nemen we afscheid van iedereen en gaan we nog langs in de bookshop om de schriftjes te bestellen.
Ook bij de apotheek gaan we nog enkele HIV-testen bestellen die we vrijdag nog zullen uitvoeren.
Daarna keren we huiswaarts waar we ons tegoed doen aan een lekker zelfgemaakt slaatje. Waarvoor dank aan Kristel die de lekkere boontjes en aardappelen kookte.
Nadat Kristel en ik eerst wat van de stralende ochtendzon genoten hebben (terwijl Conny en Ann het internet uitproberen) begeven we ons naar kantoor.
Er zijn al enkele leden aanwezig die ijverig craftwerkjes aan het maken zijn.
We hadden aan het begin van onze stage enkele zaken besteld die ze nu aan het afwerken zijn.
Voordat de workshop start zitten we nog even samen met Moureen om enkele dingen te bespreken. Ze vertelt ons dat de workshop in het Luganda is maar dat Grace dit naar het Engels zal vertalen.
Verder wil ze nog een mogelijk projectje van enkele leden bespreken.
Eén van de vrouwen wil graag in het kantoor van Hope foundation een kapsalon beginnen. Enkele andere leden willen hierin mee investeren. Ze willen alles zelf bekostigen maar komen toch nog geld tekort om een grote haardroger te kopen. Via Moureen hebben ze gevraagd of wij hen hiermee kunnen helpen.
We leggen aan Moureen uit dat we dit eerst met ons vier moeten bespreken en dat we moeten bekijken of dit voor ons financieel nog mogelijk is. We zullen haar later inlichten over onze beslissing. We hebben nl. nog de voedselbedeling, de schriftjes en de beloningen voor de kinderen op ons programma staan tegen vrijdag.
Tegen de middag start dan de workshop. We nemen allemaal plaats op de grond van het kantoor tegenover Mami (de buurvrouw van Grace die de workshop leidt).
Iedereen stelt zich voor en krijgt een applaus (waaronder ook wij).
Wat we dan te horen krijgen strookt echt niet met onze westerse opvattingen.
Zo vertelt Mami dat de vrouw haar man moet gehoorzamen om een goede relatie in stand te houden. Wat ons nog meer tegen de borst stoot is het feit dat wanneer een man zijn vrouw slaat dit een teken van liefde is!!! (Het huwelijk is een geschenk van God). We vertellen dat dit bij ons helemaal niet het geval is en dat dit strafbaar is. We leggen uit dat geweld nooit een goede oplossing is en dat het veel beter is om te praten.
Verder legt de vrouw ons uit dat het geven van een bruidsschat hier nog steeds van toepassing is en de leden kijken raar op wanneer we vertellen dat dit in België niet het geval is.
De leden vuren nog enkele vragen op ons af waarop we hen een zo duidelijk mogelijk antwoord proberen te geven.
Na de workshop nemen we afscheid van iedereen en gaan we nog langs in de bookshop om de schriftjes te bestellen.
Ook bij de apotheek gaan we nog enkele HIV-testen bestellen die we vrijdag nog zullen uitvoeren.
Daarna keren we huiswaarts waar we ons tegoed doen aan een lekker zelfgemaakt slaatje. Waarvoor dank aan Kristel die de lekkere boontjes en aardappelen kookte.
maandag 10 mei 2010
I'm so sorry !
Iedereen had een goeie nachtrust na de leuke filmavond gisteren ! Met volle moed kunnen we aan een nieuwe werkweek beginnen.
Voor we vertrokken naar kantoor, keken we nog eens in onze koffers om te zien wat we nog kunnen uitdelen bij de leden en we krijgen toch nog 2 volle zakjes bijeen.
Nu één koffer helemaal leeg is, kunnen we ook onze cadeautjes eens beginnen opbergen en niets is leuker dan alles eens showen.
We hebben vandaag HIV-testen op de planning staan in Kajjanssi, het dorpje van Nulu. Omdat dit dorpje niet echt simpel te vinden is, gaan we eerst naar kantoor, waar we Marie ontmoeten die weer als gids met ons meegaat. We hebben maar een 5-tal Hiv-testen op voorraad en besluiten om eerst nog eens te kijken of we er kunnen bijkopen want volgens Moureen zouden we toch 9 mensen moeten testen.
Betty wordt met ons meegestuurd om ons te tonen waar we kans maken om er te vinden.
In de straat van ons kantoor is de African Clinic. We vragen aan de balie of we HIV-testen kunnen kopen. De ene persoon zegt neen, de andere ja... maar gelukkig staat een dame op en neemt ons mee naar het kantoortje van de laborant.
We leggen uit dat we verpleegkundigen zijn en dat we graag 5 HIV-testen willen kopen.
De man vraagt wat we doen als de mensen positief getest zijn en het is duidelijk aan zijn reactie dat we het juiste antwoord geven : hen doorsturen naar Mildmay of Tasso.
Hij doet zelf ook aan counselling en daar willen we wel een woordje meer over horen. Als mensen positief getest worden, krijgen ze een goeie begeleiding en het hoofddoel is dat mensen niet ontmoedigd worden. Er wordt hen verteld dat ze met HIV een normaal en lang leven kunnen leiden mits ze hun medicatie nemen zoals door de arts voorgeschreven. Ze krijgen ook informatie omtrent 'violence at home' want HIV is en blijft nog steeds taboe hier !
Met alweer wat meer informatie in onze rugzak, vertrekken we naar het dorpje van Nulu.
Dat deel van Kajjanssi is het verste dorpje dat we aandoen dus we gaan op pad met de boda's. Door de vele regen van afgelopen dagen, liggen de wegen er heel nat en drassig bij. Gelukkig houden de boda's er rekening mee en minderen ze steeds hun snelheid als er plassen aankomen.
Bij aankomst staan de dorpelingen ons al met open armen op te wachten. De testen worden uitgevoerd in het huisje van Nulu.
Er staat enkel een bed en 1 zetel. Iedereen zit op het bed behalve ik. En na een tijdje gebeurt wat we al konden verwachten : een luide krak en het bed dat naar beneden zakt. We proesten het uit en het grappige is dat de muganda's 'I'm so sorry' zeggen.
Er kunnen 8 mensen getest worden, allen vrouwen en de meesten ook relatief jong. Eén test is invalid, de rest is allemaal negatief en de opluchting is bij al deze vrouwen dan ook groot als ze dit nieuws te horen krijgen. We geven hen de raad om toch steeds voorzichtig te blijven en met condoom te vrijen, waarbij de meesten wel verlegen beginnen giechelen. Eén vrouw vraagt echter of we condooms hebben. Die hebben we niet maar we beloven om er tegen vrijdag te halen en mee te geven tijdens de groepsmeeting.
Nadat de testen gedaan zijn, delen we nog wat kleding uit en daar zijn de mensen weer heel blij mee.
Tegen de tijd dat we klaar zijn en willen doorgaan, is het aan 't regenen. Marie wil de terugtocht te voet doen, maar dat zien wij niet zitten. Het is echt wel ver wandelen. Dus worden de boda's opnieuw ingeschakeld. Ann gaat met een plastiek zak op haar hoofd achterop met Marie. De boda waar Ilse en ik opgaan, heeft maar 1 voetsteuntje dus zijn we inventief : ik zet mijn voet en Ilse zet die van haar erbovenop.
De wegen zijn er ondertussen nog erger aan toe en we komen aan een stuk waar we moeten afstappen. De boda's maken echt een omweg om het veilig te houden en daar zijn we hen allen dankbaar voor !
Voor we huiswaarts keren, passeren we nog langs de groentenmarkt in Kajjanssi. Er zitten heel wat mensen met sprinkhanen. Ann vindt dit fascinerend en wil ze echt wel geproefd hebben voor we naar huis gaan. We gaan toekijken hoe ze die beesten (want het zijn echt we grote beesten) klaarmaken. Ze worden levend gevangen en levend de poten en veugels uitgetrokken en dan gaan ze in de pot. Ilse en ik zijn wat minder enthousiast om ze te proeven dus wordt er beslist om het proeven nog even uit te stellen.
We halen wat prinsessenboontjes en aardappelen om een lekker slaatje te maken en keren huiswaarts.
Toeval of niet maar in onze straat zit ook een man sprinkhanen 'te plukken'. Ik vraag hem waarom ze die dieren levend 'villen'. Dat hoort zo opdat ze vers zouden zijn. Als we ze willen proeven, moeten we rond 4u terugkeren, dan zijn ze klaar. Ann ziet het helemaal zitten.
Na een overheerlijke pastasalade met tonijn, kunnen we nog wat aan ons eindwerk werken. En tegen 5u gaan we met z'n allen de straat op om sprinkhanen te proeven, althans sommigen dan toch. Ik heb hier echt geen zin in en pas dan ook. De muganda's vinden het super dat de muzungu's het proeven en ze willen weten of we het lekker vinden. Sommigen vinden dat het wat naar garnaal smaakt maar ze zijn het er allemaal over eens dat dit toch maar een éénmalige proeverij wordt ! Echt lekker is het niet.
De rest van de avond verloopt rustig voor de tv.
Voor we vertrokken naar kantoor, keken we nog eens in onze koffers om te zien wat we nog kunnen uitdelen bij de leden en we krijgen toch nog 2 volle zakjes bijeen.
Nu één koffer helemaal leeg is, kunnen we ook onze cadeautjes eens beginnen opbergen en niets is leuker dan alles eens showen.
We hebben vandaag HIV-testen op de planning staan in Kajjanssi, het dorpje van Nulu. Omdat dit dorpje niet echt simpel te vinden is, gaan we eerst naar kantoor, waar we Marie ontmoeten die weer als gids met ons meegaat. We hebben maar een 5-tal Hiv-testen op voorraad en besluiten om eerst nog eens te kijken of we er kunnen bijkopen want volgens Moureen zouden we toch 9 mensen moeten testen.
Betty wordt met ons meegestuurd om ons te tonen waar we kans maken om er te vinden.
In de straat van ons kantoor is de African Clinic. We vragen aan de balie of we HIV-testen kunnen kopen. De ene persoon zegt neen, de andere ja... maar gelukkig staat een dame op en neemt ons mee naar het kantoortje van de laborant.
We leggen uit dat we verpleegkundigen zijn en dat we graag 5 HIV-testen willen kopen.
De man vraagt wat we doen als de mensen positief getest zijn en het is duidelijk aan zijn reactie dat we het juiste antwoord geven : hen doorsturen naar Mildmay of Tasso.
Hij doet zelf ook aan counselling en daar willen we wel een woordje meer over horen. Als mensen positief getest worden, krijgen ze een goeie begeleiding en het hoofddoel is dat mensen niet ontmoedigd worden. Er wordt hen verteld dat ze met HIV een normaal en lang leven kunnen leiden mits ze hun medicatie nemen zoals door de arts voorgeschreven. Ze krijgen ook informatie omtrent 'violence at home' want HIV is en blijft nog steeds taboe hier !
Met alweer wat meer informatie in onze rugzak, vertrekken we naar het dorpje van Nulu.
Dat deel van Kajjanssi is het verste dorpje dat we aandoen dus we gaan op pad met de boda's. Door de vele regen van afgelopen dagen, liggen de wegen er heel nat en drassig bij. Gelukkig houden de boda's er rekening mee en minderen ze steeds hun snelheid als er plassen aankomen.
Bij aankomst staan de dorpelingen ons al met open armen op te wachten. De testen worden uitgevoerd in het huisje van Nulu.
Er staat enkel een bed en 1 zetel. Iedereen zit op het bed behalve ik. En na een tijdje gebeurt wat we al konden verwachten : een luide krak en het bed dat naar beneden zakt. We proesten het uit en het grappige is dat de muganda's 'I'm so sorry' zeggen.
Er kunnen 8 mensen getest worden, allen vrouwen en de meesten ook relatief jong. Eén test is invalid, de rest is allemaal negatief en de opluchting is bij al deze vrouwen dan ook groot als ze dit nieuws te horen krijgen. We geven hen de raad om toch steeds voorzichtig te blijven en met condoom te vrijen, waarbij de meesten wel verlegen beginnen giechelen. Eén vrouw vraagt echter of we condooms hebben. Die hebben we niet maar we beloven om er tegen vrijdag te halen en mee te geven tijdens de groepsmeeting.
Nadat de testen gedaan zijn, delen we nog wat kleding uit en daar zijn de mensen weer heel blij mee.
Tegen de tijd dat we klaar zijn en willen doorgaan, is het aan 't regenen. Marie wil de terugtocht te voet doen, maar dat zien wij niet zitten. Het is echt wel ver wandelen. Dus worden de boda's opnieuw ingeschakeld. Ann gaat met een plastiek zak op haar hoofd achterop met Marie. De boda waar Ilse en ik opgaan, heeft maar 1 voetsteuntje dus zijn we inventief : ik zet mijn voet en Ilse zet die van haar erbovenop.
De wegen zijn er ondertussen nog erger aan toe en we komen aan een stuk waar we moeten afstappen. De boda's maken echt een omweg om het veilig te houden en daar zijn we hen allen dankbaar voor !
Voor we huiswaarts keren, passeren we nog langs de groentenmarkt in Kajjanssi. Er zitten heel wat mensen met sprinkhanen. Ann vindt dit fascinerend en wil ze echt wel geproefd hebben voor we naar huis gaan. We gaan toekijken hoe ze die beesten (want het zijn echt we grote beesten) klaarmaken. Ze worden levend gevangen en levend de poten en veugels uitgetrokken en dan gaan ze in de pot. Ilse en ik zijn wat minder enthousiast om ze te proeven dus wordt er beslist om het proeven nog even uit te stellen.
We halen wat prinsessenboontjes en aardappelen om een lekker slaatje te maken en keren huiswaarts.
Toeval of niet maar in onze straat zit ook een man sprinkhanen 'te plukken'. Ik vraag hem waarom ze die dieren levend 'villen'. Dat hoort zo opdat ze vers zouden zijn. Als we ze willen proeven, moeten we rond 4u terugkeren, dan zijn ze klaar. Ann ziet het helemaal zitten.
Na een overheerlijke pastasalade met tonijn, kunnen we nog wat aan ons eindwerk werken. En tegen 5u gaan we met z'n allen de straat op om sprinkhanen te proeven, althans sommigen dan toch. Ik heb hier echt geen zin in en pas dan ook. De muganda's vinden het super dat de muzungu's het proeven en ze willen weten of we het lekker vinden. Sommigen vinden dat het wat naar garnaal smaakt maar ze zijn het er allemaal over eens dat dit toch maar een éénmalige proeverij wordt ! Echt lekker is het niet.
De rest van de avond verloopt rustig voor de tv.
Mammamia!
8 en 9 mei 2010
Ons voorlaatste weekend in Oeganda brengen we door in Kampala. We werden door Gudrid uitgenodigd voor de Belgen avond bij de EU-ambassadeur thuis.
Voor we naar de Belgen avond vertrokken lieten we ons verwennen in een schoonheidssalon.
Onze voeten werden goed aangepakt, want die kregen we zelf niet meer proper met al dat zand.
We kregen allen superlange acrylnagels en onze haren werden verlengd met vlechtjes.
Na uren in het salon… Afrikaanse tijdspanne… Snel een douche in het hotel, om (maar) een uurtje te laat bij de ambassadeur te arriveren. (naar Afrikaanse normen wel ok)
Van ons schamele appartementje en arme dorp naar een mooie residentie gelegen op een heuvel met pool. Over een cultuurshock gesproken!
Er stonden mooie witte tenten en tuinmeubelen in de met gekleurde lichtjes (met stroom) verlichte tuin en een bar (zonder Belgisch bier). Het was net een droom!
We werden goed ontvangen door het gezelschap en leerden enkele Belgen kennen die al enige tijd in Oeganda verblijven.
We zagen ook de drie geneeskunde studenten die enkele weken geleden bij Kristel de diagnose stelden voor haar steekwonde. Ze dachten onmiddellijk aan een infectie en vonden een amputatie nodig. Gelukkig hebben we dit kunnen voorkomen. (voor de fanclub van Kristel, de wonde is goed genezen).
Na een gezellige babbel en een frietje in puntzak, besloten we de avond af te sluiten in de BBQ-lounge.
Conny en Ilse sliepen als Doornroosje, maar Kristel en ik konden de slaap niet vatten. In de verte (eigenlijk gewoon naast de deur) galmde de muziek en het gelach van de feestvierders van de Rock Bar door onze kamers.
Na een nacht met weinig slaap genoten we van een ontbijt en profiteerden we van de snelle internetverbinding in de lobby van het hotel.
Conny kreeg haar cadeau voor Moederdag via het internet en de tranen van geluk stroomden over haar wangen. Dank u Arve, Malou, Yara en juffen…
Nog even boodschappen en dan naar huis. Om toch in de Moederdagsfeer te blijven kochten we de film ‘Mammamia’. En we hadden stroom, dubbel feest!
Uit volle borst werd er meegezongen….’Mammamia, here we go again!
Zouden er hier dames bij zijn die dromen van een zangcarrière?
Ons voorlaatste weekend in Oeganda brengen we door in Kampala. We werden door Gudrid uitgenodigd voor de Belgen avond bij de EU-ambassadeur thuis.
Voor we naar de Belgen avond vertrokken lieten we ons verwennen in een schoonheidssalon.
Onze voeten werden goed aangepakt, want die kregen we zelf niet meer proper met al dat zand.
We kregen allen superlange acrylnagels en onze haren werden verlengd met vlechtjes.
Na uren in het salon… Afrikaanse tijdspanne… Snel een douche in het hotel, om (maar) een uurtje te laat bij de ambassadeur te arriveren. (naar Afrikaanse normen wel ok)
Van ons schamele appartementje en arme dorp naar een mooie residentie gelegen op een heuvel met pool. Over een cultuurshock gesproken!
Er stonden mooie witte tenten en tuinmeubelen in de met gekleurde lichtjes (met stroom) verlichte tuin en een bar (zonder Belgisch bier). Het was net een droom!
We werden goed ontvangen door het gezelschap en leerden enkele Belgen kennen die al enige tijd in Oeganda verblijven.
We zagen ook de drie geneeskunde studenten die enkele weken geleden bij Kristel de diagnose stelden voor haar steekwonde. Ze dachten onmiddellijk aan een infectie en vonden een amputatie nodig. Gelukkig hebben we dit kunnen voorkomen. (voor de fanclub van Kristel, de wonde is goed genezen).
Na een gezellige babbel en een frietje in puntzak, besloten we de avond af te sluiten in de BBQ-lounge.
Conny en Ilse sliepen als Doornroosje, maar Kristel en ik konden de slaap niet vatten. In de verte (eigenlijk gewoon naast de deur) galmde de muziek en het gelach van de feestvierders van de Rock Bar door onze kamers.
Na een nacht met weinig slaap genoten we van een ontbijt en profiteerden we van de snelle internetverbinding in de lobby van het hotel.
Conny kreeg haar cadeau voor Moederdag via het internet en de tranen van geluk stroomden over haar wangen. Dank u Arve, Malou, Yara en juffen…
Nog even boodschappen en dan naar huis. Om toch in de Moederdagsfeer te blijven kochten we de film ‘Mammamia’. En we hadden stroom, dubbel feest!
Uit volle borst werd er meegezongen….’Mammamia, here we go again!
Zouden er hier dames bij zijn die dromen van een zangcarrière?
zondag 9 mei 2010
vrijdag 7 mei 2010
thank you muzungu
Na een regenachtige nacht zijn we weeral vroeg uit de veren. Iedereen maakt zich klaar voor de laatste werkdag van de week.
Na een stevig ontbijt (spek met eieren) vertrekken we richting Kajansi.
Als we op kantoor aankomen is enkel Betty nog maar aanwezig. Na onze medicatiekast en files op orde gebracht te hebben, genieten we nog wat van het lekkere zonnetje.
Terwijl we op onze eerste leden wachten kunnen we nog wat aan ons bruine kleurtje werken (wat de meeste mensen hier niet zo goed begrijpen)! Vier muzungu’s die opzettelijk in de zon gaan zitten!!
Eventjes onstaat er opschudding op straat en loopt er een vrouw voorbij die heel hard roept gevolgd door enkele boda’s in een vliegende vaart. We begrijpen niet goed wat er gebeurt maar Betty verteld ons dat er geld gestolen is van de vrouw. Al snel keert de rust terug (hoewel rust hier op straat niet het juiste woord is).
Kort na de middag komen de eerste leden aan en begroeten ons weer zeer hartelijk. Er worden handjes geschud en iedereen vraagt hoe het met ons gaat.
We starten met de bedeling van het schoolmateriaal, voor de kinderen van de leden die nog niet aan bod waren geweest.
Eerder was er een klein misverstand geweest rond de bedeling van het schoolmateriaal. Moureen vertelde dat er op de rapporten van elk kind vermeld stond hoeveel schriftjes ze nodig hadden het volgend trimester. Dit kon bij sommige kinderen wel oplopen en vermits we maar aan elk kind één schriftje gegeven hadden, was dit misschien toch wat weinig. We hadden hier geen weet van gehad dus besloten we om volgende week nog extra schriftjes te voorzien.
Daarna beginnen we met onze consultaties. Het is echt wel opmerkelijk dat er veel minder leden klachten hebben. We zien hooguit 6 leden met flu, maapijn, ….
Ook de moeder met het zieke en ondervoede kindje is van de parij. Tot onze verbazing ziet het kind er veel beter uit dan een week eerder (misschien zit onze melkbedeling hier voor iets tussen).
Deze week hebben we als beloning voor de therapietrouw van de kinderen gekozen voor pennendoosjes gevuld met allerlei schoolmateriaal zoals o.a. een tekendriehoek, passer, gom, enz.. Dit past perfect bij de bedeling van ons schoolmateriaal.
Wat doet het nog steeds enorm veel deugd om de kindjes “thank you muzungu” te horen zeggen!!!
Voordat de leden op kantoor aankwamen hadden we nog vlug bij een plaatselijke handelaar twee grote zakken matoké gaan bestellen. Deze keer bespaarden we ons een hoop werk omdat Ann met het idee kwam om de matoké rechtstreeks in de zakjes te verdelen i.p.v. eerst hoopjes te maken om daarna alles opnieuw over de zakjes te verdelen!
Conny, Kristel, Ann en ik keren moe maar voldaan terug naar ons stekje waar we aan een welverdiend weekend kunnen beginnen.
Na een stevig ontbijt (spek met eieren) vertrekken we richting Kajansi.
Als we op kantoor aankomen is enkel Betty nog maar aanwezig. Na onze medicatiekast en files op orde gebracht te hebben, genieten we nog wat van het lekkere zonnetje.
Terwijl we op onze eerste leden wachten kunnen we nog wat aan ons bruine kleurtje werken (wat de meeste mensen hier niet zo goed begrijpen)! Vier muzungu’s die opzettelijk in de zon gaan zitten!!
Eventjes onstaat er opschudding op straat en loopt er een vrouw voorbij die heel hard roept gevolgd door enkele boda’s in een vliegende vaart. We begrijpen niet goed wat er gebeurt maar Betty verteld ons dat er geld gestolen is van de vrouw. Al snel keert de rust terug (hoewel rust hier op straat niet het juiste woord is).
Kort na de middag komen de eerste leden aan en begroeten ons weer zeer hartelijk. Er worden handjes geschud en iedereen vraagt hoe het met ons gaat.
We starten met de bedeling van het schoolmateriaal, voor de kinderen van de leden die nog niet aan bod waren geweest.
Eerder was er een klein misverstand geweest rond de bedeling van het schoolmateriaal. Moureen vertelde dat er op de rapporten van elk kind vermeld stond hoeveel schriftjes ze nodig hadden het volgend trimester. Dit kon bij sommige kinderen wel oplopen en vermits we maar aan elk kind één schriftje gegeven hadden, was dit misschien toch wat weinig. We hadden hier geen weet van gehad dus besloten we om volgende week nog extra schriftjes te voorzien.
Daarna beginnen we met onze consultaties. Het is echt wel opmerkelijk dat er veel minder leden klachten hebben. We zien hooguit 6 leden met flu, maapijn, ….
Ook de moeder met het zieke en ondervoede kindje is van de parij. Tot onze verbazing ziet het kind er veel beter uit dan een week eerder (misschien zit onze melkbedeling hier voor iets tussen).
Deze week hebben we als beloning voor de therapietrouw van de kinderen gekozen voor pennendoosjes gevuld met allerlei schoolmateriaal zoals o.a. een tekendriehoek, passer, gom, enz.. Dit past perfect bij de bedeling van ons schoolmateriaal.
Wat doet het nog steeds enorm veel deugd om de kindjes “thank you muzungu” te horen zeggen!!!
Voordat de leden op kantoor aankwamen hadden we nog vlug bij een plaatselijke handelaar twee grote zakken matoké gaan bestellen. Deze keer bespaarden we ons een hoop werk omdat Ann met het idee kwam om de matoké rechtstreeks in de zakjes te verdelen i.p.v. eerst hoopjes te maken om daarna alles opnieuw over de zakjes te verdelen!
Conny, Kristel, Ann en ik keren moe maar voldaan terug naar ons stekje waar we aan een welverdiend weekend kunnen beginnen.
Schoolwerk op het programma...
Woe 5 en do 6 mei ’10
Vandaag is onze vrije dag. Omdat we gisteren, na het uitdelen van schoolmateriaal, nog de tijd hadden om naar Kampala nieuw materiaal te gaan halen, waren we vandaag echt vrij ! Het weer zat ook heel erg mee vandaag dus beslisten we om naar Sesse Beach te gaan. Daar is het ook rustig om wat aan ons schoolwerk te werken.
Onderweg naar Sesse stuurden we Moureen een berichtje met de vraag hoe we morgen zouden afspreken. We krijgen nl. steeds een gids mee die voor het vertaalwerk zorgt. We kregen de melding terug dat wegens de aankomende verkiezingen morgen voor ons een vrije dag zou zijn. Zij en nog een paar andere leden zijn bezig met het registreren van kiezers en hierdoor zou ons werk van donderdag naar vrijdag verschoven worden. Voor ons een dag extra om aan eindwerk en stageboeken te werken, wat altijd welkom is.
Het is nog steeds grappig om zien hoe mensen hier reageren als wij, blanken, in de zon gaan zitten. Ze komen dan echt vragen waarom wij in de zon en niet in de schaduw gaan zitten. We hadden ons op een bankje dicht bij het water gezet en in een mum van tijd zaten we omsingeld. Maar we lieten het niet aan ons hart komen en genoten van de stralende zon !
Tegen etenstijd keerden we huiswaarts waar een heerlijk, zelfgemaakt slaatje en de rest van de spaghetti op ons wachtte. Helaas is de spaghetti niet meer helemaal opgewarmd geraakt, want jullie raden het al… ons steeds terugkerend probleem !
Na alweer een vrij korte nacht door de ‘huilende honden’en de biddende islamiet, begonnen we een nieuwe dag . We hadden beslist om voor alle zekerheid, geladen met onze laptops, naar de bar van een hotel in Kampala te gaan. Daar werkt het internet toch zoveel beter dan via onze stick. En daar zijn we bovendien ook zeker van elektriciteit.
We zijn tegen de middag iets gaan eten in de Javas Bar, toch wel een van onze favorieten hier. Maar na de maaltijd hadden we toch allemaal het gevoel dat de kaart stilaan aan verandering toe is. Alles wat we bestellen begint wat hetzelfde te smaken. Of we hebben het al te veel gegeten…
De zon bleef vandaag verstopt achter een dikke wolkenmassa dus zonnen was er niet bij. Om te werken voor school was dit ideaal.
Voor we naar ons appartement terugkeerden, sprongen we nog vlug de supermarkt binnen om wat eten in huis te halen. Na het eten dachten we eens een gezellige tv-avond te hebben, maar daar dacht de Oegandese Eandis toch weer anders over…
Vandaag is onze vrije dag. Omdat we gisteren, na het uitdelen van schoolmateriaal, nog de tijd hadden om naar Kampala nieuw materiaal te gaan halen, waren we vandaag echt vrij ! Het weer zat ook heel erg mee vandaag dus beslisten we om naar Sesse Beach te gaan. Daar is het ook rustig om wat aan ons schoolwerk te werken.
Onderweg naar Sesse stuurden we Moureen een berichtje met de vraag hoe we morgen zouden afspreken. We krijgen nl. steeds een gids mee die voor het vertaalwerk zorgt. We kregen de melding terug dat wegens de aankomende verkiezingen morgen voor ons een vrije dag zou zijn. Zij en nog een paar andere leden zijn bezig met het registreren van kiezers en hierdoor zou ons werk van donderdag naar vrijdag verschoven worden. Voor ons een dag extra om aan eindwerk en stageboeken te werken, wat altijd welkom is.
Het is nog steeds grappig om zien hoe mensen hier reageren als wij, blanken, in de zon gaan zitten. Ze komen dan echt vragen waarom wij in de zon en niet in de schaduw gaan zitten. We hadden ons op een bankje dicht bij het water gezet en in een mum van tijd zaten we omsingeld. Maar we lieten het niet aan ons hart komen en genoten van de stralende zon !
Tegen etenstijd keerden we huiswaarts waar een heerlijk, zelfgemaakt slaatje en de rest van de spaghetti op ons wachtte. Helaas is de spaghetti niet meer helemaal opgewarmd geraakt, want jullie raden het al… ons steeds terugkerend probleem !
Na alweer een vrij korte nacht door de ‘huilende honden’en de biddende islamiet, begonnen we een nieuwe dag . We hadden beslist om voor alle zekerheid, geladen met onze laptops, naar de bar van een hotel in Kampala te gaan. Daar werkt het internet toch zoveel beter dan via onze stick. En daar zijn we bovendien ook zeker van elektriciteit.
We zijn tegen de middag iets gaan eten in de Javas Bar, toch wel een van onze favorieten hier. Maar na de maaltijd hadden we toch allemaal het gevoel dat de kaart stilaan aan verandering toe is. Alles wat we bestellen begint wat hetzelfde te smaken. Of we hebben het al te veel gegeten…
De zon bleef vandaag verstopt achter een dikke wolkenmassa dus zonnen was er niet bij. Om te werken voor school was dit ideaal.
Voor we naar ons appartement terugkeerden, sprongen we nog vlug de supermarkt binnen om wat eten in huis te halen. Na het eten dachten we eens een gezellige tv-avond te hebben, maar daar dacht de Oegandese Eandis toch weer anders over…
woensdag 5 mei 2010
Wel of geen electriciteit vandaag???
Vandaag starten we de dag voor de verandering eens met electriciteit i.p.v zonder. Eindelijk nog eens een lekker kop koffie of thee bij het ontbijt. We kunnen eindelijk nog eens onze computers aanzetten en van de electriciteit wordt dankbaar gebruikt gemaakt om nog snel te internetten, te chatten, te skypen, te surfen....
De banden met het thuisfront worden via deze weg weer volop aangehaald en voor sommigen onder ons was dit weer eens nodig...
We vertrekken met een goed humeur naar kantoor.
Onderweg worden we begroet door Mr. Johnson, de schooldirecteur van de 'Waterfield School'. Hij laat ons weten dat de schoolvakantie nog duurt tot 17 mei. In de laatste week dat we hier zijn kunnen we eventueel nog een bezoekje brengen aan zijn school. Conny is in haar nopjes want een bezoek aan een basisschool stond bovenaan haar 'to do-lijstje'.
Vandaag gaan we net als gisteren schoolmateriaal uitdelen,... alleen weten we vandaag niet exact in welk huisje de bedeling zal doorgaan. Op kantoor is enkel Betty aanwezig, Moureen is op stap dus aan haar kunnen we het niet vragen. Hadisha, een vrouw die lid is komt ook langs op kantoor en omdat we vermoeden dat zij wel weet waar we moeten zijn gaan we met haar op pad. Op een bepaald moment vraagt zij aan ons om de weg te tonen naar het huisje van Anette en dan beseffen we pas dat er een kink in de kabel zit en dat eigenlijk niemand weet waar naar toe. We proberen onze hulplijn ‘Moureen’ te bellen maar ze neemt niet op. Dan maar overschakelen naar plan B. We weten dat Mary, een ander lid van ‘Hope Foundation’ in de buurt woont en we gaan op zoek naar haar. Onze inventiviteit kent geen grenzen: Conny gaat voorop, gewapend met haar camera waar op het schermpje van haar digtaal fototoestel een foto van Mary prijkt. We spreken een jongen aan uit de buurt en gelukkig herkent hij dadelijk de vrouw op het schermpje en worden we op een mum van tijd gebracht naar haar huisje. Uiteraard weet zij dadelijk waar we moeten zijn en neemt ze ons mee naar de andere kant van de hoofdstraat, we herkennen onmiddellijk het huisje van Anette als we er voor staan maar zonder gids hadden we het nooit gevonden, nochtans ligt het vlak bij ons kantoor! Om wegwijs te geraken in het gewirrewar van straatjes zullen we nog wat langer hier moeten blijven. Alles lijkt enorm op elkaar...en het blijft steeds een hele uitdaging om zonder plan en/of straatnaam op de juiste bestemming toe te komen.
Er zitten al kinderen op ons te wachten en het wordt weer een gezellige bedoening. Samen met hun moeders komen ze één voor één langs en krijgen zoals beloofd een schriftje, balpen en potlood. We bekijken de schoolrapporten met een kritisch oog en af en toe geven we ze een hart onder de riem om volgend trimester toch wat harder te werken maar over het algemeen zijn de resultaten goed.
Als alles uitgedeeld is blijven we met Anette nog wat napraten in haar huisje en ze schotelt ons een lekker bord verse ananas voor. Een welgekomen geschenk want onze kelen zijn van al het praten weer krukdroog geworden en we kunnen best iets fris gebruiken om ze te smeren.
Omdat al het schoolmateriaal verdeeld is, er zijn steeds meer kinderen dan we verwachten omdat er vaak ook wezen meekomen die bij hun familie wonen maar officieel geen deel uitmaken van het eigenlijke gezin, besluiten we naar Kampala te rijden om nog wat inkopen te doen. Het is nog steeds veel goedkoper om alles in het dozijn te kopen.
We combineren de schoolaankopen met de huishoudelijke inkopen en omdat het volgende zaterdag ‘Belgenavond’ is gaan we nog even langs bij enkele winkeltjes om een gepaste outfit te zoeken. Moe maar voldaan keren we huiswaarts.
We zijn al heel goed ingeburgerd want we dingen al niet meer af op de prijs van ons transport. Als de prijs ons niet aanstaat stappen we gewoon uit de taxi en gaan op zoek naar een andere die ons aan de lokale prijs wil meenemen.
Niet veel later, als we terecht komen in een monsterfile op de ring rond Kampala (te vergelijken met een fileop de Brusselse ring) proberen we de tijd te verdrijven door liedjes te zingen. Clousseau, Wim de Craene, Anouk, Marco Borsato,... passeren de revue.De andere passagiers van ons busje kijken al niet meer op. Ik denk dat ze al ergere dingen hebben meegemaakt met mzuzung's dan een vierkoppig meisjeskoor op de achterbank van de taxi!
Als we op onze bestemming toekomen zijn we heel blij als de omgeving rond ons appartement in het licht baadt...dat betekent dat er electricitieit is...maar ons geluk is van korte duur...nog geen half uur na aankomst valt het licht weer uit en is het gedaan met de pret... Conny heeft gelukkig nog het gehakt voor de spaghettisaus van morgen kunnen bakken maar ons avondmaal kunnen we op onze buik schrijven...geen ‘stjeitenpap’ vanavond (voor de niet-Pamelaars onder ons hiermee wordt melk met macaroni bedoeld).
We kruipen nog maar eens vroeg onder de wol, misschien hebben we morgenvroeg eletriciteit ?!
De banden met het thuisfront worden via deze weg weer volop aangehaald en voor sommigen onder ons was dit weer eens nodig...
We vertrekken met een goed humeur naar kantoor.
Onderweg worden we begroet door Mr. Johnson, de schooldirecteur van de 'Waterfield School'. Hij laat ons weten dat de schoolvakantie nog duurt tot 17 mei. In de laatste week dat we hier zijn kunnen we eventueel nog een bezoekje brengen aan zijn school. Conny is in haar nopjes want een bezoek aan een basisschool stond bovenaan haar 'to do-lijstje'.
Vandaag gaan we net als gisteren schoolmateriaal uitdelen,... alleen weten we vandaag niet exact in welk huisje de bedeling zal doorgaan. Op kantoor is enkel Betty aanwezig, Moureen is op stap dus aan haar kunnen we het niet vragen. Hadisha, een vrouw die lid is komt ook langs op kantoor en omdat we vermoeden dat zij wel weet waar we moeten zijn gaan we met haar op pad. Op een bepaald moment vraagt zij aan ons om de weg te tonen naar het huisje van Anette en dan beseffen we pas dat er een kink in de kabel zit en dat eigenlijk niemand weet waar naar toe. We proberen onze hulplijn ‘Moureen’ te bellen maar ze neemt niet op. Dan maar overschakelen naar plan B. We weten dat Mary, een ander lid van ‘Hope Foundation’ in de buurt woont en we gaan op zoek naar haar. Onze inventiviteit kent geen grenzen: Conny gaat voorop, gewapend met haar camera waar op het schermpje van haar digtaal fototoestel een foto van Mary prijkt. We spreken een jongen aan uit de buurt en gelukkig herkent hij dadelijk de vrouw op het schermpje en worden we op een mum van tijd gebracht naar haar huisje. Uiteraard weet zij dadelijk waar we moeten zijn en neemt ze ons mee naar de andere kant van de hoofdstraat, we herkennen onmiddellijk het huisje van Anette als we er voor staan maar zonder gids hadden we het nooit gevonden, nochtans ligt het vlak bij ons kantoor! Om wegwijs te geraken in het gewirrewar van straatjes zullen we nog wat langer hier moeten blijven. Alles lijkt enorm op elkaar...en het blijft steeds een hele uitdaging om zonder plan en/of straatnaam op de juiste bestemming toe te komen.
Er zitten al kinderen op ons te wachten en het wordt weer een gezellige bedoening. Samen met hun moeders komen ze één voor één langs en krijgen zoals beloofd een schriftje, balpen en potlood. We bekijken de schoolrapporten met een kritisch oog en af en toe geven we ze een hart onder de riem om volgend trimester toch wat harder te werken maar over het algemeen zijn de resultaten goed.
Als alles uitgedeeld is blijven we met Anette nog wat napraten in haar huisje en ze schotelt ons een lekker bord verse ananas voor. Een welgekomen geschenk want onze kelen zijn van al het praten weer krukdroog geworden en we kunnen best iets fris gebruiken om ze te smeren.
Omdat al het schoolmateriaal verdeeld is, er zijn steeds meer kinderen dan we verwachten omdat er vaak ook wezen meekomen die bij hun familie wonen maar officieel geen deel uitmaken van het eigenlijke gezin, besluiten we naar Kampala te rijden om nog wat inkopen te doen. Het is nog steeds veel goedkoper om alles in het dozijn te kopen.
We combineren de schoolaankopen met de huishoudelijke inkopen en omdat het volgende zaterdag ‘Belgenavond’ is gaan we nog even langs bij enkele winkeltjes om een gepaste outfit te zoeken. Moe maar voldaan keren we huiswaarts.
We zijn al heel goed ingeburgerd want we dingen al niet meer af op de prijs van ons transport. Als de prijs ons niet aanstaat stappen we gewoon uit de taxi en gaan op zoek naar een andere die ons aan de lokale prijs wil meenemen.
Niet veel later, als we terecht komen in een monsterfile op de ring rond Kampala (te vergelijken met een fileop de Brusselse ring) proberen we de tijd te verdrijven door liedjes te zingen. Clousseau, Wim de Craene, Anouk, Marco Borsato,... passeren de revue.De andere passagiers van ons busje kijken al niet meer op. Ik denk dat ze al ergere dingen hebben meegemaakt met mzuzung's dan een vierkoppig meisjeskoor op de achterbank van de taxi!
Als we op onze bestemming toekomen zijn we heel blij als de omgeving rond ons appartement in het licht baadt...dat betekent dat er electricitieit is...maar ons geluk is van korte duur...nog geen half uur na aankomst valt het licht weer uit en is het gedaan met de pret... Conny heeft gelukkig nog het gehakt voor de spaghettisaus van morgen kunnen bakken maar ons avondmaal kunnen we op onze buik schrijven...geen ‘stjeitenpap’ vanavond (voor de niet-Pamelaars onder ons hiermee wordt melk met macaroni bedoeld).
We kruipen nog maar eens vroeg onder de wol, misschien hebben we morgenvroeg eletriciteit ?!
maandag 3 mei 2010
Koest!
Na een paar uurtjes slapen werden we gewekt door de wolven (eigenlijk zijn het honden, maar het moet een beetje spannend blijven voor de lezers).
Ze huilden zo hard dat ik er gek van werd…
Ilse, Conny en Kristel werden ook gewekt door de mormels en na enige tijd kreeg ik er genoeg van. e Ik riep luid ‘koest’ door het venster van de slaapkamer.
Plots werd alles stil, zelfs de matatu’s hadden het begrepen en stopten met toeteren.
De nachtrust werd echter snel weer verstoord door een flinke hoestbui. En de kers op de taart van die nacht was de moslim die zijn gebed met heel de omgeving deelde.
Na een echte … nacht was het tijd voor een ochtend zonder elektriciteit. Niets nieuws onder de zon dus!
Pas toen we bijna moesten vertrekken naar onze plaats van afspraak, hadden we opnieuw stroom.
Snel nog een bakje koffie en zonder ontbijt dan maar…
Niet ver van ons appartementje woont Jane (één van de leden). Hier kwamen de ouders en hun kinderen samen om het door ons aangekochte schoolmateriaal in ontvangst te nemen.
Ze kregen elk een potlood, bic en een schoolschrift.
Alle kinderen toonden de resultaten van hun schoolrapport van het voorbije trimester. Sommige kinderen hadden goede resultaten maar de meeste onder hen hadden slechte resultaten.
Toch bleven we positief bij het zien van het rapport, gezien de levensomstandigheden van deze kinderen. Zoals eerder vermeld in de blog moeten de kinderen vaak voor en na schooltijd, huishoudelijke taken uitvoeren. Daardoor hebben ze minder tijd voor huistaken en studeren.
Na het uitdelen van het schoolmateriaal werd er nog wat gekeuveld. De dochter des huizes (een mooie dame van 25 jaar die wel een fotomodel lijkt) toonde ons leuke foto’s van familiefeesten, doopfeesten, foto’s van vrienden en familie.
Ze vertelde dat haar vader, nonkel en grootouders die op de foto’s te zien waren, een tijd gelden overleden zijn.
Toen ik haar vroeg of het nog steeds zwaar voor haar was, bevestigde ze door enkel haar wenkbrauwen op te trekken (dit betekent ja zeggen in Uganda).
Na een leuke werkdag, besloten we aan onze stageopdracht te werken.
We haalden onze spullen in het appartement, aten snel een toast en namen de matatu richting Sesse Beach.
In openlucht en stralende zon (eindelijk na een weekend regen) werkten we aan onze vragen betreffende het project.
Voor we naar huis gingen aten we in één van de wegrestaurants. Het eten was middelmatig en de ober was vriendelijker dan hij slim was.
Het duurde even voor hij onze bestelling begreep en we mochten maximum met twee tegelijk bestellen.
Gelukkig kon hij alles tot een goed einde brengen en met enige vertraging kregen we toch het gevraagde.
Terug thuis…. En je raadt het al? GEEN STROOM!!!!!!!!!!!!!!!!
Ze huilden zo hard dat ik er gek van werd…
Ilse, Conny en Kristel werden ook gewekt door de mormels en na enige tijd kreeg ik er genoeg van. e Ik riep luid ‘koest’ door het venster van de slaapkamer.
Plots werd alles stil, zelfs de matatu’s hadden het begrepen en stopten met toeteren.
De nachtrust werd echter snel weer verstoord door een flinke hoestbui. En de kers op de taart van die nacht was de moslim die zijn gebed met heel de omgeving deelde.
Na een echte … nacht was het tijd voor een ochtend zonder elektriciteit. Niets nieuws onder de zon dus!
Pas toen we bijna moesten vertrekken naar onze plaats van afspraak, hadden we opnieuw stroom.
Snel nog een bakje koffie en zonder ontbijt dan maar…
Niet ver van ons appartementje woont Jane (één van de leden). Hier kwamen de ouders en hun kinderen samen om het door ons aangekochte schoolmateriaal in ontvangst te nemen.
Ze kregen elk een potlood, bic en een schoolschrift.
Alle kinderen toonden de resultaten van hun schoolrapport van het voorbije trimester. Sommige kinderen hadden goede resultaten maar de meeste onder hen hadden slechte resultaten.
Toch bleven we positief bij het zien van het rapport, gezien de levensomstandigheden van deze kinderen. Zoals eerder vermeld in de blog moeten de kinderen vaak voor en na schooltijd, huishoudelijke taken uitvoeren. Daardoor hebben ze minder tijd voor huistaken en studeren.
Na het uitdelen van het schoolmateriaal werd er nog wat gekeuveld. De dochter des huizes (een mooie dame van 25 jaar die wel een fotomodel lijkt) toonde ons leuke foto’s van familiefeesten, doopfeesten, foto’s van vrienden en familie.
Ze vertelde dat haar vader, nonkel en grootouders die op de foto’s te zien waren, een tijd gelden overleden zijn.
Toen ik haar vroeg of het nog steeds zwaar voor haar was, bevestigde ze door enkel haar wenkbrauwen op te trekken (dit betekent ja zeggen in Uganda).
Na een leuke werkdag, besloten we aan onze stageopdracht te werken.
We haalden onze spullen in het appartement, aten snel een toast en namen de matatu richting Sesse Beach.
In openlucht en stralende zon (eindelijk na een weekend regen) werkten we aan onze vragen betreffende het project.
Voor we naar huis gingen aten we in één van de wegrestaurants. Het eten was middelmatig en de ober was vriendelijker dan hij slim was.
Het duurde even voor hij onze bestelling begreep en we mochten maximum met twee tegelijk bestellen.
Gelukkig kon hij alles tot een goed einde brengen en met enige vertraging kregen we toch het gevraagde.
Terug thuis…. En je raadt het al? GEEN STROOM!!!!!!!!!!!!!!!!
weekend
Nadat we ons appartementje netjes gepoetst hadden en onze was (die voor ons gedaan was) opgehangen hadden vertrokken we richting Kampala.
We besloten ons weekend door te brengen in het Grand Imperial hotel en dit dan vooral met oog op voldoende elektriciteit, internetverbinding en … een zwembad!
We boekten eerst een full body massage gevolgd door een saunabeurt. We voelden ons als herboren.
Tegen de avond maakten we ons klaar om naar “Le Chateau” te gaan. Dit is een Belgisch restaurant even buiten het centrum van Kampala. Doordat het verkeer weer helemaal vast zat was het al vrij laat toen we daar aankwamen.
Conny, Ann en ik bestelden een fondue bourguinone en Kristel kreeg een gerookte vis voorgeschoteld.
Hoewel de locatie zeer mooi was en het eten best lekker liep de bediening toch wat mis. Eerst was de wijn op dan had de ijsmachine het begeven,… maar een frisse Belgische Duvel voor mij en een Hoegaarden voor Kristel deden ons dit al snel vergeten.
We maakten er nog een gezellige avond van (want deze hadden we echt wel verdiend).
Zondag was een echte lazy sunday. Kristel en ik vleiden ons neer naast het zwembad onder de stralende zon maar al snel verdween de zon achter de wolken (wat misschien niet zo slecht was voor ons tere velletje).
Ann en Conny gingen de plaatselijke craft markt verkennen en keerden gepakt en gezakt terug met souvenirs, waaronder een mooi kado voor onze docenten.
Later in de namiddag was de zon terug van de partij en zochten we een plaatsje aan de poolbar, zodat we nog wat aan onze schoolopdrachten konden werken.
Na een lekker maal in het Javas café (terwijl buiten de regen met bakken uit de hemel viel) keerden we terug richting Kitende waar we thuis kwamen in een stikdonker appartement (er was weer een electriciteitspanne door het onweer)!
We besloten ons weekend door te brengen in het Grand Imperial hotel en dit dan vooral met oog op voldoende elektriciteit, internetverbinding en … een zwembad!
We boekten eerst een full body massage gevolgd door een saunabeurt. We voelden ons als herboren.
Tegen de avond maakten we ons klaar om naar “Le Chateau” te gaan. Dit is een Belgisch restaurant even buiten het centrum van Kampala. Doordat het verkeer weer helemaal vast zat was het al vrij laat toen we daar aankwamen.
Conny, Ann en ik bestelden een fondue bourguinone en Kristel kreeg een gerookte vis voorgeschoteld.
Hoewel de locatie zeer mooi was en het eten best lekker liep de bediening toch wat mis. Eerst was de wijn op dan had de ijsmachine het begeven,… maar een frisse Belgische Duvel voor mij en een Hoegaarden voor Kristel deden ons dit al snel vergeten.
We maakten er nog een gezellige avond van (want deze hadden we echt wel verdiend).
Zondag was een echte lazy sunday. Kristel en ik vleiden ons neer naast het zwembad onder de stralende zon maar al snel verdween de zon achter de wolken (wat misschien niet zo slecht was voor ons tere velletje).
Ann en Conny gingen de plaatselijke craft markt verkennen en keerden gepakt en gezakt terug met souvenirs, waaronder een mooi kado voor onze docenten.
Later in de namiddag was de zon terug van de partij en zochten we een plaatsje aan de poolbar, zodat we nog wat aan onze schoolopdrachten konden werken.
Na een lekker maal in het Javas café (terwijl buiten de regen met bakken uit de hemel viel) keerden we terug richting Kitende waar we thuis kwamen in een stikdonker appartement (er was weer een electriciteitspanne door het onweer)!
Abonneren op:
Posts (Atom)
