Kampala Time
Het is alweer vrijdag ! Voor we naar kantoor vertrekken, bekijken we onze documenten die we geschreven hebben tijdens de huisbezoeken. Daarop noteren we de zaken die leden vrijdag kunnen komen ophalen (medicatie en nu ook wat kleding omdat we niet genoeg meehadden).
We passeren nog vlug langs de apotheek en beginnen dan aan de klim naar het kantoor. De wegen zijn verschrikkelijk modderig en glad want het heeft weer water gegoten vannacht.
Ons eerste werk is het aanvullen van de files. En dan kunnen we weer knutselen. We maken zelf kleine envelopjes waarin we medicatie meegeven aan de leden. De standaard zaken die we steeds klaarmaken zijn Panadol, Brufen, Vitamine C en Multivitamines.
Omdat we na deze drie weken toch steeds meer het gevoel hebben dat mensen een beetje verslaafd zijn aan medicatie, willen we toch proberen om hen daar een beetje vanaf te helpen. Dus beperken we de aankoop van medicatie echt tot wat echt nodig is.
De leden die al voor de middag op kantoor zijn, hebben hun kraftwerk bij en da's altijd leuk om zien. Ondanks het feit dat het hier momenteel geen school is, zijn er toch maar weinig kinderen mee. Misschien waren ze vorige week wat teleurgesteld over wat we hebben uitgedeeld ?
Rond de middag komt Moureen aan. We bespreken wat we zullen bestellen voor de voedselbedeling en gaan samen met Betty en de dochter van Nulu op pad om pocho (= griesmeel) en melk te bestellen. We krijgen goeie prijzen : 100 kg pocho voor 80.000 shilling en 100 l verse melk voor 100.000 shilling. Da's goed want hierdoor kunnen we toch wat meer melk geven en da's extra leuk nu de kinderen thuis zijn.
Rond twee uur start de consultatie. In eerste instantie zien we de leden waarbij we op huisbezoek waren en die wat moesten ophalen. Alles staat al klaar met de naam erop, zo verliezen we niet te veel tijd. Het begint ook makkelijker te worden nu we de leden al wat beginnen kennen, althans, sommigen dan toch.
Janet is weer tolk van dienst en ze doet dat schitterend.
Als mensen met de zoveelste keer klagen over flu, leggen we nog eens goed uit wat flu precies is. In plaats van echte medicatie, opteren we ervoor om vitamines mee te geven, tenzij we natuurlijk merken dat mensen er echt niet goed uitzien. En het valt ons op dat mensen al minder medicatie komen vragen ! Dus onze aanpak werkt !
Dan is het weer tijd voor de sterretjes. De kinderen doen echt hun best om hun papieren correct binnen te brengen. Soms staat er zelfs bij dat ze héél flink zijn geweest of dat ze goed gegeten hebben. In het verlengde van de bedeling van schoolmateriaal volgende week, hebben we deze week beslist om afsluitbare drinkbekers te kopen. Deze kunnen ze gevuld mee naar school nemen. We hebben verschillende kleuren met verschillende tekeningetjes en laten de kinderen (of de ouders van diegenen die er niet zijn) zelf kiezen. Het is alweer een succes ! Iedereen is blij.
En tot slot kunnen we starten met de voedselbedeling. De aanwezige leden worden geteld en aan de hand daarvan wordt beslist dat iedereen 2kg pocho krijgt. Al snel zitten we helemaal onder het stof en de leden vinden het zeer grappig. Iedereen is in de weer om te helpen. We lachen ermee dat de muganda's meteen in muzungu's veranderen als ze onder het witte stof zitten !
Als alle pocho mooi verdeeld is, kunnen we met de melk beginnen. Da's nog een hele karwei. De melk wordt van de grote kannen in plastiek zakjes geschept. Aangezien wij het niet echt gewend zijn om melk in plastiek zakjes te kopen, is dat hier heel gewoon. Zelfs in de supermarkt kan je zakjes melk kopen. Het blijkt een truuk om de zakjes dan op een goeie manier af te sluiten, maar ook dat hebben we heel snel onder de knie.
Nadat alles verdeeld is, krijgen we weer een warm applaus door de leden en ook Moureen bedankt ons nog eens extra omdat we toch 100 ipv 50 liter melk besteld hebben. We kunnen alweer met een tevreden gevoel naar huis !
Na een goeie verfrissende douche beslissen we om - al naar goede gewoonte op vrijdagavond - iets te gaan eten.
We nemen de matatu richting Entebbe. Op die weg zijn we tijdens onze eerste week eens pizza gaan eten en dat was wel een gezellig plaatsje om te zitten.
We nemen de eerte matatu die plaats heeft. Daarop zit een Indisch uitziende man die meteen begint te praten. Hij wil foto's van ons maken. Op een bepaald moment vraagt hij of Kristel, Ann en Ilse zussen zijn en of ik hun moeder ben. ?!?!
Hij kraamt wat vreemde verhalen uit en we hopen dat hij niet gaat mee uitstappen want het is toch wat een zonderling die we liever niet in onze buurt hebben. Gelukkig rijdt hij door en kunnen wij met een gerust hart gaan eten.
Als blijkt dat minstens de helft van de zaken die op de kaart staan niet voorradig zijn, beslissen we dat het de laatste keer is dat we hier komen !
vrijdag 30 april 2010
donderdag 29 april 2010
Een klein prikje...
Woensdag 28 april 2010.
Vandaag hadden we afspraak in de dispencery (polikliniek).
Het is een kleine kraamkliniek waar zwangere vrouwen van Kanjansi en omgeving komen bevallen van hun baby.
Voor we het gebouw kunnen bereiken, moeten we een berg beklimmen. Door de inspanning en de warmte hangt onze tong bijna op de grond.
Bij aankomst aan de dispencery zien we de zwangere vrouwen die aanwezig zijn, op bankjes onder een afdak voor het gebouw zitten om een video te bekijken. Door de stroompanne krijgen ze de video niet te zien, maar wordt de zwangerschapsvoorlichting door de vroedvrouwen gegeven (in Luganda).
De vrouwen zijn verrast muzungu’s te zien en kijken alsof we buitenaardse wezens zijn.
De vroedvrouwen daarentegen verwelkomen ons hartelijk en halen onmiddellijk stoelen voor ons om de counseling bij te wonen.
Al snel worden we ingeschakeld om voor de Engelstalige vrouwen medische fiches en vaccinatiekaarten voor tetanus in te vullen.
Eerst staan ze weigerachtig om met ons (muzungu’s) te praten, maar na een peptalk door de vroedvrouw in Luganda verandert stilaan de sfeer.
Net zoals in België kan niemand verplicht worden zich op HIV te laten testen. De overheid van Uganda adviseert zwangere vrouwen zich te laten op HIV om het gevaar op besmetting van de baby tot een minimum te reduceren.
De test doen ze dan vaak met tegenzin en als we zien hoe de bloedafname gebeurd dan begrijp ik waarom….
Niet alleen de test is een probleem maar ook een positieve uitslag van de HIV-test heeft catastrofale gevolgen. Ten eerste de confrontatie met de ziekte en het besmettingsgevaar voor het kind.
Ten tweede het risico dat de echtgenoot zijn vrouw en kind(eren) verlaat omwille van HIV met alle gevolgen vandien.
De vrouwen krijgen uitleg over een ‘mamaakit’ en er hangt zelfs een kleine quiz aan vast om drie pakketjes uit te delen. De pakketjes bevatten een proper plastic, een rol katoen, medicijnen en detol.
Dit pakketje hebben ze nodig bij de bevalling en kost ongeveer 5000 shilling (€2,00). Toch is het voor de meesten onder hen onbetaalbaar.
We helpen nog even met het verpakken van 14 ijzerpillen in een zelfgemaakt papieren zakje en bezoeken nog snel een vrouw die vannacht bevallen is.
Conny en Ilse geven enkele babykleedjes die met groot plezier in ontvangst worden genomen door de kersverse ouders.
Na een welverdiende lunch in het Java restaurant in Kampala, doen we inkopen voor de counseling op vrijdag.
Eerst bij de apotheek voor oogdruppels en daarna naar de grote supermarkt in het winkelcomplex voor de cadeautjes en schoolgerief voor de kinderen.
Het schoolgerief bestaat uit een schrift, een potlood en een bic voor een dertigtal kinderen.
Het cadeautje voor de actie van de sterretjes is ditmaal een mooie drinkbeker met een deksel, die ze mee naar school kunnen nemen.
Er staat een tekening van een stripfiguur op en in de beker zit nog een beker.
We hopen dat de kinderen er blij mee zullen zijn!
Na een lange werkdag komen we in ons appartement en ontdekken dat de stroom voor de derde dag op rij uit ligt.
We kunnen zelfs onze spaghetti niet maken en besluiten dan maar brood met choco te eten.
Als ontspanning vertellen we elkaar leuke verhalen van lang geleden en kruipen eens vroe
Vandaag hadden we afspraak in de dispencery (polikliniek).
Het is een kleine kraamkliniek waar zwangere vrouwen van Kanjansi en omgeving komen bevallen van hun baby.
Voor we het gebouw kunnen bereiken, moeten we een berg beklimmen. Door de inspanning en de warmte hangt onze tong bijna op de grond.
Bij aankomst aan de dispencery zien we de zwangere vrouwen die aanwezig zijn, op bankjes onder een afdak voor het gebouw zitten om een video te bekijken. Door de stroompanne krijgen ze de video niet te zien, maar wordt de zwangerschapsvoorlichting door de vroedvrouwen gegeven (in Luganda).
De vrouwen zijn verrast muzungu’s te zien en kijken alsof we buitenaardse wezens zijn.
De vroedvrouwen daarentegen verwelkomen ons hartelijk en halen onmiddellijk stoelen voor ons om de counseling bij te wonen.
Al snel worden we ingeschakeld om voor de Engelstalige vrouwen medische fiches en vaccinatiekaarten voor tetanus in te vullen.
Eerst staan ze weigerachtig om met ons (muzungu’s) te praten, maar na een peptalk door de vroedvrouw in Luganda verandert stilaan de sfeer.
Net zoals in België kan niemand verplicht worden zich op HIV te laten testen. De overheid van Uganda adviseert zwangere vrouwen zich te laten op HIV om het gevaar op besmetting van de baby tot een minimum te reduceren.
De test doen ze dan vaak met tegenzin en als we zien hoe de bloedafname gebeurd dan begrijp ik waarom….
Niet alleen de test is een probleem maar ook een positieve uitslag van de HIV-test heeft catastrofale gevolgen. Ten eerste de confrontatie met de ziekte en het besmettingsgevaar voor het kind.
Ten tweede het risico dat de echtgenoot zijn vrouw en kind(eren) verlaat omwille van HIV met alle gevolgen vandien.
De vrouwen krijgen uitleg over een ‘mamaakit’ en er hangt zelfs een kleine quiz aan vast om drie pakketjes uit te delen. De pakketjes bevatten een proper plastic, een rol katoen, medicijnen en detol.
Dit pakketje hebben ze nodig bij de bevalling en kost ongeveer 5000 shilling (€2,00). Toch is het voor de meesten onder hen onbetaalbaar.
We helpen nog even met het verpakken van 14 ijzerpillen in een zelfgemaakt papieren zakje en bezoeken nog snel een vrouw die vannacht bevallen is.
Conny en Ilse geven enkele babykleedjes die met groot plezier in ontvangst worden genomen door de kersverse ouders.
Na een welverdiende lunch in het Java restaurant in Kampala, doen we inkopen voor de counseling op vrijdag.
Eerst bij de apotheek voor oogdruppels en daarna naar de grote supermarkt in het winkelcomplex voor de cadeautjes en schoolgerief voor de kinderen.
Het schoolgerief bestaat uit een schrift, een potlood en een bic voor een dertigtal kinderen.
Het cadeautje voor de actie van de sterretjes is ditmaal een mooie drinkbeker met een deksel, die ze mee naar school kunnen nemen.
Er staat een tekening van een stripfiguur op en in de beker zit nog een beker.
We hopen dat de kinderen er blij mee zullen zijn!
Na een lange werkdag komen we in ons appartement en ontdekken dat de stroom voor de derde dag op rij uit ligt.
We kunnen zelfs onze spaghetti niet maken en besluiten dan maar brood met choco te eten.
Als ontspanning vertellen we elkaar leuke verhalen van lang geleden en kruipen eens vroe
Geschenken voor ons ?!
Donderdag 29 april 2010 Geschenkjes voor ons !?
Eigenlijk ben ik veel te moe om nog op de blog te schrijven maar de plicht roept, zelfsna een erg zware maar toffe werkdag.
Het was voor Conny en mij al vroeg dag vandaag omdat we om negen uur hadden afgesproken met de vroedvrouw van de polikliniek. Conny werkt voor haar eindwerk rond het onderwerp ‘borstvoeding en hiv’ en ze heeft nog wat informatie nodig. Ik ga mee omdat het enerzijds toch wel leuker is met twee en anderzijds interesseert het onderwerp me toch ook wel. De vroedvrouw Prossy, is een vrouw die met veel passie over haar beroep spreekt. Ze is van vele zaken op de hoogte en het is dan ook een plezier om van haar 'les’ te krijgen. Op alle vragen van Conny antwoordt ze met veel deskundigheid en langs de andere kant is ook zij nieuwsgierig naar het leven in België. Het wordt een erg fijne babbel onder vrouwen en als het tijd wordt om te vertrekken zijn we weer een heel pak slimmer geworden!
Op kantoor komen Ann en Ilse ons vergezellen. Ook zij hebben al een drukke voormiddag achter de rug. Zij hebben er voor gezorgd dat we vanavond niet meer moeten koken want de spaghettisaus is al klaar en de tafel staat reeds gedekt voor ons avondmaal.
Maar vooraleer we onze voeten onder tafel kunnen steken staat ons nog een druk programma te wachten... negen huisbezoeken ... en als je weet dat we soms een uur nodig hebben om een bezoek af te leggen weet je al op voorhand dat het een lange dag wordt.
Ik ga niet alle 'homevisits' beschrijven, dat zou mijn verslag veel te lang maken en omdat het risico dante groot wordt dat ik voor de computer in slaap val ga ik me sowieso beperken tot degene die ons het meest zijn bijgebleven.
Onze bezoeken worden afgelegd in het dorpje met de schitterende naam ‘Nakigalala’.
Het dorpje ligt op een heuveltop in de buurt van Kajjansi. Het wordt een stevige ‘berg’beklimming naar het dorp maar onze conditie is er de laatste dagen door de dorpsbezoeken sterk op verbeterd en dat merken we wel. Na de lange klim worden we beloond: het zicht vanop de heuveltop is adembenemend.
Het dorpje ligt in een oase van groen, de huisjes liggen verspreid tussen de matoke- en theeplantages, het is er prachtig ... een groot verschil met de soms wel erg armtierige en vuile dorpjes die we tot nu hebben bezocht...
Een van onze eerste bezoeken wordt afgelegd bij een vrouw die volgens Moureen wel een ‘homevisit’ kan gebruiken. De voorbije weken is zij tijdens de groepsmeetings op vrijdag ons al opgevallen. Ze is er steeds met haar jongste kind en het is net dat kindje dat ons grote zorgen baart. Het is twee jaar maar kan nog niet op zijn beentjes staan, is vel over been en zijn ademhaling gebeurt zeer moeizaam. Moureen heeft deze vrouw reeds vijf maal geld gegeven om naar het ziekenhuis te gaan maar steeds heeft ze wel één of ander excuus om het geld aan iets anders uit te geven. De andere kinderen (ze heeft er vier in totaal) krijgen we tijdens het huisbezoek ook te zien en net als het allerkleinste zien ze er niet verzorgd en ondervoed uit. We beslissen om volgende week met de moeder en hetkind naar het ziekenhuis te gaan. Moureen heeft ons ook al laten weten dat ze dit ook de beste oplossing vindt. Het kindje heeft dringend verzorging nodig en op die manier weten we tenminste zeker dat het kind onderzocht wordt!
Rond 14u beginnen onze magen te knorren en zien we ons energiepeil drastisch zakken. We hebben voedsel (lees suikers) nodig en als we onze begeleidsters vragen om ergens iets te eten zien we de verbazing op hun gezicht. In Nakigalala een restaurant vinden blijkt geen gemakkelijke opdracht te zijn. Uiteindelijk belanden we bij een vrouw waar we sowieso moeten zijn voor een homevisit en in haar huisje kunnen we lunchen. Ilse en ik zijn tevreden met een paar bananen terwijl Ann en Conny hun keuze maken uit de kookpotten van de plaatselijke ‘taverne’. Zij gaan, wat had je gedacht, zoals de voorbije dagen voor zoete aardappelen, rode bonen en vleessaus. Zeer voedzaam maar steeds veel te veel. Enkele mensen die ons vergezellen eten met plezier datgene op wat er oveblijft. Niets gaat hier verloren en dat kan ik aleen maar toejuichen. Als de maagjes zijn gevuld starten we opnieuw met onze verpleegkundige taken.
Bij onze gastvrouw worden er van haar drie kinderen een hiv-test afgenomen.
We zijn opgelucht als we het het goede nieuws dat de test negatief is, aan alle drie kunnen melden, bij een eerder huisbezoek waar we een man testte was de test positief en dat valt ons toch wel erg zwaar om te zeggen.
Bij de kinderen waar de test negatief is (een jongen van 16, een meisje van 11 en 23) voelen we ons geroepen om als sociaal verpleegkundigen over preventie te praten.
De jongen van 16 komt bij ons zitten en Conny geeft inlichtingen over condoomgebruik maar als we willen laten zien hoe een condoom op de correcte manier moet worden aangebracht worden we door de moeder teruggefloten. Ze vindt haar zoon hiervoor nog veel te jong en we zouden hem eens op ideeën kunnen brengen. Ik vind het een gemiste kans maar uiteraard hebben we voor de moeder alle respect en bergen ons didactisch materiaal wijselijk op.
Bij een vande laatste huisbezoeken worden we overladen met geschenkjes: twee kartonnen eieren, tien avocado’s, passievruchten, suikerriet,....
Met deze giften drukt een lid van de organisatie zijn dankbaarheid uit voor datgene wat we doen en ik krijg er zowaar een krop van in de keel. Ze hebben al zo weinig en toch willen ze datgene wat ze hebben met ons delen.
Voor we afzakken naar ons laatste adresje, wordt er gevraagd of we nog even wat ‘community work’ kunnen verrichten. Het is al laat en de moed zakt ons even in de schoenen. ‘Moeten we nog ergens op een akker gaan werken?’ vragen we ons alle vier af... Neen hoor, deze keer is het de bedoeling dat we de kippen gaan voederen. Een makkie denken we, tot we de kippenkwekerij zien!
Honderden kippen zitten opeengepakt in een houten constructie van twee verdiepingen. Het is er stoffig, erg vuil ...om nog maar te zwijgen van het luide gekakel (en deze keer is het niet van ons!). Heel het dorp (toch bijna alle kinderen) is van de partij bij het voederen en het wordt een tof decor voor leuke, grappge foto’s want iedereen wil met een kip in de armen op de foto! We vluchten na een kwartiertje uit het stoffige kot op zoek naar frisse lucht want een erg aangename plaats voor ons longen is het hier niet!!
Na nog een fikse wandeling (gelukkig deze keer bergafwaarts) keren we terug naar kantoor en brengen verslag uit aan Moureen. We verdelen nog de gekregen goederen onder onze gidsen, Moureen en onszelf en als we dan rond zeven uur uiteindelijk onze voeten onder tafel steken en genieten van de overheerlijke spaghetti ‘alle Ann en Ilse’ zijn we allen moe maar tevreden. We keuvelen nog gezellig na over deze leerrijke, prachtige, indrukwekkende dag.... en kruipen vroeg ons nestje in...ons kaarsje is uit en dit is zowel letterlijk als figuurlijk bedoeld.
Eigenlijk ben ik veel te moe om nog op de blog te schrijven maar de plicht roept, zelfsna een erg zware maar toffe werkdag.
Het was voor Conny en mij al vroeg dag vandaag omdat we om negen uur hadden afgesproken met de vroedvrouw van de polikliniek. Conny werkt voor haar eindwerk rond het onderwerp ‘borstvoeding en hiv’ en ze heeft nog wat informatie nodig. Ik ga mee omdat het enerzijds toch wel leuker is met twee en anderzijds interesseert het onderwerp me toch ook wel. De vroedvrouw Prossy, is een vrouw die met veel passie over haar beroep spreekt. Ze is van vele zaken op de hoogte en het is dan ook een plezier om van haar 'les’ te krijgen. Op alle vragen van Conny antwoordt ze met veel deskundigheid en langs de andere kant is ook zij nieuwsgierig naar het leven in België. Het wordt een erg fijne babbel onder vrouwen en als het tijd wordt om te vertrekken zijn we weer een heel pak slimmer geworden!
Op kantoor komen Ann en Ilse ons vergezellen. Ook zij hebben al een drukke voormiddag achter de rug. Zij hebben er voor gezorgd dat we vanavond niet meer moeten koken want de spaghettisaus is al klaar en de tafel staat reeds gedekt voor ons avondmaal.
Maar vooraleer we onze voeten onder tafel kunnen steken staat ons nog een druk programma te wachten... negen huisbezoeken ... en als je weet dat we soms een uur nodig hebben om een bezoek af te leggen weet je al op voorhand dat het een lange dag wordt.
Ik ga niet alle 'homevisits' beschrijven, dat zou mijn verslag veel te lang maken en omdat het risico dante groot wordt dat ik voor de computer in slaap val ga ik me sowieso beperken tot degene die ons het meest zijn bijgebleven.
Onze bezoeken worden afgelegd in het dorpje met de schitterende naam ‘Nakigalala’.
Het dorpje ligt op een heuveltop in de buurt van Kajjansi. Het wordt een stevige ‘berg’beklimming naar het dorp maar onze conditie is er de laatste dagen door de dorpsbezoeken sterk op verbeterd en dat merken we wel. Na de lange klim worden we beloond: het zicht vanop de heuveltop is adembenemend.
Het dorpje ligt in een oase van groen, de huisjes liggen verspreid tussen de matoke- en theeplantages, het is er prachtig ... een groot verschil met de soms wel erg armtierige en vuile dorpjes die we tot nu hebben bezocht...
Een van onze eerste bezoeken wordt afgelegd bij een vrouw die volgens Moureen wel een ‘homevisit’ kan gebruiken. De voorbije weken is zij tijdens de groepsmeetings op vrijdag ons al opgevallen. Ze is er steeds met haar jongste kind en het is net dat kindje dat ons grote zorgen baart. Het is twee jaar maar kan nog niet op zijn beentjes staan, is vel over been en zijn ademhaling gebeurt zeer moeizaam. Moureen heeft deze vrouw reeds vijf maal geld gegeven om naar het ziekenhuis te gaan maar steeds heeft ze wel één of ander excuus om het geld aan iets anders uit te geven. De andere kinderen (ze heeft er vier in totaal) krijgen we tijdens het huisbezoek ook te zien en net als het allerkleinste zien ze er niet verzorgd en ondervoed uit. We beslissen om volgende week met de moeder en hetkind naar het ziekenhuis te gaan. Moureen heeft ons ook al laten weten dat ze dit ook de beste oplossing vindt. Het kindje heeft dringend verzorging nodig en op die manier weten we tenminste zeker dat het kind onderzocht wordt!
Rond 14u beginnen onze magen te knorren en zien we ons energiepeil drastisch zakken. We hebben voedsel (lees suikers) nodig en als we onze begeleidsters vragen om ergens iets te eten zien we de verbazing op hun gezicht. In Nakigalala een restaurant vinden blijkt geen gemakkelijke opdracht te zijn. Uiteindelijk belanden we bij een vrouw waar we sowieso moeten zijn voor een homevisit en in haar huisje kunnen we lunchen. Ilse en ik zijn tevreden met een paar bananen terwijl Ann en Conny hun keuze maken uit de kookpotten van de plaatselijke ‘taverne’. Zij gaan, wat had je gedacht, zoals de voorbije dagen voor zoete aardappelen, rode bonen en vleessaus. Zeer voedzaam maar steeds veel te veel. Enkele mensen die ons vergezellen eten met plezier datgene op wat er oveblijft. Niets gaat hier verloren en dat kan ik aleen maar toejuichen. Als de maagjes zijn gevuld starten we opnieuw met onze verpleegkundige taken.
Bij onze gastvrouw worden er van haar drie kinderen een hiv-test afgenomen.
We zijn opgelucht als we het het goede nieuws dat de test negatief is, aan alle drie kunnen melden, bij een eerder huisbezoek waar we een man testte was de test positief en dat valt ons toch wel erg zwaar om te zeggen.
Bij de kinderen waar de test negatief is (een jongen van 16, een meisje van 11 en 23) voelen we ons geroepen om als sociaal verpleegkundigen over preventie te praten.
De jongen van 16 komt bij ons zitten en Conny geeft inlichtingen over condoomgebruik maar als we willen laten zien hoe een condoom op de correcte manier moet worden aangebracht worden we door de moeder teruggefloten. Ze vindt haar zoon hiervoor nog veel te jong en we zouden hem eens op ideeën kunnen brengen. Ik vind het een gemiste kans maar uiteraard hebben we voor de moeder alle respect en bergen ons didactisch materiaal wijselijk op.
Bij een vande laatste huisbezoeken worden we overladen met geschenkjes: twee kartonnen eieren, tien avocado’s, passievruchten, suikerriet,....
Met deze giften drukt een lid van de organisatie zijn dankbaarheid uit voor datgene wat we doen en ik krijg er zowaar een krop van in de keel. Ze hebben al zo weinig en toch willen ze datgene wat ze hebben met ons delen.
Voor we afzakken naar ons laatste adresje, wordt er gevraagd of we nog even wat ‘community work’ kunnen verrichten. Het is al laat en de moed zakt ons even in de schoenen. ‘Moeten we nog ergens op een akker gaan werken?’ vragen we ons alle vier af... Neen hoor, deze keer is het de bedoeling dat we de kippen gaan voederen. Een makkie denken we, tot we de kippenkwekerij zien!
Honderden kippen zitten opeengepakt in een houten constructie van twee verdiepingen. Het is er stoffig, erg vuil ...om nog maar te zwijgen van het luide gekakel (en deze keer is het niet van ons!). Heel het dorp (toch bijna alle kinderen) is van de partij bij het voederen en het wordt een tof decor voor leuke, grappge foto’s want iedereen wil met een kip in de armen op de foto! We vluchten na een kwartiertje uit het stoffige kot op zoek naar frisse lucht want een erg aangename plaats voor ons longen is het hier niet!!
Na nog een fikse wandeling (gelukkig deze keer bergafwaarts) keren we terug naar kantoor en brengen verslag uit aan Moureen. We verdelen nog de gekregen goederen onder onze gidsen, Moureen en onszelf en als we dan rond zeven uur uiteindelijk onze voeten onder tafel steken en genieten van de overheerlijke spaghetti ‘alle Ann en Ilse’ zijn we allen moe maar tevreden. We keuvelen nog gezellig na over deze leerrijke, prachtige, indrukwekkende dag.... en kruipen vroeg ons nestje in...ons kaarsje is uit en dit is zowel letterlijk als figuurlijk bedoeld.
dinsdag 27 april 2010
emu, bbiri, ssaatu...
Na een dag van elektriciteit- en waterpanne zijn we deze morgen fris en na een zalige douche aan onze drukke dagtaak begonnen!
Vandaag waren er acht huisbezoeken gepland.
We vertrokken vanop kantoor samen met Hariette en Mary naar onze eerste afspraak.
Deze keer gingen we de ander kant van Kijjansi op dan degene die we tot nu toe gedaan hadden. Het was er erg dicht bevolkt en heel vuil. Het was tot nu toe het armste deel van Kijjansi dat we al bezocht hadden. De riolering liep gewoon tussen de huizen en overal lag er afval.
Ook de leden die we bezochten leefden in erbarmelijke omstandigheden.
Zo kwamen we o.a. bij Yudaya, een dame van 57 jaar, die samen met haar vijf kleinkinderen in een zeer klein huisje woonde. We werden met zijn allen binnen uitgenodigd waar de geur van urine ons tegemoet kwam.
We deden nog enkele leden aan waar we eerst een anamnese afnamen en daarna aan counseling deden. We deelden ook nog onze ingezamelde kleding uit, wat ons nog altijd enorm veel voldoening geeft. De mensen zijn zo blij en dankbaar.
S’middags gingen we wat eten in een plaatselijk restaurantje waar we zoals overal rijst, bonen en beef voorgeschoteld kregen. Ondertussen zijn onze magen en darmen hier al aan gewend geraakt.
Daarna zaten we onze weg verder naar Kawoto, wat toch wel een fikse wandeling was (ja, ja we hebben hier zeker genoeg lichaamsbeweging).
Hier bezochten we Josephine, een dame van 55 jaar, met drie kinderen en dertien kleinkinderen. Van de dertien kleinkinderen woonden er drie bij haar in.
Eén van de kleinkinderen lag in een hoekje van de woning te slapen. Het meisje zag er echt ziek uit en trilde helemaal. We namen haar koorts en zoals we verwacht hadden had ze 40°C koorts. We dachten onmiddelijk aan malaria en vroegen dan ook de toestemming om een malariatest uit te voeren. Kristel en Conny mochten deze ondankbare job op zich nemen. Het meisje huilde hartverscheurend maar met een snoepje kon ze toch snel getroost worden.
De malariatest bleek negatief te zijn maar dit is natuurlijk geen zekerheid. Daarom besloten we om haar zo snel mogelijk medicatie te bezorgen waardoor haar koorts zou dalen en indien dit niet zou gebeuren zouden we haar vrijdag opnieuw testen.
Onderweg naar ons volgend huisbezoek moesten we onze verpleegkundige handelingen toepassen op Kristel want zij was na een misstap in een open riool beland. Buiten enkele schaafwonden en een geurtje viel het allemaal nogal mee!
Na ons laatste huisbezoek gingen we op kantoor langs om de medicatie voor het zieke meisje op te halen. Mary woont bij haar in de buurt en zou dit gaan bezorgen.
En nee onze werkdag zat er nog niet op. Hoewel het al bijna vijf uur was vertrokken we terug naar het huisje van Yudaya (de grootmoeder met de vijf kleinkinderen die we in de voormiddag bezocht hadden). Doordat ze problemen heeft met rechtstaan en stappen zouden we haar gaan helpen met de kleren te wassen.
Er werden kommen en water gehaald zodat we voor haar deur aan de was konden beginnen. Het was een ware attractie op zich: vier muzungi’s die midden op straat kleren stonden te schrobben! De hele buurt kwam kijken.
Nadat Ann alles netjes hadden opgehangen keerden we na een lange dag huiswaarts waar iedereen zo snel mogelijk een douche wou nemen.
Vandaag waren er acht huisbezoeken gepland.
We vertrokken vanop kantoor samen met Hariette en Mary naar onze eerste afspraak.
Deze keer gingen we de ander kant van Kijjansi op dan degene die we tot nu toe gedaan hadden. Het was er erg dicht bevolkt en heel vuil. Het was tot nu toe het armste deel van Kijjansi dat we al bezocht hadden. De riolering liep gewoon tussen de huizen en overal lag er afval.
Ook de leden die we bezochten leefden in erbarmelijke omstandigheden.
Zo kwamen we o.a. bij Yudaya, een dame van 57 jaar, die samen met haar vijf kleinkinderen in een zeer klein huisje woonde. We werden met zijn allen binnen uitgenodigd waar de geur van urine ons tegemoet kwam.
We deden nog enkele leden aan waar we eerst een anamnese afnamen en daarna aan counseling deden. We deelden ook nog onze ingezamelde kleding uit, wat ons nog altijd enorm veel voldoening geeft. De mensen zijn zo blij en dankbaar.
S’middags gingen we wat eten in een plaatselijk restaurantje waar we zoals overal rijst, bonen en beef voorgeschoteld kregen. Ondertussen zijn onze magen en darmen hier al aan gewend geraakt.
Daarna zaten we onze weg verder naar Kawoto, wat toch wel een fikse wandeling was (ja, ja we hebben hier zeker genoeg lichaamsbeweging).
Hier bezochten we Josephine, een dame van 55 jaar, met drie kinderen en dertien kleinkinderen. Van de dertien kleinkinderen woonden er drie bij haar in.
Eén van de kleinkinderen lag in een hoekje van de woning te slapen. Het meisje zag er echt ziek uit en trilde helemaal. We namen haar koorts en zoals we verwacht hadden had ze 40°C koorts. We dachten onmiddelijk aan malaria en vroegen dan ook de toestemming om een malariatest uit te voeren. Kristel en Conny mochten deze ondankbare job op zich nemen. Het meisje huilde hartverscheurend maar met een snoepje kon ze toch snel getroost worden.
De malariatest bleek negatief te zijn maar dit is natuurlijk geen zekerheid. Daarom besloten we om haar zo snel mogelijk medicatie te bezorgen waardoor haar koorts zou dalen en indien dit niet zou gebeuren zouden we haar vrijdag opnieuw testen.
Onderweg naar ons volgend huisbezoek moesten we onze verpleegkundige handelingen toepassen op Kristel want zij was na een misstap in een open riool beland. Buiten enkele schaafwonden en een geurtje viel het allemaal nogal mee!
Na ons laatste huisbezoek gingen we op kantoor langs om de medicatie voor het zieke meisje op te halen. Mary woont bij haar in de buurt en zou dit gaan bezorgen.
En nee onze werkdag zat er nog niet op. Hoewel het al bijna vijf uur was vertrokken we terug naar het huisje van Yudaya (de grootmoeder met de vijf kleinkinderen die we in de voormiddag bezocht hadden). Doordat ze problemen heeft met rechtstaan en stappen zouden we haar gaan helpen met de kleren te wassen.
Er werden kommen en water gehaald zodat we voor haar deur aan de was konden beginnen. Het was een ware attractie op zich: vier muzungi’s die midden op straat kleren stonden te schrobben! De hele buurt kwam kijken.
Nadat Ann alles netjes hadden opgehangen keerden we na een lange dag huiswaarts waar iedereen zo snel mogelijk een douche wou nemen.
Ervaringen van de rafters
Ja Conny, een ervaring is het raften zeker geweest maar of we deskundigen zijn? Daar valt zeker nog over te praten…
Onze stuurman Nat’n gaf ons eerst de nodige informatie om de dag veilig te beginnen.
We kregen een helm, reddingsvest en peddel. Handige zaken die later gezien onze levens gered hebben!
Onze bootgenoten zijn drie Belgische studenten lerarenopleiding: Lynn, Lisa en Carmen.
Andreas (Italiaan) en Charlotte (Zweeds), het andere duo van ons team is een koppel die zes maanden door Afrika reizen met een Jeep. Ze trouwden drie maanden geleden in Zuid-Afrika.
Nog maar net in de boot en in het nu nog kalme water mochten we al even in de Nijl springen. Wat een raar gevoel, wetende dat er krokodillen in het water zwemmen.
We oefenden hoe we terug in de boot moesten raken na een flip-over en leerden de boot om te draaien in het water.
Na een snelcursus raften vaarden we onze eerste waterval tegemoet. De waterval graad 2 (graad 1 is licht, graad 5 is moeilijk en graad 6 is niet meer voor leken) was de eerste en zo overwonnen.
Later ging het bergafwaarts en onze eerste waterval graad 5 lagen we in het water. Bij het bekijken van de film later op de avond, konden we zien hoe erg het was. Iedereen vloog in de lucht en een Belgisch meisje landde op mijn neus. De peddels vlogen in het rond, Ilse was niet meer te zien en ik probeerde naar lucht te happen. Dat was pas angstaanjagend wanneer je onder water bent en niet meer weet wat onder of boven is.
Gelukkig zijn de kajakkers in de buurt om ons op te vangen en de peddels op te halen.
Tussen de watervallen door zijn er vlakke stukken waar we de handen uit de mouwen moeten steken door te peddelen. Op deze manier kregen we de kans om te genieten van de mooie fauna en flora.
We zagen zelfs een krokodil op een steen liggen op de kant van de Nijl.
Ook onze stuurman zorgde voor animatie door te zingen en mopjes te vertellen over domme blondjes (leuk wanneer de helft van de mensen aan boord blond zijn) en acrobatie.
Het was dolle pret voor ons en ik denk dat de andere bootjes hebben kunnen meegenieten van onze zangkunsten… Let’s move it!
De lunch bestond uit ananas en koekjes en alhoewel ik geen ananas lust, was deze toch wel te smaken.
Plots werd de lucht heel donker en een paar minuten later begon het te regenen en te donderen. Lichtflitsen schoten door de lucht en we kregen de wind van voor en moesten heel hard roeien om nog vooruit te geraken.
Het rare is dat het water heel warm bleef en we hadden allemaal zin om in het water te springen, maar dat was nu even niet mogelijk (vanwege het krokodillengevaar).
Er zijn die dag nog enkele watervallen van graad 3 tot en met 5, maar de voorlaatste waterval die we deden was het zwaarst. Om die te bereiken moesten we bij een graad 6 waterval even uit het water.
De rafting boten werden uit het water gehaald en verder weer in het water gelegd. Alle inzittenden moesten op blote voeten de berg opklimmen om aan de andere kant te geraken en terug in de bootjes te klimmen.
Dan beleefden we de kick van ons leven!!!
Eerst moesten we hard peddelen naar de waterval toe, dan van de rand van de boot in de boot gaan zitten en goed vast houden aan de koord.
Onze boot werd voor een tweede maal de lucht in gekatapulteerd. Iedereen ging voor enkele seconden onder het water. Het leek wel een eeuwigheid.
Ik ging onder en dacht bij mezelf dit is het einde… Ik liet me rollen in de golven en hoopte snel boven water te komen. De moment dat ik boven water kwam, kreeg ik opnieuw een golf water in mijn gezicht en dook weer onder. In plaats van lucht, kreeg ik de halve Nijl binnen. Ik was tevreden dat één van de kajakkers me uit het water viste. Terug in de boot bleef ik twee minuten naar lucht happen.
Ilse was ondertussen ook gearriveerd aan de waterkant. Ze was haar helm in het water verloren en moest oppassen voor de stenen in het water. Gelukkig konden de kajakkers alle materialen terug vinden.
Na een laatste kleine waterval gingen we terug naar het kamp. Maar eerst moest ons winning team op de foto.
De rit naar huis leek ook een rafting. Met een grote camion met banken werden we door de smalle wegen vol bulten geloodst.
Kletsnat en moe maar nagenietend, reden we naar het kamp om onze ervaringen aan Kristel en Conny te vertellen.
Onze stuurman Nat’n gaf ons eerst de nodige informatie om de dag veilig te beginnen.
We kregen een helm, reddingsvest en peddel. Handige zaken die later gezien onze levens gered hebben!
Onze bootgenoten zijn drie Belgische studenten lerarenopleiding: Lynn, Lisa en Carmen.
Andreas (Italiaan) en Charlotte (Zweeds), het andere duo van ons team is een koppel die zes maanden door Afrika reizen met een Jeep. Ze trouwden drie maanden geleden in Zuid-Afrika.
Nog maar net in de boot en in het nu nog kalme water mochten we al even in de Nijl springen. Wat een raar gevoel, wetende dat er krokodillen in het water zwemmen.
We oefenden hoe we terug in de boot moesten raken na een flip-over en leerden de boot om te draaien in het water.
Na een snelcursus raften vaarden we onze eerste waterval tegemoet. De waterval graad 2 (graad 1 is licht, graad 5 is moeilijk en graad 6 is niet meer voor leken) was de eerste en zo overwonnen.
Later ging het bergafwaarts en onze eerste waterval graad 5 lagen we in het water. Bij het bekijken van de film later op de avond, konden we zien hoe erg het was. Iedereen vloog in de lucht en een Belgisch meisje landde op mijn neus. De peddels vlogen in het rond, Ilse was niet meer te zien en ik probeerde naar lucht te happen. Dat was pas angstaanjagend wanneer je onder water bent en niet meer weet wat onder of boven is.
Gelukkig zijn de kajakkers in de buurt om ons op te vangen en de peddels op te halen.
Tussen de watervallen door zijn er vlakke stukken waar we de handen uit de mouwen moeten steken door te peddelen. Op deze manier kregen we de kans om te genieten van de mooie fauna en flora.
We zagen zelfs een krokodil op een steen liggen op de kant van de Nijl.
Ook onze stuurman zorgde voor animatie door te zingen en mopjes te vertellen over domme blondjes (leuk wanneer de helft van de mensen aan boord blond zijn) en acrobatie.
Het was dolle pret voor ons en ik denk dat de andere bootjes hebben kunnen meegenieten van onze zangkunsten… Let’s move it!
De lunch bestond uit ananas en koekjes en alhoewel ik geen ananas lust, was deze toch wel te smaken.
Plots werd de lucht heel donker en een paar minuten later begon het te regenen en te donderen. Lichtflitsen schoten door de lucht en we kregen de wind van voor en moesten heel hard roeien om nog vooruit te geraken.
Het rare is dat het water heel warm bleef en we hadden allemaal zin om in het water te springen, maar dat was nu even niet mogelijk (vanwege het krokodillengevaar).
Er zijn die dag nog enkele watervallen van graad 3 tot en met 5, maar de voorlaatste waterval die we deden was het zwaarst. Om die te bereiken moesten we bij een graad 6 waterval even uit het water.
De rafting boten werden uit het water gehaald en verder weer in het water gelegd. Alle inzittenden moesten op blote voeten de berg opklimmen om aan de andere kant te geraken en terug in de bootjes te klimmen.
Dan beleefden we de kick van ons leven!!!
Eerst moesten we hard peddelen naar de waterval toe, dan van de rand van de boot in de boot gaan zitten en goed vast houden aan de koord.
Onze boot werd voor een tweede maal de lucht in gekatapulteerd. Iedereen ging voor enkele seconden onder het water. Het leek wel een eeuwigheid.
Ik ging onder en dacht bij mezelf dit is het einde… Ik liet me rollen in de golven en hoopte snel boven water te komen. De moment dat ik boven water kwam, kreeg ik opnieuw een golf water in mijn gezicht en dook weer onder. In plaats van lucht, kreeg ik de halve Nijl binnen. Ik was tevreden dat één van de kajakkers me uit het water viste. Terug in de boot bleef ik twee minuten naar lucht happen.
Ilse was ondertussen ook gearriveerd aan de waterkant. Ze was haar helm in het water verloren en moest oppassen voor de stenen in het water. Gelukkig konden de kajakkers alle materialen terug vinden.
Na een laatste kleine waterval gingen we terug naar het kamp. Maar eerst moest ons winning team op de foto.
De rit naar huis leek ook een rafting. Met een grote camion met banken werden we door de smalle wegen vol bulten geloodst.
Kletsnat en moe maar nagenietend, reden we naar het kamp om onze ervaringen aan Kristel en Conny te vertellen.
zondag 25 april 2010
Rijst en koeken
Vrijdag 23 april 2010 ‘
Als we naar kantoor vertrekken valt ons dadelijk de drukte op, naast en rond de hoofdweg.
We krijgen met moeite een matatu te pakken om ons naar Kajjansi te brengen, alle taxi’s zitten eivol. Het is al snel file rijden naar Kajjansi en misschien was het een beter idee geweest om de bodoa-boda te nemen, die vliegen overal tussendoor en brengen je in een mum van tijd op je bestemming. In Kajjansi denken we de reden voor de drukte gevonden te hebben. Er hangt een grote spandoek over de weg die de president van de Islamitische republiek van Iran ‘Mahmoud Ahmadinejad’ hartelijk welkom heet. We vinden het wel raar dat iedereen daardoor op weg is naar Kampala maar verder stellen we er ons geen vragen bij.
Bij onze dagelijkse klim naar kantoor (het kantoor ligt op een kilometer van de hoofdweg bergopwaarts) worden we weer verwelkomd door de talrijke kinderen die elke morgen opnieuw uitbundig naar ons zwaaien en roepen.
Betty is op kantoor al druk in de weer als we toekomen, het kantoor dient dan ook wat opgekuist en in orde gesteld te worden want vandaag worden weer een heleboel vrouwen verwacht voor de consultaties, de groepsmeeting en de daaraan gekoppelde voedselverdeling. Het belooft een erg drukke, warme en lange dag te worden....
Al snel begint het kanoor vol te lopen met leden van ‘Hope Foundation’en kunnen we aan de consultaties beginnen. Door de huisbezoeken de we de voorbije week hebben afgelegd, hebben we al een beter zicht over de gezondheidssituatie van de mensen. Op de files die we ingevuld hebben vinden we snel terug aan wie we specifieke medicatie beloofd hebben en kunnen we, indien we de mediactie ook gevonden hebben in de plaatselijke apotheek (geen onbelangrijk gegeven) deze overhandigen. De personen aan wie we medicatie beloofd hebben, staan al aan te schuiven maar ook anderen die we nog niet bezocht hebben bij de huisbezoeken willen deskundige uitleg over hun ziekte of kwaaltjes.
Het zijn zoals altijd de steeds terugkerende kwaaltje waarover ze klagen: hoest, pijn in de borst, koorts, hoofdpijn, rugpijn,...
We hebben een goede vertaalster aan onze zijde die ons helpt met de juiste diagnose te stellen bij de vrouwen. Het valt me op dat de vrouwen met steeds meer intiemere vragen bij ons terecht komen. We proberen ze te helpen daar waar we kunnen en bij diegene waar we niet echt een probleem vaststellen (geen hoest, geen koorts, ...) geven we vitaminen.
Alle gegevens worden in hun dossiers genoteerd zodat we steeds weten aan wie er mediactie is uitgedeeld. Door het invullen van de dossiers krijgen we ook een goed beeld van de medicatie-iname. Het valt ons op dat er veel mensen steeds opnieuw vragen naar Panadol (paracetamol) en we vinden dan ook wel dat we bij sommigen echt kunnen spreken over een ‘verslaving’. We proberen een goed beeld te krijgen over deze verslaving zodat we hier de volgende weken kunnen rond werken.
Een moeder met een erg mager kindje op de arm is ook aanwezig. Het kindlje lijdt aan tbc en moet dringend verzorgd worden. De mensen krijgen hier in Oeganda gratis medicatie voor deze ziekte maar hoe de vrouwen van de orgaisatie ook op de moeder inspreken ze heeft haar kindje nog stees niet laten behandelen. Als we aan de vrouwen vragen naar het waarom, vertellen ze ons dat het een vrouw is met weinig verantwoordelijkheidsgevoel, ze heeft de moed wat opgegeven en zorgt niet (meer) erg goed voor haar kinderen. Volgende week gaan we bij haar op huisbezoek en misschien lukt het ons om haar te overhalen naar het ziekenhuis te gaan. Indien het niet lukt gaan we proberen zelf het kindje naar het ziekenhuis te brengen.
Vandaag vergezellen heel wat kinderen de vrouwen, veel meer dan op andere vrijdagen en als we naar de reden vragen horen we dat de schoolvakantie is aangebroken....en dat blijkt ook de reden te zijn van de verkeersdrukte. Vele kinderen zitten op internaat en worden vandaag afgehaald op school. De meeste jongeren zijn voor drie maanden weg geweest en komen nu voor een langere periode naar huis. Het hele schoolsysteem is voor ons nog steeds niet volledig duidelijk...sommige hebben twee weken vakantie, de anderen een maand...?
Moureen betaalt voor sommige kinderen schoolgeld en deze kinderen komen naar kantoor om hun rapport te tonen. Bij de ene is het al beter dan bij de andere, één meisje vertelt ons dat ze bang is om naar huis te gaan. Als ik haar rapport bekijk is het inderdaad niet echt schitterend maar als je weet dat kinderen vaak nog klusjes moeten doen voor en na school, dat ze vaak met verschillende kinderen in een bed liggen en daardoor niet goed slapen, dat ze moeten zorgen voor broers en zusjes of voor zieke ouders dan is het niet verwonderlijk dat er weinig tijd is voor schoolwerk en dat de reultaten niet goed zijn.
We steunen haar en proberen haar moed in te spreken maar het feit dat het kind bang is voor een pak slaag vinden we wel heel erg....
Voor het sterretjes-project hebben we deze week geopteerd om eens geen speelgoed te geven.
De kinderen krijgen stickertjes, een lolly en een pakje koekjes.
Vandaag besliste Moureen om voor de voedselbedeling rijst te verdelen onder de leden. Er staat een zak van 100 kg klaar en het basispakket voor iedereen is twee kilo. Sommige leden krijgen nog een extra schep naargelang de gezinssituatie.
Als de groepsmeeting begint is het reeds half vijf en Moureen vraagt ons om rond vijf uur aanwezig te zijn op ons appartement. Er komt een loodgieter langs die de ketel voor het warm water komt demonteren. De douche werkt niet en daarom is het beter de ketel af te breken, zegt ze ons. Dat er geen warm water door de douchekop stroomt vinden we helemaal niet erg, we hebben warm water via de kraan en willen dit zo houden. Moureen denkt hier anders over en we vermoeden dat het hier gaat om geld, ze wil de vaste kosten (water,electriciteit,....) zo laag mogelijk houden maar daar gaan we een stokje voor steken. We willen op dat vlak niet echt aan comfort inbinden en sturen de loodgieter dan ook wandelen als hij zich aanmeldt.
We vrezen dat dit verhaal nog een staartje zal krijgen maar laten er ons weekendje niet door vergallen. We maken ons klaar om op weekend te vertrekken en gaan slapen in Kampala.
Morgenvroeg worden we opgehaald in de ‘Red Chili’ door een organisatie ‘ Nile River Explores’ waarmee Ilse en Ann gaan raften in Jinja. Conny en ik gaan hen vergezellen maar doen niet mee aan de waaghalzerij, we zoeken ons wel een andere activiteit met minder actie maar zeker zo plezant maar dat lezen jullie morgen wel!
Ons thema voor dit weekend : Exploring the Nile…
Het is weer weekend ! We zijn gisteren al in de Red Chilli, een backpackershotel in Kampala, gaan overnachten omdat we deze morgen al voor 8u riching Jinja vertrokken. Ann en Ilse wilden gaan raften op de Nijl. Omdat ik mijn huisgenoten beloofd had niets gevaarlijks te doen, ben ik ondertussen met Kristel naar Jinja geweest. Jinja is een toeristisch stadje maar totaal niet te vergelijken met Kampala. Je ziet dat de mensen veel meer gewend zijn om muzungu’s te zien. Het is een eerder rustig stadje met vele gezellige craftshopjes. We hebben dan ook ons best gedaan om wat souvenierkes te vinden ;-)
In de late namiddag kwam er een zwarte wolk boven ons hoofd hangen dus we vonden het wel tijd om naar het kamp te keren waar we vanavond overnachten. We namen een boda en het was uitgemeten want tegen de tijd dat we in het kamp waren, begon het te regenen. We zetten ons met een goeie koffie aan de bar en genoten van het prachtige uitzicht op de Nijl. Jammer voor Ilse en Ann dat het weer niet iets beter gebleven was want raften in de regen leek ons maar niets.
De belevenissen van de rafting zelf worden toegevoegd door de ervaringsdeskundigen ;-)
Tegen half zes kwamen de rafters moe maar voldaan het kamp binnen. We genoten van de BBQ en ook nadien werd het een heel gezellige avond. De andere Belgische meisjes die mee op de boot zaten en het Zweeds/Italiaanse koppeltje kwamen bij ons aan de bar zitten. En dan was het tijd om naar de filmopname van de rafting te kijken. Super om te zien maar toch blij dat ik niet meegegaan ben. Het was zeker niet mijn ding geweest ! Na de voorstelling werd er nog een pintje en een wijntje gedronken en we kregen zelfs nog wat goeie muziek om wat te dansen. Tegen de tijd dat iedereen in bed lag, was het drie uur…
En dat het laat geworden was, hebben we deze morgen dan weer geweten. Kristel en ik zijn rond half acht opgestaan maar de anderen hadden iets meer tijd nodig, vooral Ilse had het lastig. Ze leed wat aan ‘kateritis’ vandaag. Maar uitslapen zat er niet in want ook vandaag was alweer redelijk volgeboekt. Vandaag zouden we gaan paardrijden langs de Nijl.
Tegen 10u werden we verwacht. Daar aangekomen, zagen we al meteen aapjes in de tuin lopen. We kregen een vakkundige uitleg van TJ, een Australiêr die met zijn vrouw Nathalie een soort manege uitbaat in de buurt van Jinja. De paarden werden klaargemaakt en samen met 2 gidsen gingen we op pad. Het was een prachtige tocht van meer dan 2 uur. We reden langs de velden, kleine dorpjes – die er hier weer helemaal anders uitzagen dan bij ons in Kajjansi - en de Nijl. De uitkijkplaats langs de Nijl waar we stopten om wat foto’s te maken, was echt adembenemend mooi ! Langsheen onze tocht hoorden we in de verte gezangen die uit de kerk kwamen. En onze gidsen dezen ook heel erg hun best om wat uitleg te geven over de flora die we op ons pad tegenkwamen.
Rond 13u waren we weer in de manege waar we – nog steeds met zicht op de Nijl – genoten van een frisdrank. En dan gingen we weer richting Jinja, waar we op aanraden van TJ een hapje gingen eten. De zon was vandaag heel fel aanwezig en de warmte – samen met de weinige uren slaap van vorige nacht – maakten dat we de ganse namiddag lui op een terrasje doorbrachten. Maar het was genieten. Tegen 18u30 keerden we terug richting Kampala waar we nog vlug een hapje gingen eten om dan terug te kregen en vroeg in bed te kruipen want morgen is het weer werkdag !
Als we naar kantoor vertrekken valt ons dadelijk de drukte op, naast en rond de hoofdweg.
We krijgen met moeite een matatu te pakken om ons naar Kajjansi te brengen, alle taxi’s zitten eivol. Het is al snel file rijden naar Kajjansi en misschien was het een beter idee geweest om de bodoa-boda te nemen, die vliegen overal tussendoor en brengen je in een mum van tijd op je bestemming. In Kajjansi denken we de reden voor de drukte gevonden te hebben. Er hangt een grote spandoek over de weg die de president van de Islamitische republiek van Iran ‘Mahmoud Ahmadinejad’ hartelijk welkom heet. We vinden het wel raar dat iedereen daardoor op weg is naar Kampala maar verder stellen we er ons geen vragen bij.
Bij onze dagelijkse klim naar kantoor (het kantoor ligt op een kilometer van de hoofdweg bergopwaarts) worden we weer verwelkomd door de talrijke kinderen die elke morgen opnieuw uitbundig naar ons zwaaien en roepen.
Betty is op kantoor al druk in de weer als we toekomen, het kantoor dient dan ook wat opgekuist en in orde gesteld te worden want vandaag worden weer een heleboel vrouwen verwacht voor de consultaties, de groepsmeeting en de daaraan gekoppelde voedselverdeling. Het belooft een erg drukke, warme en lange dag te worden....
Al snel begint het kanoor vol te lopen met leden van ‘Hope Foundation’en kunnen we aan de consultaties beginnen. Door de huisbezoeken de we de voorbije week hebben afgelegd, hebben we al een beter zicht over de gezondheidssituatie van de mensen. Op de files die we ingevuld hebben vinden we snel terug aan wie we specifieke medicatie beloofd hebben en kunnen we, indien we de mediactie ook gevonden hebben in de plaatselijke apotheek (geen onbelangrijk gegeven) deze overhandigen. De personen aan wie we medicatie beloofd hebben, staan al aan te schuiven maar ook anderen die we nog niet bezocht hebben bij de huisbezoeken willen deskundige uitleg over hun ziekte of kwaaltjes.
Het zijn zoals altijd de steeds terugkerende kwaaltje waarover ze klagen: hoest, pijn in de borst, koorts, hoofdpijn, rugpijn,...
We hebben een goede vertaalster aan onze zijde die ons helpt met de juiste diagnose te stellen bij de vrouwen. Het valt me op dat de vrouwen met steeds meer intiemere vragen bij ons terecht komen. We proberen ze te helpen daar waar we kunnen en bij diegene waar we niet echt een probleem vaststellen (geen hoest, geen koorts, ...) geven we vitaminen.
Alle gegevens worden in hun dossiers genoteerd zodat we steeds weten aan wie er mediactie is uitgedeeld. Door het invullen van de dossiers krijgen we ook een goed beeld van de medicatie-iname. Het valt ons op dat er veel mensen steeds opnieuw vragen naar Panadol (paracetamol) en we vinden dan ook wel dat we bij sommigen echt kunnen spreken over een ‘verslaving’. We proberen een goed beeld te krijgen over deze verslaving zodat we hier de volgende weken kunnen rond werken.
Een moeder met een erg mager kindje op de arm is ook aanwezig. Het kindlje lijdt aan tbc en moet dringend verzorgd worden. De mensen krijgen hier in Oeganda gratis medicatie voor deze ziekte maar hoe de vrouwen van de orgaisatie ook op de moeder inspreken ze heeft haar kindje nog stees niet laten behandelen. Als we aan de vrouwen vragen naar het waarom, vertellen ze ons dat het een vrouw is met weinig verantwoordelijkheidsgevoel, ze heeft de moed wat opgegeven en zorgt niet (meer) erg goed voor haar kinderen. Volgende week gaan we bij haar op huisbezoek en misschien lukt het ons om haar te overhalen naar het ziekenhuis te gaan. Indien het niet lukt gaan we proberen zelf het kindje naar het ziekenhuis te brengen.
Vandaag vergezellen heel wat kinderen de vrouwen, veel meer dan op andere vrijdagen en als we naar de reden vragen horen we dat de schoolvakantie is aangebroken....en dat blijkt ook de reden te zijn van de verkeersdrukte. Vele kinderen zitten op internaat en worden vandaag afgehaald op school. De meeste jongeren zijn voor drie maanden weg geweest en komen nu voor een langere periode naar huis. Het hele schoolsysteem is voor ons nog steeds niet volledig duidelijk...sommige hebben twee weken vakantie, de anderen een maand...?
Moureen betaalt voor sommige kinderen schoolgeld en deze kinderen komen naar kantoor om hun rapport te tonen. Bij de ene is het al beter dan bij de andere, één meisje vertelt ons dat ze bang is om naar huis te gaan. Als ik haar rapport bekijk is het inderdaad niet echt schitterend maar als je weet dat kinderen vaak nog klusjes moeten doen voor en na school, dat ze vaak met verschillende kinderen in een bed liggen en daardoor niet goed slapen, dat ze moeten zorgen voor broers en zusjes of voor zieke ouders dan is het niet verwonderlijk dat er weinig tijd is voor schoolwerk en dat de reultaten niet goed zijn.
We steunen haar en proberen haar moed in te spreken maar het feit dat het kind bang is voor een pak slaag vinden we wel heel erg....
Voor het sterretjes-project hebben we deze week geopteerd om eens geen speelgoed te geven.
De kinderen krijgen stickertjes, een lolly en een pakje koekjes.
Vandaag besliste Moureen om voor de voedselbedeling rijst te verdelen onder de leden. Er staat een zak van 100 kg klaar en het basispakket voor iedereen is twee kilo. Sommige leden krijgen nog een extra schep naargelang de gezinssituatie.
Als de groepsmeeting begint is het reeds half vijf en Moureen vraagt ons om rond vijf uur aanwezig te zijn op ons appartement. Er komt een loodgieter langs die de ketel voor het warm water komt demonteren. De douche werkt niet en daarom is het beter de ketel af te breken, zegt ze ons. Dat er geen warm water door de douchekop stroomt vinden we helemaal niet erg, we hebben warm water via de kraan en willen dit zo houden. Moureen denkt hier anders over en we vermoeden dat het hier gaat om geld, ze wil de vaste kosten (water,electriciteit,....) zo laag mogelijk houden maar daar gaan we een stokje voor steken. We willen op dat vlak niet echt aan comfort inbinden en sturen de loodgieter dan ook wandelen als hij zich aanmeldt.
We vrezen dat dit verhaal nog een staartje zal krijgen maar laten er ons weekendje niet door vergallen. We maken ons klaar om op weekend te vertrekken en gaan slapen in Kampala.
Morgenvroeg worden we opgehaald in de ‘Red Chili’ door een organisatie ‘ Nile River Explores’ waarmee Ilse en Ann gaan raften in Jinja. Conny en ik gaan hen vergezellen maar doen niet mee aan de waaghalzerij, we zoeken ons wel een andere activiteit met minder actie maar zeker zo plezant maar dat lezen jullie morgen wel!
Ons thema voor dit weekend : Exploring the Nile…
Het is weer weekend ! We zijn gisteren al in de Red Chilli, een backpackershotel in Kampala, gaan overnachten omdat we deze morgen al voor 8u riching Jinja vertrokken. Ann en Ilse wilden gaan raften op de Nijl. Omdat ik mijn huisgenoten beloofd had niets gevaarlijks te doen, ben ik ondertussen met Kristel naar Jinja geweest. Jinja is een toeristisch stadje maar totaal niet te vergelijken met Kampala. Je ziet dat de mensen veel meer gewend zijn om muzungu’s te zien. Het is een eerder rustig stadje met vele gezellige craftshopjes. We hebben dan ook ons best gedaan om wat souvenierkes te vinden ;-)
In de late namiddag kwam er een zwarte wolk boven ons hoofd hangen dus we vonden het wel tijd om naar het kamp te keren waar we vanavond overnachten. We namen een boda en het was uitgemeten want tegen de tijd dat we in het kamp waren, begon het te regenen. We zetten ons met een goeie koffie aan de bar en genoten van het prachtige uitzicht op de Nijl. Jammer voor Ilse en Ann dat het weer niet iets beter gebleven was want raften in de regen leek ons maar niets.
De belevenissen van de rafting zelf worden toegevoegd door de ervaringsdeskundigen ;-)
Tegen half zes kwamen de rafters moe maar voldaan het kamp binnen. We genoten van de BBQ en ook nadien werd het een heel gezellige avond. De andere Belgische meisjes die mee op de boot zaten en het Zweeds/Italiaanse koppeltje kwamen bij ons aan de bar zitten. En dan was het tijd om naar de filmopname van de rafting te kijken. Super om te zien maar toch blij dat ik niet meegegaan ben. Het was zeker niet mijn ding geweest ! Na de voorstelling werd er nog een pintje en een wijntje gedronken en we kregen zelfs nog wat goeie muziek om wat te dansen. Tegen de tijd dat iedereen in bed lag, was het drie uur…
En dat het laat geworden was, hebben we deze morgen dan weer geweten. Kristel en ik zijn rond half acht opgestaan maar de anderen hadden iets meer tijd nodig, vooral Ilse had het lastig. Ze leed wat aan ‘kateritis’ vandaag. Maar uitslapen zat er niet in want ook vandaag was alweer redelijk volgeboekt. Vandaag zouden we gaan paardrijden langs de Nijl.
Tegen 10u werden we verwacht. Daar aangekomen, zagen we al meteen aapjes in de tuin lopen. We kregen een vakkundige uitleg van TJ, een Australiêr die met zijn vrouw Nathalie een soort manege uitbaat in de buurt van Jinja. De paarden werden klaargemaakt en samen met 2 gidsen gingen we op pad. Het was een prachtige tocht van meer dan 2 uur. We reden langs de velden, kleine dorpjes – die er hier weer helemaal anders uitzagen dan bij ons in Kajjansi - en de Nijl. De uitkijkplaats langs de Nijl waar we stopten om wat foto’s te maken, was echt adembenemend mooi ! Langsheen onze tocht hoorden we in de verte gezangen die uit de kerk kwamen. En onze gidsen dezen ook heel erg hun best om wat uitleg te geven over de flora die we op ons pad tegenkwamen.
Rond 13u waren we weer in de manege waar we – nog steeds met zicht op de Nijl – genoten van een frisdrank. En dan gingen we weer richting Jinja, waar we op aanraden van TJ een hapje gingen eten. De zon was vandaag heel fel aanwezig en de warmte – samen met de weinige uren slaap van vorige nacht – maakten dat we de ganse namiddag lui op een terrasje doorbrachten. Maar het was genieten. Tegen 18u30 keerden we terug richting Kampala waar we nog vlug een hapje gingen eten om dan terug te kregen en vroeg in bed te kruipen want morgen is het weer werkdag !
donderdag 22 april 2010
engoye ozagola ?
Donderdag 22 april 2010.
Dag beste bloglezers,
Hopelijk overtreft het nieuws van België onze blog niet.
Na de eruptie in IJsland staat België weer op barsten.
Laat het oude nieuws BHV even staan, want nieuwe stof (niet uit de vulkaan, maar uit Afrika) komt eraan.
Op Afrikaanse tijd arriveerden we op kantoor voor een nieuwe werkdag. We zijn al goed ingeburgerd!
Onderweg kochten we nog vlug enkele zakjes popcorn in één van de lokale kraampjes. Nu ons spijsverteringsstelsel iets meer kan verdragen konden we dit riskeren.
Onze gidsen Harriette en Maria wachtten ons vol ongeduld op.
We vertrokken onmiddellijk naar ons eerste huisbezoek van de dag.
Onder de hete zon gingen we door berg en dal met op de achtergrond de hoge stemmetjes van de kleine Mugandaatjes* (Muzungu! Muzungu!) en de wuivende handjes.
Ons eerste bezoek bij een gezin met drie kinderen was schrijnend en raakte zelfs een harde tante als ik. Het gezin leeft in een ‘huis’ bestaande uit twee kamers, de slaapkamer en de living.
Bij gebrek aan meubelen mochten we plaatsnemen op de rieten mat in de woonkamer.
Enkel een rek met oude potten en pannen sierden het woongedeelte.
De kinderen liepen in oude, kapotte lompen en zagen er onverzorgd uit.
Ondanks de onhygiënische omstandigheden werden we met open armen ontvangen.
Ilse kon bij het nemen van de bloeddruk zelfs genieten van de lokale fauna. Er liep een kakkerlak over haar voeten, maar ondanks alles bleef ze ijzig kalm.
We luisterden naar het verhaal van de vrouw en haar kinderen en probeerden sociale steun te bieden.
De jongste (Tracey, 22 maanden) van de drie kinderen is ook besmet met HIV en heeft een operatie nodig voor een navelbreuk.
De moeder kan de operatie niet betalen en hoopt dat we voor haar iets kunnen betekenen.
We vinden het heel spijtig dat we niet iedereen met alle problemen kunnen helpen, maar proberen het leed te verzachten door kleine dingen te doen binnen onze mogelijkheden.
We geven medicatie (aangekocht met het geld dat verzameld is via de quiz en het ontbijt), tweedehands kleding en snoepjes.
We merken aan de reacties van de vrouwen en de kinderen dat ze superblij zijn met deze giften.
Het grappige is dat ze de kleding onmiddellijk aan proberen en daarna op de foto willen.
Ze klappen in hun handen, lachen en knielen om hun dankbaarheid te uiten.
Opvallend is dat elk lid klaagt over caugh, fluw and fever. Maar nooit hoor je iemand (een paar kinderen nagelaten) hoesten, heeft iemand koorts of andere symptomen van griep.
We hebben wel begrepen dat onze leden graag medicatie in ontvangst nemen en daarom zijn we voorzichtig in het uitdelen van de pilletjes.
Eén van de huisbezoeken die me vandaag is bijgebleven is die van een moslim gezin.
De man leeft samen met zijn twee vrouwen en hun zes kinderen. Zowel de man, de twee vrouwen als het jongste kind (4 jaar) zijn besmet met HIV.
Heel wat vragen gingen door mijn hoofd maar het was moeilijk om deze zomaar te stellen.
Op een bepaald moment in het gesprek, vroeg ik de man wat het betekende voor hem om met HIV te leven.
Tot mijn grote verbazing ging de man documentatie halen betreffende AIDS en begon uitleg te geven over workshops die hij bijwoonde.
Hij zei dat je moet aanvaarden wat Allah in je leven brengt…
De man vertelde dat hij samenwerkt met een katholieke priester in een organisatie voor preventie van AIDS.
Bovendien brengt de moslim elke week de boodschap door op het vrijdaggebed en de katholieke priester doet hetzelfde op zondag in de kerk.
Het lijkt me dat men in Afrika op dit gebied vooruitstrevender is dan in sommige Europese landen.
Nog een leuke ervaring was de aankoop van een mooi (papieren) halssnoer die we kochten bij één van de gezinnen die we bezochten. Door het kopen van kraftwork ondersteunen we de vrouwen van het project.
De vrouwen waren dolgelukkig en natuurlijk moesten we poseren voor de foto met z’n allen. Iedereen wilde met ons op de foto en ik kreeg zelfs een armbandje van één van de meisjes.
De twee broers Ronald en Emma mogen vandaag niet in het plaatje ontbreken. Het zijn twee leuke jonge tienerjongens die ons heel de dag vergezelden. Ze maakten foto’s, liepen wedstrijdje met Ilse, Kristel en Maria en genoten van ons gezelschap.
Maar bij het bezoeken van de gezinnen bleven ze braaf buiten wachten. Wat een beleefdheid!
Na een zware dag familiebezoeken moesten we plots nog even in de garden werken. Conny harkte tot ze blaren op haar handen kreeg en de witte rok van Ilse kreeg een grondkleurtje(oranje-bruin).
Kristel harkte alsof haar leven ervan af hing en ik deelde snel nog wat snoepjes uit.
De muganda’s (ik denk wel al de kinderen van het dorp) vonden het grappig hoe we bezig waren en vroegen of ze foto’s mochten trekken met ons fototoestel. Ze wisten van geen ophouden.
Moe maar voldaan keerden we naar huis met de matatu (taxi). Vanaf nu betalen we de prijs van de muganda’s (300 shilling) en ik weigerde dan ook de prijs van 500 te betalen en stapte door naar de volgende taxi. Daar kregen we wel de goede prijs en reden naar huis om later te genieten van de lekkere macaroni met kaas en ham à la Conny.
Tot morgen…
*Muganda = een zwarte persoon
Dag beste bloglezers,
Hopelijk overtreft het nieuws van België onze blog niet.
Na de eruptie in IJsland staat België weer op barsten.
Laat het oude nieuws BHV even staan, want nieuwe stof (niet uit de vulkaan, maar uit Afrika) komt eraan.
Op Afrikaanse tijd arriveerden we op kantoor voor een nieuwe werkdag. We zijn al goed ingeburgerd!
Onderweg kochten we nog vlug enkele zakjes popcorn in één van de lokale kraampjes. Nu ons spijsverteringsstelsel iets meer kan verdragen konden we dit riskeren.
Onze gidsen Harriette en Maria wachtten ons vol ongeduld op.
We vertrokken onmiddellijk naar ons eerste huisbezoek van de dag.
Onder de hete zon gingen we door berg en dal met op de achtergrond de hoge stemmetjes van de kleine Mugandaatjes* (Muzungu! Muzungu!) en de wuivende handjes.
Ons eerste bezoek bij een gezin met drie kinderen was schrijnend en raakte zelfs een harde tante als ik. Het gezin leeft in een ‘huis’ bestaande uit twee kamers, de slaapkamer en de living.
Bij gebrek aan meubelen mochten we plaatsnemen op de rieten mat in de woonkamer.
Enkel een rek met oude potten en pannen sierden het woongedeelte.
De kinderen liepen in oude, kapotte lompen en zagen er onverzorgd uit.
Ondanks de onhygiënische omstandigheden werden we met open armen ontvangen.
Ilse kon bij het nemen van de bloeddruk zelfs genieten van de lokale fauna. Er liep een kakkerlak over haar voeten, maar ondanks alles bleef ze ijzig kalm.
We luisterden naar het verhaal van de vrouw en haar kinderen en probeerden sociale steun te bieden.
De jongste (Tracey, 22 maanden) van de drie kinderen is ook besmet met HIV en heeft een operatie nodig voor een navelbreuk.
De moeder kan de operatie niet betalen en hoopt dat we voor haar iets kunnen betekenen.
We vinden het heel spijtig dat we niet iedereen met alle problemen kunnen helpen, maar proberen het leed te verzachten door kleine dingen te doen binnen onze mogelijkheden.
We geven medicatie (aangekocht met het geld dat verzameld is via de quiz en het ontbijt), tweedehands kleding en snoepjes.
We merken aan de reacties van de vrouwen en de kinderen dat ze superblij zijn met deze giften.
Het grappige is dat ze de kleding onmiddellijk aan proberen en daarna op de foto willen.
Ze klappen in hun handen, lachen en knielen om hun dankbaarheid te uiten.
Opvallend is dat elk lid klaagt over caugh, fluw and fever. Maar nooit hoor je iemand (een paar kinderen nagelaten) hoesten, heeft iemand koorts of andere symptomen van griep.
We hebben wel begrepen dat onze leden graag medicatie in ontvangst nemen en daarom zijn we voorzichtig in het uitdelen van de pilletjes.
Eén van de huisbezoeken die me vandaag is bijgebleven is die van een moslim gezin.
De man leeft samen met zijn twee vrouwen en hun zes kinderen. Zowel de man, de twee vrouwen als het jongste kind (4 jaar) zijn besmet met HIV.
Heel wat vragen gingen door mijn hoofd maar het was moeilijk om deze zomaar te stellen.
Op een bepaald moment in het gesprek, vroeg ik de man wat het betekende voor hem om met HIV te leven.
Tot mijn grote verbazing ging de man documentatie halen betreffende AIDS en begon uitleg te geven over workshops die hij bijwoonde.
Hij zei dat je moet aanvaarden wat Allah in je leven brengt…
De man vertelde dat hij samenwerkt met een katholieke priester in een organisatie voor preventie van AIDS.
Bovendien brengt de moslim elke week de boodschap door op het vrijdaggebed en de katholieke priester doet hetzelfde op zondag in de kerk.
Het lijkt me dat men in Afrika op dit gebied vooruitstrevender is dan in sommige Europese landen.
Nog een leuke ervaring was de aankoop van een mooi (papieren) halssnoer die we kochten bij één van de gezinnen die we bezochten. Door het kopen van kraftwork ondersteunen we de vrouwen van het project.
De vrouwen waren dolgelukkig en natuurlijk moesten we poseren voor de foto met z’n allen. Iedereen wilde met ons op de foto en ik kreeg zelfs een armbandje van één van de meisjes.
De twee broers Ronald en Emma mogen vandaag niet in het plaatje ontbreken. Het zijn twee leuke jonge tienerjongens die ons heel de dag vergezelden. Ze maakten foto’s, liepen wedstrijdje met Ilse, Kristel en Maria en genoten van ons gezelschap.
Maar bij het bezoeken van de gezinnen bleven ze braaf buiten wachten. Wat een beleefdheid!
Na een zware dag familiebezoeken moesten we plots nog even in de garden werken. Conny harkte tot ze blaren op haar handen kreeg en de witte rok van Ilse kreeg een grondkleurtje(oranje-bruin).
Kristel harkte alsof haar leven ervan af hing en ik deelde snel nog wat snoepjes uit.
De muganda’s (ik denk wel al de kinderen van het dorp) vonden het grappig hoe we bezig waren en vroegen of ze foto’s mochten trekken met ons fototoestel. Ze wisten van geen ophouden.
Moe maar voldaan keerden we naar huis met de matatu (taxi). Vanaf nu betalen we de prijs van de muganda’s (300 shilling) en ik weigerde dan ook de prijs van 500 te betalen en stapte door naar de volgende taxi. Daar kregen we wel de goede prijs en reden naar huis om later te genieten van de lekkere macaroni met kaas en ham à la Conny.
Tot morgen…
*Muganda = een zwarte persoon
Eindelijk gelukt !
Dinsdag 20 april
Deze morgen ben ik héél vroeg opgestaan. Wakker in bed blijven liggen is niet mijn ding en wetend dat het internet het dan het best doet, leek het me nuttiger om op te staan. Ons blogbericht van de dag ervoor moest nog gepubliceerd worden.
We hadden vandaag weer homevisits op ons programma, in Kitende vandaag, het dorpje waar we zelf wonen. Er was oorspronkelijk afgesproken dat we in ons appartement zouden wachten tot iemand ons zou oppikken, maar last minute is dat plan gewijzigd en moesten we toch eerst naar kantoor. Daar aangekomen zat Maria, één van de gidsen van gisteren, ons al op te wachten. En even later kwam ook Harriette aan, een dame van 40 die vandaag gaat tolken. Moureen komt zelf niet mee omdat ze met Aagje naar de luchthaven rijdt ivm het regelen van haar terugvlucht. Ze toont ons eerst nog wel hoe we een HIV-test moeten gebruiken. Dan kunnen wij ze ook correct uitvoeren als mensen erom vragen.
De zon staat al stralend aan de hemel als we rond 11u het kantoor verlaten. We hebben ons voorzien van kleding om onderweg uit te delen. En ook onze snoepjes zijn aangevuld.
Ons eerste bezoek gaat naar Betty, een vrouw van 45 wiens man overleden is. Ze is in goede conditie momenteel. Haar zus wil dat we een HIV-test bij haar uitvoeren. Deze keer lukt de test perfect. En goed nieuws, de test is negatief. Wij zijn blij voor haar. We delen hier ook wat kleding uit en krijgen alweer een modeshow van de kindjes. Het is overduidelijk dat we een aantal mensen blij gemaakt hebben.
We zetten onze tocht verder en Betty gaat mee op pad. We denken dat het is omdat zij weet waar het volgende lid woont. Er wordt een tussenstop gehouden aan een jeanskraampje. Kristel wil nog een jeans kopen maar alles wat ze past is te groot.
Onze volgende stop is bij Jane maar het wordt even wachten omdat ze op consultatie moest naar het ziekenhuis. Haar dochter Sarah laat ons binnen. Jane woont héél mooi in vergelijking met sommige andere leden. De vloer is in beton en je voelt er geen kruimeltje op de grond. Hoe we dat weten ? Het is hier de gewoonte om op blote voeten in huizen te gaan en schoenen buiten te laten. Na een tijdje komt Jane thuis. Ze heeft TBC en moest daarvoor op controle. Verder is ze ook is ze ook in goede conditie. Ook hier kunnen we hen blij maken met wat kleding want we hebben niet alleen voor kinderen maar ook wat voor de vrouwen meegenomen.
Op naar het volgende bezoek en nu sluit ook Jane aan bij ons groepje. We zijn ondertussen al met 8 op pad. Voor ons is dit vreemd. We vragen ons af wat de reden is dat nu ook zij met ons meegaat. En we krijgen een uitleg. Ze voelen zich als één grote familie en willen mekaar steunen waar mogelijk. Op die manier maken ze er een daguitstap van om mekaar te bezoeken. Dit wetende is het ook duidelijk dat privacy hier een totaal andere betekenis heeft dan bij ons. In België wordt daar heel veel belang aan gehecht, hier wordt alles besproken in groep, zelfs als we iemand nieuw testen op HIV, blijven alle andere vrouwen erbij.
We wandelen nu duidelijk door een ‘rijker’ gebied, dat is te zien aan de huizen die er gebouwd zijn. Maar ons volgend lid woont wat verderop, waar de huisjes alweer wat kleiner worden. Aisscha is er niet. We wachten even, maar als blijkt dat ze er na een kwartier nog niet is, beslissen de vrouwen om door te gaan. Even verderop komen we haar tegen. Het lijkt erop dat de vrouwen niet van plan zijn om terug te keren. Jane loopt ook resoluut verder. We weten niet goed wat gedaan en wachten. Harriette vraagt wat we willen doen. Voor ons blijft het gelijk, we doen wat zij liefst willen en er wordt uiteindelijk toch beslist om terug te keren.
Na dit bezoek is het tijd om te gaan lunchen. Het is ondertussen half drie gepasseerd. De vrouwen brengen ons naar een lokaal restaurantje langs de hoofdweg. Het is klein maar het ziet er heel netjes uit en de service is geweldig. De dame die ons bedient vindt het fantastisch dat wij, muzungu’s, bij haar komen eten. Onze lunch bestaat uit rijst, bonen, beef en de drie anderen riskeren een plat met gemixte vis en noten maar daar bedank ik voor. En als het gerecht op tafel komt ben ik héél blij dat ik die beslissing genomen had. Het ziet er echt niet uit maar Kristel en Ann vinden het wel lekker. Ilse proeft ervan maar daarmee is het ook gezegd ! Iedereen is voldaan en we kunnen onze toch verder zetten. We hebben nu allemaal samen gegeten en gedronken voor zo’n 12.000 shilling, wat overeen komt met zo’n 6 euro…
We wandelen verder naar het huis van Hariette, één van onze gidsen. Zij woont in een groot huis met een living, aparte keuken en aparte slaapkamer. Zij is ook weduwe sinds een paar jaar en heeft 2 jongens die op school zijn. Haar gezondheid is goed en ze heeft geen last van bijwerkingen van de medicatie die ze neemt. Als we haar woning verlaten, toont ze ons met trots haar oven waar ze zelf cakes in bakt en ze belooft ons om tegen vrijdag een cake te bakken. We kijken er naar uit !
Ons volgend bezoek gaat naar Shariffa, een jonge vouw van 29 wiens man pas 2 maand geleden overleden is. Het is duidelijk dat ze nog veel verdriet heeft. Ze heeft 3 dochters die we heel blij maken met kleding die we mee hebben. Gelukkig heeft ze heel wat steun van haar schoonzus, waarmee ze het huis deelt. Als we doorgaan, komt ze ook mee naar onze volgende en laatste stop voor vandaag.
Na weer even wandelen in de blakende zon, komen we aan bij Grace, één van onze gidsen van gisteren. Ze is in de wolken als ze ons ziet en verwachtte ons al vroeger. Het is de eerste vrouw waar ook een man aanwezig is. We worden uitgenodigd om in haar huis te komen. Ook Grace woont in een mooier huis. Grace heeft 2 kinderen, Rebecca en Rigan. Het is vreemd om een man bij ons gesprek te hebben, maar hij lijkt wel héél behulpzaam en belemmert het gesprek niet, integendeel, hij brengt ook zijn deel in. Grace is wil ons de stal met de varkens tonen, een van de projecten waar zij mee bezig is. Ze heeft een aantal biggen en Ilse en Ann willen die absoluut eens vasthouden. Het beestje is doodsbang en krijst het uit. Nadien worden we nog meegenomen naar de tuin waar ze heel wat matoke en maïs kweken. Ze zouden ons nog aan het werk willen zetten om wat te wieden maar aangezien het al na 17u is en we toch al van 10u in de blakende zon aan ’t wandelen zijn, passen we deze keer. Iedereen is moe en wil huiswaarts, wat we ook doen.
We passeren nog langs de groentenkraampjes in onze straat om een en ander te verzamelen waarmee we spaghetti kunnen maken : 8 halve wortelen, 2 kleine paprika’s, 4 tomaten, 1 aubergine, 3 uien, een blik gepelde tomaten en tomatenpuree. H et wordt een vegetarische saus, maar voor de vleeseters onder ons zijn er ook frankfurterworsten om erbij te eten. Als 5 uitgehongerden beginnen we aan een overheerlijke maaltijd. Gek hoe we hier nu zo van genieten. Thuis was ik met enkel deze ingrediënten waarschijnlijk niet beginnen koken maar had ik beslist om uit eten te gaan.
Woensdag 21 april
Toen we deze morgen opstonden, kregen we al snel het nieuws dat Aagje vandaag toch zou kunnen vertrekken.
Moureen zou ons rond 11 uur komen ophalen om Aagje naar de luchthaven te brengen. Naar Afrikaanse normen waren Moureen en Tony ruim op tijd zodat we nog de mogelijkheid hadden om een tussenstop te maken aan sesse beach. Daar hebben we nog een afscheidsdrankje genuttigd.
Op de luchthaven aangekomen, moesten we afscheid nemen van Aagje en er vloeiden toch wel enkele traantjes. Enerzijds was ze heel blij dat ze naar huis kon maar toch viel het afscheid zwaar. Aagje had ons nog een briefje geschreven dat we op de terugweg van de luchthaven lazen. Het was een zeer mooi gebaar en raakte ons allemaal (waarvoor dank aan Aagje).
Na de luchthaven, reden we met Tony door naar Kampala waar we hem trakteerden op een etentje en hem enkele nederlanse woordjes leerden (waaronder charcuterie, wat hij fantastisch vond). Ik kon er nog een lekkere steak met friet eten waar ik toch alweer naar uitgekeken had, want de local food is toch niet echt mijn ding (en dat van Conny ook niet).
Nadat onze magen gevuld waren, gingen we inkopen doen in de supermarkt. We hadden nog enkele persoonlijke dingen nodig en moesten ook nog de beloningen voor de kinderen (voor hun therapietrouw) tegen vrijdag voorzien.
We beslisten om naar de grote supermarkt aan de garden city te gaan. Allereerst zouden we geld afhalen. Dit was al een eerste probleem want nergens geraakten we aan geld. Dan maar proberen met de visa kaart.
Voor we ons winkelkarretje begonnen in te laden, hadden we drie maal gevraagd of we wel zeker met visa konden betalen. Dit was geen enkel probleem.
De supermarkt was heel groot en we konden er alles vinden wat ons hartje begeerde zodat ons karretje al snel vol geraakte.
Voor de kindjes beslisten we deze maal eens geen speelgoedjes te kopen maar voedzame koeken. We beslisten om er ook nog een lolly bij te doen zodat ze zeker blij zouden zijn.
Eens aan de kassa gekomen, stuiten we algauw op een tweede probleem. De visa werkte niet! Daar stonden we met al onze zakjes! Na nog enkele keren proberen en lang wachten beslist Conny om dan maar geld af te halen aan de Visa-automaat.
Wij maar duimen dat dit zou lukken want ik zag het al voor me dat we al onze zakjes terug konden uitladen.
En ja hoor daar kwam Conny met de shillings.
Ondertussen was het al donker en namen we een taxi terug naar ons appartement.
Daar aangekomen begon ik met de verhuis van mijn kleren want ik zou Aagje haar plaats innemen naast Kristel in bed. Tot nu had ik een kamer gedeeld met Conny en Ann wat toch wel druk was. Vooral al onze kleren en koffers kwijtraken in zo een klein plaatsje was een hele opgave.
Goed en wel geïnstalleerd voor de komende vier en half weken konden we aan onze avond beginnen.
Deze morgen ben ik héél vroeg opgestaan. Wakker in bed blijven liggen is niet mijn ding en wetend dat het internet het dan het best doet, leek het me nuttiger om op te staan. Ons blogbericht van de dag ervoor moest nog gepubliceerd worden.
We hadden vandaag weer homevisits op ons programma, in Kitende vandaag, het dorpje waar we zelf wonen. Er was oorspronkelijk afgesproken dat we in ons appartement zouden wachten tot iemand ons zou oppikken, maar last minute is dat plan gewijzigd en moesten we toch eerst naar kantoor. Daar aangekomen zat Maria, één van de gidsen van gisteren, ons al op te wachten. En even later kwam ook Harriette aan, een dame van 40 die vandaag gaat tolken. Moureen komt zelf niet mee omdat ze met Aagje naar de luchthaven rijdt ivm het regelen van haar terugvlucht. Ze toont ons eerst nog wel hoe we een HIV-test moeten gebruiken. Dan kunnen wij ze ook correct uitvoeren als mensen erom vragen.
De zon staat al stralend aan de hemel als we rond 11u het kantoor verlaten. We hebben ons voorzien van kleding om onderweg uit te delen. En ook onze snoepjes zijn aangevuld.
Ons eerste bezoek gaat naar Betty, een vrouw van 45 wiens man overleden is. Ze is in goede conditie momenteel. Haar zus wil dat we een HIV-test bij haar uitvoeren. Deze keer lukt de test perfect. En goed nieuws, de test is negatief. Wij zijn blij voor haar. We delen hier ook wat kleding uit en krijgen alweer een modeshow van de kindjes. Het is overduidelijk dat we een aantal mensen blij gemaakt hebben.
We zetten onze tocht verder en Betty gaat mee op pad. We denken dat het is omdat zij weet waar het volgende lid woont. Er wordt een tussenstop gehouden aan een jeanskraampje. Kristel wil nog een jeans kopen maar alles wat ze past is te groot.
Onze volgende stop is bij Jane maar het wordt even wachten omdat ze op consultatie moest naar het ziekenhuis. Haar dochter Sarah laat ons binnen. Jane woont héél mooi in vergelijking met sommige andere leden. De vloer is in beton en je voelt er geen kruimeltje op de grond. Hoe we dat weten ? Het is hier de gewoonte om op blote voeten in huizen te gaan en schoenen buiten te laten. Na een tijdje komt Jane thuis. Ze heeft TBC en moest daarvoor op controle. Verder is ze ook is ze ook in goede conditie. Ook hier kunnen we hen blij maken met wat kleding want we hebben niet alleen voor kinderen maar ook wat voor de vrouwen meegenomen.
Op naar het volgende bezoek en nu sluit ook Jane aan bij ons groepje. We zijn ondertussen al met 8 op pad. Voor ons is dit vreemd. We vragen ons af wat de reden is dat nu ook zij met ons meegaat. En we krijgen een uitleg. Ze voelen zich als één grote familie en willen mekaar steunen waar mogelijk. Op die manier maken ze er een daguitstap van om mekaar te bezoeken. Dit wetende is het ook duidelijk dat privacy hier een totaal andere betekenis heeft dan bij ons. In België wordt daar heel veel belang aan gehecht, hier wordt alles besproken in groep, zelfs als we iemand nieuw testen op HIV, blijven alle andere vrouwen erbij.
We wandelen nu duidelijk door een ‘rijker’ gebied, dat is te zien aan de huizen die er gebouwd zijn. Maar ons volgend lid woont wat verderop, waar de huisjes alweer wat kleiner worden. Aisscha is er niet. We wachten even, maar als blijkt dat ze er na een kwartier nog niet is, beslissen de vrouwen om door te gaan. Even verderop komen we haar tegen. Het lijkt erop dat de vrouwen niet van plan zijn om terug te keren. Jane loopt ook resoluut verder. We weten niet goed wat gedaan en wachten. Harriette vraagt wat we willen doen. Voor ons blijft het gelijk, we doen wat zij liefst willen en er wordt uiteindelijk toch beslist om terug te keren.
Na dit bezoek is het tijd om te gaan lunchen. Het is ondertussen half drie gepasseerd. De vrouwen brengen ons naar een lokaal restaurantje langs de hoofdweg. Het is klein maar het ziet er heel netjes uit en de service is geweldig. De dame die ons bedient vindt het fantastisch dat wij, muzungu’s, bij haar komen eten. Onze lunch bestaat uit rijst, bonen, beef en de drie anderen riskeren een plat met gemixte vis en noten maar daar bedank ik voor. En als het gerecht op tafel komt ben ik héél blij dat ik die beslissing genomen had. Het ziet er echt niet uit maar Kristel en Ann vinden het wel lekker. Ilse proeft ervan maar daarmee is het ook gezegd ! Iedereen is voldaan en we kunnen onze toch verder zetten. We hebben nu allemaal samen gegeten en gedronken voor zo’n 12.000 shilling, wat overeen komt met zo’n 6 euro…
We wandelen verder naar het huis van Hariette, één van onze gidsen. Zij woont in een groot huis met een living, aparte keuken en aparte slaapkamer. Zij is ook weduwe sinds een paar jaar en heeft 2 jongens die op school zijn. Haar gezondheid is goed en ze heeft geen last van bijwerkingen van de medicatie die ze neemt. Als we haar woning verlaten, toont ze ons met trots haar oven waar ze zelf cakes in bakt en ze belooft ons om tegen vrijdag een cake te bakken. We kijken er naar uit !
Ons volgend bezoek gaat naar Shariffa, een jonge vouw van 29 wiens man pas 2 maand geleden overleden is. Het is duidelijk dat ze nog veel verdriet heeft. Ze heeft 3 dochters die we heel blij maken met kleding die we mee hebben. Gelukkig heeft ze heel wat steun van haar schoonzus, waarmee ze het huis deelt. Als we doorgaan, komt ze ook mee naar onze volgende en laatste stop voor vandaag.
Na weer even wandelen in de blakende zon, komen we aan bij Grace, één van onze gidsen van gisteren. Ze is in de wolken als ze ons ziet en verwachtte ons al vroeger. Het is de eerste vrouw waar ook een man aanwezig is. We worden uitgenodigd om in haar huis te komen. Ook Grace woont in een mooier huis. Grace heeft 2 kinderen, Rebecca en Rigan. Het is vreemd om een man bij ons gesprek te hebben, maar hij lijkt wel héél behulpzaam en belemmert het gesprek niet, integendeel, hij brengt ook zijn deel in. Grace is wil ons de stal met de varkens tonen, een van de projecten waar zij mee bezig is. Ze heeft een aantal biggen en Ilse en Ann willen die absoluut eens vasthouden. Het beestje is doodsbang en krijst het uit. Nadien worden we nog meegenomen naar de tuin waar ze heel wat matoke en maïs kweken. Ze zouden ons nog aan het werk willen zetten om wat te wieden maar aangezien het al na 17u is en we toch al van 10u in de blakende zon aan ’t wandelen zijn, passen we deze keer. Iedereen is moe en wil huiswaarts, wat we ook doen.
We passeren nog langs de groentenkraampjes in onze straat om een en ander te verzamelen waarmee we spaghetti kunnen maken : 8 halve wortelen, 2 kleine paprika’s, 4 tomaten, 1 aubergine, 3 uien, een blik gepelde tomaten en tomatenpuree. H et wordt een vegetarische saus, maar voor de vleeseters onder ons zijn er ook frankfurterworsten om erbij te eten. Als 5 uitgehongerden beginnen we aan een overheerlijke maaltijd. Gek hoe we hier nu zo van genieten. Thuis was ik met enkel deze ingrediënten waarschijnlijk niet beginnen koken maar had ik beslist om uit eten te gaan.
Woensdag 21 april
Toen we deze morgen opstonden, kregen we al snel het nieuws dat Aagje vandaag toch zou kunnen vertrekken.
Moureen zou ons rond 11 uur komen ophalen om Aagje naar de luchthaven te brengen. Naar Afrikaanse normen waren Moureen en Tony ruim op tijd zodat we nog de mogelijkheid hadden om een tussenstop te maken aan sesse beach. Daar hebben we nog een afscheidsdrankje genuttigd.
Op de luchthaven aangekomen, moesten we afscheid nemen van Aagje en er vloeiden toch wel enkele traantjes. Enerzijds was ze heel blij dat ze naar huis kon maar toch viel het afscheid zwaar. Aagje had ons nog een briefje geschreven dat we op de terugweg van de luchthaven lazen. Het was een zeer mooi gebaar en raakte ons allemaal (waarvoor dank aan Aagje).
Na de luchthaven, reden we met Tony door naar Kampala waar we hem trakteerden op een etentje en hem enkele nederlanse woordjes leerden (waaronder charcuterie, wat hij fantastisch vond). Ik kon er nog een lekkere steak met friet eten waar ik toch alweer naar uitgekeken had, want de local food is toch niet echt mijn ding (en dat van Conny ook niet).
Nadat onze magen gevuld waren, gingen we inkopen doen in de supermarkt. We hadden nog enkele persoonlijke dingen nodig en moesten ook nog de beloningen voor de kinderen (voor hun therapietrouw) tegen vrijdag voorzien.
We beslisten om naar de grote supermarkt aan de garden city te gaan. Allereerst zouden we geld afhalen. Dit was al een eerste probleem want nergens geraakten we aan geld. Dan maar proberen met de visa kaart.
Voor we ons winkelkarretje begonnen in te laden, hadden we drie maal gevraagd of we wel zeker met visa konden betalen. Dit was geen enkel probleem.
De supermarkt was heel groot en we konden er alles vinden wat ons hartje begeerde zodat ons karretje al snel vol geraakte.
Voor de kindjes beslisten we deze maal eens geen speelgoedjes te kopen maar voedzame koeken. We beslisten om er ook nog een lolly bij te doen zodat ze zeker blij zouden zijn.
Eens aan de kassa gekomen, stuiten we algauw op een tweede probleem. De visa werkte niet! Daar stonden we met al onze zakjes! Na nog enkele keren proberen en lang wachten beslist Conny om dan maar geld af te halen aan de Visa-automaat.
Wij maar duimen dat dit zou lukken want ik zag het al voor me dat we al onze zakjes terug konden uitladen.
En ja hoor daar kwam Conny met de shillings.
Ondertussen was het al donker en namen we een taxi terug naar ons appartement.
Daar aangekomen begon ik met de verhuis van mijn kleren want ik zou Aagje haar plaats innemen naast Kristel in bed. Tot nu had ik een kamer gedeeld met Conny en Ann wat toch wel druk was. Vooral al onze kleren en koffers kwijtraken in zo een klein plaatsje was een hele opgave.
Goed en wel geïnstalleerd voor de komende vier en half weken konden we aan onze avond beginnen.
maandag 19 april 2010
home visits
Vandaag is Ilse jarig ! Maar dat hebben we van ’t weekend al uitgebreid gevierd, zoals jullie al wel weten.... daarom geen toeters en bellen aan de ontbijtafel.... maar we zouden geen Belgen zijn als er geen pot Nutella op tafel stond en een beschuitje met choco is toch ook altijd een beetje feest!!
We vertrekken op tijd naar kantoor want op ons werkprogramma voor vandaag staan een aantal huisbezoeken die we gaan afleggen. Moureen kan echter niet met ons mee vandaag om te tolken. Haar grootvader is gisterenmiddag in het ziekenhuis overleden en wordt reeds vandaag begraven in het dorp waar hij geboren is.
Twee andere leden van ‘Hope Foundation’ nemen de taak van haar over en komen ons afhalen aan het kantoor. De dames van dienst zijn Grace en Maria. Twee lieve vrouwen die hun nieuwe taak met veel plezier opnemen. Ze spreken goed Engels en zullen voor ons het Luganda dat de mensen in het dorp spreken naar het Engels vertalen.
We springen de boda-boda op en rijden naar Burungi, een dorpje op ongeveer vijf kilometer van Kajjansi. Het is de eerste echte hete dag sinds Conny, Ilse en Ann zijn toegekomen en op de boda-boda krijgen we wat verfrissing...alhoewel...we zitten met z’n drietjes op de brommer... maar het blijft comfortabel en met de wind in onze haren rijden we Burungi binnen. Ons eerste huisbezoek vindt in openlucht plaats op een paar bankjes voor het huis.
Als volleerde verpleegkundigen nemen we een anamnese af. (voor de leken onder jullie: dwz. informatie verzamelen over de medische achtergrond van de patiënt, huidige mediactie-iname en vroegere medicatie, de algemene toestand, persoonlijke gegevens zoals leeftijd, aantal kinderen, ...)
Het is vakantie voor de kinderen en dat zorgt ervoor dat we hen ook ontmoeten en hun algemeen welzijn eveneens kunnen checken. Dit is een buitenkansje voor ons want meestal zitten de kinderen op school en zien we ze niet in hun vertrouwde omgeving..
Onze patiënt heeft weinig klachten en voelt zich goed, ze heeft een goede eetlust en voelt zich energiek. De antiretrovirale behandeling (die mensen krijgen als ze hiv-positief zijn ) heeft heel wat neveneffecten maar ze heeft er geen last van. Ze heeft enkel last van tintelingen in de armen en we gaan dit opvolgen.
Bij ons tweede huisbezoek in hetzelde dorp wordt er gevraagd hiv-tests uit te voeren. Het is de eerste keer dat we die kunnen afnemen omdat we de voorbije week (stage Aagje en ik) er geen hiv-strips in voorraad waren. Het zijn erg veilige tests voor diegene die ze moeten afnemen, ze lijken op zwangerschapstests met het verschil dat je een druppeltje bloed nodig hebt ipv van urine. Na het druppeltje bloed te hebben aangebracht moeten we even wachten en dan zou er één of een dubbel lijntje moeten verschijnen in de controlezone van de stick maar bij onze test zien we deze niet verschijnen (een lijntje = positief, een dubbel lijntje = negatief)
Omdat we niets zien en er geen handleiding bijzit moeten we onze hulplijn bellen...Moureen... maar na haar deskundige uitleg lukt het ons nog niet. Moureen zal dit eerst moeten voordoen want echt thuis in deze materie zijn we (nog) niet.
We maken het goed door de kinderkleding uit te delen die Ilse en Conny verzameld hebben en of we de moeders en kinderen gelukkig maken!!! ...het dorpje lijkt even op een modeshow en alle kinderen zijn om te stelen in hun nieuwe outfit!!
Er zijn nog enkele huisbezoeken gepland maar deze mensen zijn op het werk en het past dus niet eht voor hen...Maar geen probleem: voor een alternatief is er reeds gezorgd!
We gaan werken op het ‘patattenveld’. Er moet dringend gewied worden en 16 handen maakt het werk licht, moeten ze gedacht hebben.
En het gaat vooruit...na een tijdje zijn we al goed opgeschoten.....en opeens is het tijd om huiswaarts te keren. We (ik vooral) zit onder de aarde van boven tot beneden maar Rachel is al onderweg met een jerrycan met water om het ergste vuil van handen en voeten af te wassen.
Omdat er in de verste verte geen boda-boda te bespeuren valt gaan we te voet op stap, richting kantoor. Er worden enkele ‘short cuts’ genomen die ons langs drassige wegjes naar de hoofdweg leidt. Wel mooi deze alternatieve route en het grote voordeel is dat we geen last hebben van druk verkeer voor en achter ons. Het enige dat ons hindert op onze weg is een kudde koeien met prachtige horens die uiteraard....onze richting uitkomen.
De zwarte vrouwen verwittigen ons dat we voorzichtig moeten zijn want het is bronstijd en dan kunnen deze dieren wel eens agressief uit de hoek komen.
Ilse (ons feestvarken) wil per sé op de foto met deze prachtige beesten en ondanks heel wat vlieg-en stuntwerk slagen we er in een leuke foto te maken...
Op kantoor handelen we het administratieve gedeelte af van de huisbezoeken.
Ann stelt orde op zaken in de medicatiekast en Ilse....die doet ondertussen een dutje (tja, jarigen hebben nu éénmaal een streepje voor).
We vertrekken op tijd naar kantoor want op ons werkprogramma voor vandaag staan een aantal huisbezoeken die we gaan afleggen. Moureen kan echter niet met ons mee vandaag om te tolken. Haar grootvader is gisterenmiddag in het ziekenhuis overleden en wordt reeds vandaag begraven in het dorp waar hij geboren is.
Twee andere leden van ‘Hope Foundation’ nemen de taak van haar over en komen ons afhalen aan het kantoor. De dames van dienst zijn Grace en Maria. Twee lieve vrouwen die hun nieuwe taak met veel plezier opnemen. Ze spreken goed Engels en zullen voor ons het Luganda dat de mensen in het dorp spreken naar het Engels vertalen.
We springen de boda-boda op en rijden naar Burungi, een dorpje op ongeveer vijf kilometer van Kajjansi. Het is de eerste echte hete dag sinds Conny, Ilse en Ann zijn toegekomen en op de boda-boda krijgen we wat verfrissing...alhoewel...we zitten met z’n drietjes op de brommer... maar het blijft comfortabel en met de wind in onze haren rijden we Burungi binnen. Ons eerste huisbezoek vindt in openlucht plaats op een paar bankjes voor het huis.
Als volleerde verpleegkundigen nemen we een anamnese af. (voor de leken onder jullie: dwz. informatie verzamelen over de medische achtergrond van de patiënt, huidige mediactie-iname en vroegere medicatie, de algemene toestand, persoonlijke gegevens zoals leeftijd, aantal kinderen, ...)
Het is vakantie voor de kinderen en dat zorgt ervoor dat we hen ook ontmoeten en hun algemeen welzijn eveneens kunnen checken. Dit is een buitenkansje voor ons want meestal zitten de kinderen op school en zien we ze niet in hun vertrouwde omgeving..
Onze patiënt heeft weinig klachten en voelt zich goed, ze heeft een goede eetlust en voelt zich energiek. De antiretrovirale behandeling (die mensen krijgen als ze hiv-positief zijn ) heeft heel wat neveneffecten maar ze heeft er geen last van. Ze heeft enkel last van tintelingen in de armen en we gaan dit opvolgen.
Bij ons tweede huisbezoek in hetzelde dorp wordt er gevraagd hiv-tests uit te voeren. Het is de eerste keer dat we die kunnen afnemen omdat we de voorbije week (stage Aagje en ik) er geen hiv-strips in voorraad waren. Het zijn erg veilige tests voor diegene die ze moeten afnemen, ze lijken op zwangerschapstests met het verschil dat je een druppeltje bloed nodig hebt ipv van urine. Na het druppeltje bloed te hebben aangebracht moeten we even wachten en dan zou er één of een dubbel lijntje moeten verschijnen in de controlezone van de stick maar bij onze test zien we deze niet verschijnen (een lijntje = positief, een dubbel lijntje = negatief)
Omdat we niets zien en er geen handleiding bijzit moeten we onze hulplijn bellen...Moureen... maar na haar deskundige uitleg lukt het ons nog niet. Moureen zal dit eerst moeten voordoen want echt thuis in deze materie zijn we (nog) niet.
We maken het goed door de kinderkleding uit te delen die Ilse en Conny verzameld hebben en of we de moeders en kinderen gelukkig maken!!! ...het dorpje lijkt even op een modeshow en alle kinderen zijn om te stelen in hun nieuwe outfit!!
Er zijn nog enkele huisbezoeken gepland maar deze mensen zijn op het werk en het past dus niet eht voor hen...Maar geen probleem: voor een alternatief is er reeds gezorgd!
We gaan werken op het ‘patattenveld’. Er moet dringend gewied worden en 16 handen maakt het werk licht, moeten ze gedacht hebben.
En het gaat vooruit...na een tijdje zijn we al goed opgeschoten.....en opeens is het tijd om huiswaarts te keren. We (ik vooral) zit onder de aarde van boven tot beneden maar Rachel is al onderweg met een jerrycan met water om het ergste vuil van handen en voeten af te wassen.
Omdat er in de verste verte geen boda-boda te bespeuren valt gaan we te voet op stap, richting kantoor. Er worden enkele ‘short cuts’ genomen die ons langs drassige wegjes naar de hoofdweg leidt. Wel mooi deze alternatieve route en het grote voordeel is dat we geen last hebben van druk verkeer voor en achter ons. Het enige dat ons hindert op onze weg is een kudde koeien met prachtige horens die uiteraard....onze richting uitkomen.
De zwarte vrouwen verwittigen ons dat we voorzichtig moeten zijn want het is bronstijd en dan kunnen deze dieren wel eens agressief uit de hoek komen.
Ilse (ons feestvarken) wil per sé op de foto met deze prachtige beesten en ondanks heel wat vlieg-en stuntwerk slagen we er in een leuke foto te maken...
Op kantoor handelen we het administratieve gedeelte af van de huisbezoeken.
Ann stelt orde op zaken in de medicatiekast en Ilse....die doet ondertussen een dutje (tja, jarigen hebben nu éénmaal een streepje voor).
Home visits
Vandaag is Ilse jarig ! Maar dat hebben we van ’t weekend al uitgebreid gevierd, zoals jullie al wel weten.... daarom geen toeters en bellen aan de ontbijtafel.... maar we zouden geen Belgen zijn als er geen pot Nutella op tafel stond en een beschuitje met choco is toch ook altijd een beetje feest!!
We vertrekken op tijd naar kantoor want op ons werkprogramma voor vandaag staan een aantal huisbezoeken die we gaan afleggen. Moureen kan echter niet met ons mee vandaag om te tolken. Haar grootvader is gisterenmiddag in het ziekenhuis overleden en wordt reeds vandaag begraven in het dorp waar hij geboren is.
Twee andere leden van ‘Hope Foundation’ nemen de taak van haar over en komen ons afhalen aan het kantoor. De dames van dienst zijn Grace en Maria. Twee lieve vrouwen die hun nieuwe taak met veel plezier opnemen. Ze spreken goed Engels en zullen voor ons het Luganda dat de mensen in het dorp spreken naar het Engels vertalen.
We springen de boda-boda op en rijden naar Burungi, een dorpje op ongeveer vijf kilometer van Kajjansi. Het is de eerste echte hete dag sinds Conny, Ilse en Ann zijn toegekomen en op de boda-boda krijgen we wat verfrissing...alhoewel...we zitten met z’n drietjes op de brommer... maar het blijft comfortabel en met de wind in onze haren rijden we Burungi binnen. Ons eerste huisbezoek vindt in openlucht plaats op een paar bankjes voor het huis.
Als volleerde verpleegkundigen nemen we een anamnese af. (voor de leken onder jullie: dwz. informatie verzamelen over de medische achtergrond van de patiënt, huidige mediactie-iname en vroegere medicatie, de algemene toestand, persoonlijke gegevens zoals leeftijd, aantal kinderen, ...)
Het is vakantie voor de kinderen en dat zorgt ervoor dat we hen ook ontmoeten en hun algemeen welzijn eveneens kunnen checken. Dit is een buitenkansje voor ons want meestal zitten de kinderen op school en zien we ze niet in hun vertrouwde omgeving..
Onze patiënt heeft weinig klachten en voelt zich goed, ze heeft een goede eetlust en voelt zich energiek. De antiretrovirale behandeling (die mensen krijgen als ze hiv-positief zijn ) heeft heel wat neveneffecten maar ze heeft er geen last van. Ze heeft enkel last van tintelingen in de armen en we gaan dit opvolgen.
Bij ons tweede huisbezoek in hetzelde dorp wordt er gevraagd hiv-tests uit te voeren. Het is de eerste keer dat we die kunnen afnemen omdat we de voorbije week (stage Aagje en ik) er geen hiv-strips in voorraad waren. Het zijn erg veilige tests voor diegene die ze moeten afnemen, ze lijken op zwangerschapstests met het verschil dat je een druppeltje bloed nodig hebt ipv van urine. Na het druppeltje bloed te hebben aangebracht moeten we even wachten en dan zou er één of een dubbel lijntje moeten verschijnen in de controlezone van de stick maar bij onze test zien we deze niet verschijnen (een lijntje = positief, een dubbel lijntje = negatief)
Omdat we niets zien en er geen handleiding bijzit moeten we onze hulplijn bellen...Moureen... maar na haar deskundige uitleg lukt het ons nog niet. Moureen zal dit eerst moeten voordoen want echt thuis in deze materie zijn we (nog) niet.
We maken het goed door de kinderkleding uit te delen die Ilse en Conny verzameld hebben en of we de moeders en kinderen gelukkig maken!!! ...het dorpje lijkt even op een modeshow en alle kinderen zijn om te stelen in hun nieuwe outfit!!
Er zijn nog enkele huisbezoeken gepland maar deze mensen zijn op het werk en het past dus niet eht voor hen...Maar geen probleem: voor een alternatief is er reeds gezorgd!
We gaan werken op het ‘patattenveld’. Er moet dringend gewied worden en 16 handen maakt het werk licht, moeten ze gedacht hebben.
En het gaat vooruit...na een tijdje zijn we al goed opgeschoten.....en opeens is het tijd om huiswaarts te keren. We (ik vooral) zit onder de aarde van boven tot beneden maar Rachel is al onderweg met een jerrycan met water om het ergste vuil van handen en voeten af te wassen.
Omdat er in de verste verte geen boda-boda te bespeuren valt gaan we te voet op stap, richting kantoor. Er worden enkele ‘short cuts’ genomen die ons langs drassige wegjes naar de hoofdweg leidt. Wel mooi deze alternatieve route en het grote voordeel is dat we geen last hebben van druk verkeer voor en achter ons. Het enige dat ons hindert op onze weg is een kudde koeien met prachtige horens die uiteraard....onze richting uitkomen.
De zwarte vrouwen verwittigen ons dat we voorzichtig moeten zijn want het is bronstijd en dan kunnen deze dieren wel eens agressief uit de hoek komen.
Ilse (ons feestvarken) wil per sé op de foto met deze prachtige beesten en ondanks heel wat vlieg-en stuntwerk slagen we er in een leuke foto te maken...
Op kantoor handelen we het administratieve gedeelte af van de huisbezoeken.
Ann stelt orde op zaken in de medicatiekast en Ilse....die doet ondertussen een dutje (tja, jarigen hebben nu éénmaal een streepje voor).
We vertrekken op tijd naar kantoor want op ons werkprogramma voor vandaag staan een aantal huisbezoeken die we gaan afleggen. Moureen kan echter niet met ons mee vandaag om te tolken. Haar grootvader is gisterenmiddag in het ziekenhuis overleden en wordt reeds vandaag begraven in het dorp waar hij geboren is.
Twee andere leden van ‘Hope Foundation’ nemen de taak van haar over en komen ons afhalen aan het kantoor. De dames van dienst zijn Grace en Maria. Twee lieve vrouwen die hun nieuwe taak met veel plezier opnemen. Ze spreken goed Engels en zullen voor ons het Luganda dat de mensen in het dorp spreken naar het Engels vertalen.
We springen de boda-boda op en rijden naar Burungi, een dorpje op ongeveer vijf kilometer van Kajjansi. Het is de eerste echte hete dag sinds Conny, Ilse en Ann zijn toegekomen en op de boda-boda krijgen we wat verfrissing...alhoewel...we zitten met z’n drietjes op de brommer... maar het blijft comfortabel en met de wind in onze haren rijden we Burungi binnen. Ons eerste huisbezoek vindt in openlucht plaats op een paar bankjes voor het huis.
Als volleerde verpleegkundigen nemen we een anamnese af. (voor de leken onder jullie: dwz. informatie verzamelen over de medische achtergrond van de patiënt, huidige mediactie-iname en vroegere medicatie, de algemene toestand, persoonlijke gegevens zoals leeftijd, aantal kinderen, ...)
Het is vakantie voor de kinderen en dat zorgt ervoor dat we hen ook ontmoeten en hun algemeen welzijn eveneens kunnen checken. Dit is een buitenkansje voor ons want meestal zitten de kinderen op school en zien we ze niet in hun vertrouwde omgeving..
Onze patiënt heeft weinig klachten en voelt zich goed, ze heeft een goede eetlust en voelt zich energiek. De antiretrovirale behandeling (die mensen krijgen als ze hiv-positief zijn ) heeft heel wat neveneffecten maar ze heeft er geen last van. Ze heeft enkel last van tintelingen in de armen en we gaan dit opvolgen.
Bij ons tweede huisbezoek in hetzelde dorp wordt er gevraagd hiv-tests uit te voeren. Het is de eerste keer dat we die kunnen afnemen omdat we de voorbije week (stage Aagje en ik) er geen hiv-strips in voorraad waren. Het zijn erg veilige tests voor diegene die ze moeten afnemen, ze lijken op zwangerschapstests met het verschil dat je een druppeltje bloed nodig hebt ipv van urine. Na het druppeltje bloed te hebben aangebracht moeten we even wachten en dan zou er één of een dubbel lijntje moeten verschijnen in de controlezone van de stick maar bij onze test zien we deze niet verschijnen (een lijntje = positief, een dubbel lijntje = negatief)
Omdat we niets zien en er geen handleiding bijzit moeten we onze hulplijn bellen...Moureen... maar na haar deskundige uitleg lukt het ons nog niet. Moureen zal dit eerst moeten voordoen want echt thuis in deze materie zijn we (nog) niet.
We maken het goed door de kinderkleding uit te delen die Ilse en Conny verzameld hebben en of we de moeders en kinderen gelukkig maken!!! ...het dorpje lijkt even op een modeshow en alle kinderen zijn om te stelen in hun nieuwe outfit!!
Er zijn nog enkele huisbezoeken gepland maar deze mensen zijn op het werk en het past dus niet eht voor hen...Maar geen probleem: voor een alternatief is er reeds gezorgd!
We gaan werken op het ‘patattenveld’. Er moet dringend gewied worden en 16 handen maakt het werk licht, moeten ze gedacht hebben.
En het gaat vooruit...na een tijdje zijn we al goed opgeschoten.....en opeens is het tijd om huiswaarts te keren. We (ik vooral) zit onder de aarde van boven tot beneden maar Rachel is al onderweg met een jerrycan met water om het ergste vuil van handen en voeten af te wassen.
Omdat er in de verste verte geen boda-boda te bespeuren valt gaan we te voet op stap, richting kantoor. Er worden enkele ‘short cuts’ genomen die ons langs drassige wegjes naar de hoofdweg leidt. Wel mooi deze alternatieve route en het grote voordeel is dat we geen last hebben van druk verkeer voor en achter ons. Het enige dat ons hindert op onze weg is een kudde koeien met prachtige horens die uiteraard....onze richting uitkomen.
De zwarte vrouwen verwittigen ons dat we voorzichtig moeten zijn want het is bronstijd en dan kunnen deze dieren wel eens agressief uit de hoek komen.
Ilse (ons feestvarken) wil per sé op de foto met deze prachtige beesten en ondanks heel wat vlieg-en stuntwerk slagen we er in een leuke foto te maken...
Op kantoor handelen we het administratieve gedeelte af van de huisbezoeken.
Ann stelt orde op zaken in de medicatiekast en Ilse....die doet ondertussen een dutje (tja, jarigen hebben nu éénmaal een streepje voor).
zondag 18 april 2010
ons eerste weekendje in Oeganda...
Zaterdag 17 en zondag 18 april
Bird day kik
Zaterdag ochtend werden we wakker met een stralende zon. Voor we aan het weekend konden beginnen, moesten eerst de huishoudelijke taken uitgevoerd worden.
Het appartement werd opgeruimd en de helft van het meubilair werd buiten gezet, zodat de poetsvrouw goed kon poetsen.
Voor de berg was die we hadden werd half het dorp opgetrommeld en zoals jullie op de blog kunnen zien hing heel het appartement vol natte kleren…
Na de huishoudelijke activiteiten trokken we richting Kampala en een regenbui overviel ons.
Een geluk bij een ongeluk, want dan moesten we niet met de boda boda (I don’t like it).
We arriveerden in een prachtig hotel met een kamer vijf maal zo groot als ons appartementje.
De kamer had twee badkamers met een warme douche en elektriciteit en internet!!!
Na een wandeling in het nabije winkelcentrum waar we stiekem een kaartje voor de verjaardag van Ilse kochten, namen we (een uur of zo) een uitgebreide douche.
Daarna gingen we richting ‘the Revolving restaurant’ op de 12de verdieping van het hotel. De man van de liften had moeilijkheden om de 12de verdieping te vinden. Hij duwde op toets één en daarna op twee maar toen dit niet lukte op drie. Misschien kon hij niet verder dan tien tellen.
Zelfs de lift nemen gaat op z’n Afrikaans…
Na alle verdiepingen van het hotel gezien te hebben kwamen we in het draaiende restaurant.
Op 90 minuten tijd draait het restaurant om zijn as. Dit geeft je de mogelijkheid om Kampala langs alle kanten te bewonderen.
Ilse trakteerde ons op een lekkere maaltijd en wij hadden een leuke surprise voorbereid.
Dit was natuurlijk buiten de ober gerekend, want hij kwam doodleuk vragen aan Ilse of ze haar ‘bird day kik’ wilde????
Ilse begreep niet wat de man vroeg en dacht even dat ze een benji-sprong naar beneden moesten maken. We konden er allemaal eens hartelijk om lachen.
Toen ging het licht uit en op de noten van de pianospeler begonnen we uit volle borst ‘Happy Birthday’ te zingen. De timing van de taart met het vuurwerk was (je raadt het alweer) op z’n Afrikaans.
Na een lekkere maaltijd en een slaapmutsje in de bar in goed gezelschap van de vijf ladies van het Uganda-team gingen we slapen in onze heerlijke bedden.
Na de beste nachtrust van de week, genoten we van een heerlijk ontbijt.
Eieren, worstjes, pannenkoeken, corn flakes, fruit, koffie, thee, fruitsap enz…
Het was precies een eeuwigheid geleden dat we zo een uitgebreid ontbijt gezien hadden.
De zondagmiddag brachten we door aan het zwembad en keken we vol verwondering naar de zon.
Neen, we zijn niet gek geworden…
Een natuurverschijnsel waar er rond de zon een grote cirkel te zien is die op een regenboog lijkt.
Na een luxueus weekend kwamen we terug in de realiteit. Dit was een cultuurshock van formaat!
Gelukkig werden we goed ontvangen in ons dorpje Kitende, waar iedereen ons ‘welcome back’ heette. Toch straf dat ze wisten dat de muzungu’s niet thuis waren dit weekend.
Big brother is watching you!
Ilse,
Bedankt voor de traktatie dit weekend en een fijne verjaardag gewenst (19 april).
Het Uganda-team XXX
Bird day kik
Zaterdag ochtend werden we wakker met een stralende zon. Voor we aan het weekend konden beginnen, moesten eerst de huishoudelijke taken uitgevoerd worden.
Het appartement werd opgeruimd en de helft van het meubilair werd buiten gezet, zodat de poetsvrouw goed kon poetsen.
Voor de berg was die we hadden werd half het dorp opgetrommeld en zoals jullie op de blog kunnen zien hing heel het appartement vol natte kleren…
Na de huishoudelijke activiteiten trokken we richting Kampala en een regenbui overviel ons.
Een geluk bij een ongeluk, want dan moesten we niet met de boda boda (I don’t like it).
We arriveerden in een prachtig hotel met een kamer vijf maal zo groot als ons appartementje.
De kamer had twee badkamers met een warme douche en elektriciteit en internet!!!
Na een wandeling in het nabije winkelcentrum waar we stiekem een kaartje voor de verjaardag van Ilse kochten, namen we (een uur of zo) een uitgebreide douche.
Daarna gingen we richting ‘the Revolving restaurant’ op de 12de verdieping van het hotel. De man van de liften had moeilijkheden om de 12de verdieping te vinden. Hij duwde op toets één en daarna op twee maar toen dit niet lukte op drie. Misschien kon hij niet verder dan tien tellen.
Zelfs de lift nemen gaat op z’n Afrikaans…
Na alle verdiepingen van het hotel gezien te hebben kwamen we in het draaiende restaurant.
Op 90 minuten tijd draait het restaurant om zijn as. Dit geeft je de mogelijkheid om Kampala langs alle kanten te bewonderen.
Ilse trakteerde ons op een lekkere maaltijd en wij hadden een leuke surprise voorbereid.
Dit was natuurlijk buiten de ober gerekend, want hij kwam doodleuk vragen aan Ilse of ze haar ‘bird day kik’ wilde????
Ilse begreep niet wat de man vroeg en dacht even dat ze een benji-sprong naar beneden moesten maken. We konden er allemaal eens hartelijk om lachen.
Toen ging het licht uit en op de noten van de pianospeler begonnen we uit volle borst ‘Happy Birthday’ te zingen. De timing van de taart met het vuurwerk was (je raadt het alweer) op z’n Afrikaans.
Na een lekkere maaltijd en een slaapmutsje in de bar in goed gezelschap van de vijf ladies van het Uganda-team gingen we slapen in onze heerlijke bedden.
Na de beste nachtrust van de week, genoten we van een heerlijk ontbijt.
Eieren, worstjes, pannenkoeken, corn flakes, fruit, koffie, thee, fruitsap enz…
Het was precies een eeuwigheid geleden dat we zo een uitgebreid ontbijt gezien hadden.
De zondagmiddag brachten we door aan het zwembad en keken we vol verwondering naar de zon.
Neen, we zijn niet gek geworden…
Een natuurverschijnsel waar er rond de zon een grote cirkel te zien is die op een regenboog lijkt.
Na een luxueus weekend kwamen we terug in de realiteit. Dit was een cultuurshock van formaat!
Gelukkig werden we goed ontvangen in ons dorpje Kitende, waar iedereen ons ‘welcome back’ heette. Toch straf dat ze wisten dat de muzungu’s niet thuis waren dit weekend.
Big brother is watching you!
Ilse,
Bedankt voor de traktatie dit weekend en een fijne verjaardag gewenst (19 april).
Het Uganda-team XXX
vrijdag 16 april 2010
meisjes die vragen worden overgeslagen...
Na weer een korte maar goede nacht zijn we opgestaan met regen.
Maar ondanks de regen hebben we meteen fantastisch nieuws : Kristel blijft de komende 5 weken bij ons !!! Iedereen blij !
Vandaag was onze eerste echte werkdag. We waren dan ook allemaal op tijd opgestaan en tijdig vertrokken naar kajansi. Zoals de voorbije dagen regende het ook deze morgen met als gevolg dat het wegje naar de hoofdbaan waar we de matatu nemen er nogal glad bij lag. We vertrokken dan ook met volle moed naar kantoor maar we hadden net ons appartement verlaten en Conny maakte al een slippertje. Gelukkig hadden we nurse ann bij! Nadat alles goed ontsmet en afgebonden was zijn we terug vertrokken.
We wilden eerst nog geld afhalen voor de voedselbedeling, maar - Afrika zou Afrika niet zijn - de bankautomaat deed het niet.
Nadat we op kantoor aangekomen waren, zijn we begonnen met enveloppen met sterretjes te maken voor de kinderen.
Daarna hebben we een lokale maaltijd besteld, wat toch niet echt mijn ding was. Conny en Ann konden dit wel smaken hoewel ze ook niet alles op kregen. Ze hebben dan nog enkele leden, waaronder ook een klein jongentje, die vroegtijdig op de meeting waren, gelukkig gemaakt.
Tegen twee uur was ons kantoor al aardig volgelopen en konden we aan de consultaties beginnen. Iedereen had wel een probleem. Ze hadden bijna allemaal hoofdpijn, een hoest of maagpijn. Het was wel een beetje moeilijk werken omdat we niet goed wisten welke medicatie voorradig was en wat de leden juist nodig hadden. Maar we hadden snel onze draai gevonden zodat het wel vlotte.
Daarna werden de papieren met de sterretjes rondgehaald. We hadden voor alle kinderen bellenblazers voorzien (daar had mijn lieve schoonzus voor gezorgd) en dit was echt wel een succes nummer! Moureen vroeg aan Conny om de bellenblazers te demonstreren want ze hadden dit nog nooit gezien.
Daarna begon de voedselbedeling. Moureen had matoke voorzien en iedereen mocht zijn zakje komen volladen. Dit gaf echt wel een goed gevoel. Al die lachende gezichten, dat was wel fijn. We hebben alles zelf eerlijk kunnen verdelen dus konden we met een zeer goed gevoel vertrekken.
Na onze werkdag hadden we afgesproken met kristel en aagje om een pizza te gaan eten. Na enig zoekwerk zijn we op een toffe locatie terecht gekomen niet zo ver van ons appartement. We hebben er heel lekker gegeten en enkele mensen uit Nederland ontmoet. We kregen daar dan ook wel het nieuws dat Aagje misschien niet zou kunnen terugkeren naar België. Zoals iedereen wel weet zit er een grote aswolk boven europa en is het luchtruim in vele landen gesloten. We hopen op meer nieuws morgen en we duimen voor Aagje dat ze toch naar huis kan want daar kijkt ze na 6 weken hier zo naar uit !
Na een heel leuke avond zijn we moe maar voldaan teruggekeerd naar huis! (ja ja huis want we beginnen ons hier al echt thuis te voelen)!!!
Maar ondanks de regen hebben we meteen fantastisch nieuws : Kristel blijft de komende 5 weken bij ons !!! Iedereen blij !
Vandaag was onze eerste echte werkdag. We waren dan ook allemaal op tijd opgestaan en tijdig vertrokken naar kajansi. Zoals de voorbije dagen regende het ook deze morgen met als gevolg dat het wegje naar de hoofdbaan waar we de matatu nemen er nogal glad bij lag. We vertrokken dan ook met volle moed naar kantoor maar we hadden net ons appartement verlaten en Conny maakte al een slippertje. Gelukkig hadden we nurse ann bij! Nadat alles goed ontsmet en afgebonden was zijn we terug vertrokken.
We wilden eerst nog geld afhalen voor de voedselbedeling, maar - Afrika zou Afrika niet zijn - de bankautomaat deed het niet.
Nadat we op kantoor aangekomen waren, zijn we begonnen met enveloppen met sterretjes te maken voor de kinderen.
Daarna hebben we een lokale maaltijd besteld, wat toch niet echt mijn ding was. Conny en Ann konden dit wel smaken hoewel ze ook niet alles op kregen. Ze hebben dan nog enkele leden, waaronder ook een klein jongentje, die vroegtijdig op de meeting waren, gelukkig gemaakt.
Tegen twee uur was ons kantoor al aardig volgelopen en konden we aan de consultaties beginnen. Iedereen had wel een probleem. Ze hadden bijna allemaal hoofdpijn, een hoest of maagpijn. Het was wel een beetje moeilijk werken omdat we niet goed wisten welke medicatie voorradig was en wat de leden juist nodig hadden. Maar we hadden snel onze draai gevonden zodat het wel vlotte.
Daarna werden de papieren met de sterretjes rondgehaald. We hadden voor alle kinderen bellenblazers voorzien (daar had mijn lieve schoonzus voor gezorgd) en dit was echt wel een succes nummer! Moureen vroeg aan Conny om de bellenblazers te demonstreren want ze hadden dit nog nooit gezien.
Daarna begon de voedselbedeling. Moureen had matoke voorzien en iedereen mocht zijn zakje komen volladen. Dit gaf echt wel een goed gevoel. Al die lachende gezichten, dat was wel fijn. We hebben alles zelf eerlijk kunnen verdelen dus konden we met een zeer goed gevoel vertrekken.
Na onze werkdag hadden we afgesproken met kristel en aagje om een pizza te gaan eten. Na enig zoekwerk zijn we op een toffe locatie terecht gekomen niet zo ver van ons appartement. We hebben er heel lekker gegeten en enkele mensen uit Nederland ontmoet. We kregen daar dan ook wel het nieuws dat Aagje misschien niet zou kunnen terugkeren naar België. Zoals iedereen wel weet zit er een grote aswolk boven europa en is het luchtruim in vele landen gesloten. We hopen op meer nieuws morgen en we duimen voor Aagje dat ze toch naar huis kan want daar kijkt ze na 6 weken hier zo naar uit !
Na een heel leuke avond zijn we moe maar voldaan teruggekeerd naar huis! (ja ja huis want we beginnen ons hier al echt thuis te voelen)!!!
donderdag 15 april 2010
Voer voor 2 dagen...
Woensdag 14 april 2010
Deze morgen waren we vroeg uit de veren om een wandeling in de natuur te maken.
We dachten apen te kunnen zien boven op de berg, maar de natte grond liet ons niet toe op onze slippers naar boven te klimmen.
We nuttigden dan maar een drankje in een godverlaten weg in een bar bij de plaatselijke bevolking.
Waarschijnlijk hadden ze nog nooit Muzungu’s gezien want we werden zelfs gefilmd door de dame van de bar. En plezier dat ze hadden….
Conny deelde snoepjes uit aan de kinderen die een kijkje kwamen nemen.
Plots kwamen er kinderen uit alle hoeken en spleten om toch maar een snoepje te krijgen.
’s Middags hadden we een lunchafspraak met Gudrid van de ambassade en drie Vlaamse studenten Geneeskunde.
Op deze manier konden we informatie en ervaring wisselen met de anderen.
Ilse, Conny en ik besloten het project betreffende de voedselbedeling en de sterretjes verder te zetten.
Project ‘voedselbedeling’: elke vrijdag krijgen de leden van Hope Foundation Kajansi een voedselpakket. Goede voeding is belangrijk om infecties te voorkomen en de bijwerkingen te verminderen bij HIV-patiënten.
Dit wordt betaald met het verzamelde geld van de quiz en het ontbijt.
Project ‘sterretjes’ van Christel en Aagje: kinderen krijgen elke dag een sterretje wanneer ze hun medicatie innemen. Wanneer ze zeven sterretjes verzameld hebben, krijgen ze een klein geschenkje.
Als voorbereiding op onze eerste meeting op vrijdag gingen we in Kampala alvast kijken welke geschenkjes aangekocht kunnen worden.
Op de weg naar huis was het file. Motor af en wachten maar…
Geloof me, we hebben in België niet te klagen!
Thuis viel de stroom nog maar eens uit. Heel leuk wanneer je onder de ‘koude’ staat met zeep in je haar en gezicht.
Wanneer het internet en de stroom even werkt, profiteren we ervan om de blog aan te vullen voor onze fans.
Donderdag 15 april
Na een veel te korte nacht zijn we toch rond 7u opgestaan. Terwijl iedereen meteen op internet wou, gingen Kristel en ik de vaat doen. Maar dat heeft niet lang geduurd. Kristel wilde een glas uitwassen en het glas brak en zat recht in haar vinger. Een redelijk diepe wonde die we meteen als goede verpleegsters verzorgd hebben. Uit veiligheid hebben we de studenten geneeskunde gebeld om te vragen of zij er eens naar wilden kijken. Dus afspraak met Helena in Kampala aan het Mulago ziekenhuis, het meest gerenommeerde ziekenhuis uit de buurt.
Met de wonde was het ok. Het was niet nodig om te hechten, enkel goed ontsmetten en de komende dagen uit water blijven. Mocht het over twee dagen toch rood zien of pijn doen, best starten met antibiotica. Dus wij gerust.
We namen van de gelegenheid gebruik om dit ziekenhuis eens te bezoeken en dat was handig met iemand die er stage loopt. Helena nam ons mee en toonde wat waar was. Er is een spoed voor lokale mensen en een aparte voor muzungu’s. Ze vertelde dat het heel confronterend was om als blanke door de ‘zwarte’ spoed te lopen want mensen moeten er soms uren wachten vooraleer ze verzorging krijgen. Net hetzelfde gebeurt op de heelkundige afdelingen. Mensen liggen soms al een maand in het ziekenhuis tot er eens een arts zin heeft om een bepaalde operatie uit te voeren. Dat is voor de studenten heel frustrerend.
Helena staat nu op gynaecologie maar stond voordien op de pediatrie. Dus nam ze ons even mee daar naartoe. Ik wist echt niet wat ik zag. Eén grote zaal in drie stukken gedeeld, langs overal bedjes zonder matras, mensen met kinderen op de grond, soms kinderen in een bedje, totaal geen hygiëne. Helena vertelde dat verpleegsters hier ook niet dezelfde functie hebben als bij ons. Mensen die naar het ziekenhuis komen moeten alles zelf meebrengen : matras, lakens, eten, medicatie, … En als ze voorstellen. Ik had het echt moeilijk toen ik dit zag en dacht bij mezelf dat onze kinderen gelukkig mogen zijn dat ze in een land als België zijn geboren, zeker voor wat betreft de gezondheidszorg ! Aan dit ziekenhuis is ook een nieuw stuk aidskliniek verbonden, maar het is blijkbaar niet eenvoudig om daar zomaar binnen te wandelen of een afspraak vast te krijgen.
Na ons bezoek aan het ziekenhuis, wilden we naar de evenaar. We moesten eerst naar het oude taxipark om van daar de matatu richting Masaka te nemen. Volgens Helena was het een rit van ongeveer een uur maar het wachten in het taxipark meegerekend, denk ik dat we toch zeker 2 uur onderweg geweest zijn in een ‘vlooientaxi’. Zelfs Fons de sprinkhaan zat mee in de taxi ;-) Aan de evenaar hebben we leuke foto’s gemaakt, rustig iets gedronken en wat craftwinkeltjes bezocht. De terugweg verliep vlot maar we zaten wel wat benepen. In de matatu waar normaal 15 mensen kunnen meerijden, zaten we met 19…
Morgen worden we tegen 10u op kantoor verwacht voor onze eerste groepsmeeting en voedselbedeling.
Deze morgen waren we vroeg uit de veren om een wandeling in de natuur te maken.
We dachten apen te kunnen zien boven op de berg, maar de natte grond liet ons niet toe op onze slippers naar boven te klimmen.
We nuttigden dan maar een drankje in een godverlaten weg in een bar bij de plaatselijke bevolking.
Waarschijnlijk hadden ze nog nooit Muzungu’s gezien want we werden zelfs gefilmd door de dame van de bar. En plezier dat ze hadden….
Conny deelde snoepjes uit aan de kinderen die een kijkje kwamen nemen.
Plots kwamen er kinderen uit alle hoeken en spleten om toch maar een snoepje te krijgen.
’s Middags hadden we een lunchafspraak met Gudrid van de ambassade en drie Vlaamse studenten Geneeskunde.
Op deze manier konden we informatie en ervaring wisselen met de anderen.
Ilse, Conny en ik besloten het project betreffende de voedselbedeling en de sterretjes verder te zetten.
Project ‘voedselbedeling’: elke vrijdag krijgen de leden van Hope Foundation Kajansi een voedselpakket. Goede voeding is belangrijk om infecties te voorkomen en de bijwerkingen te verminderen bij HIV-patiënten.
Dit wordt betaald met het verzamelde geld van de quiz en het ontbijt.
Project ‘sterretjes’ van Christel en Aagje: kinderen krijgen elke dag een sterretje wanneer ze hun medicatie innemen. Wanneer ze zeven sterretjes verzameld hebben, krijgen ze een klein geschenkje.
Als voorbereiding op onze eerste meeting op vrijdag gingen we in Kampala alvast kijken welke geschenkjes aangekocht kunnen worden.
Op de weg naar huis was het file. Motor af en wachten maar…
Geloof me, we hebben in België niet te klagen!
Thuis viel de stroom nog maar eens uit. Heel leuk wanneer je onder de ‘koude’ staat met zeep in je haar en gezicht.
Wanneer het internet en de stroom even werkt, profiteren we ervan om de blog aan te vullen voor onze fans.
Donderdag 15 april
Na een veel te korte nacht zijn we toch rond 7u opgestaan. Terwijl iedereen meteen op internet wou, gingen Kristel en ik de vaat doen. Maar dat heeft niet lang geduurd. Kristel wilde een glas uitwassen en het glas brak en zat recht in haar vinger. Een redelijk diepe wonde die we meteen als goede verpleegsters verzorgd hebben. Uit veiligheid hebben we de studenten geneeskunde gebeld om te vragen of zij er eens naar wilden kijken. Dus afspraak met Helena in Kampala aan het Mulago ziekenhuis, het meest gerenommeerde ziekenhuis uit de buurt.
Met de wonde was het ok. Het was niet nodig om te hechten, enkel goed ontsmetten en de komende dagen uit water blijven. Mocht het over twee dagen toch rood zien of pijn doen, best starten met antibiotica. Dus wij gerust.
We namen van de gelegenheid gebruik om dit ziekenhuis eens te bezoeken en dat was handig met iemand die er stage loopt. Helena nam ons mee en toonde wat waar was. Er is een spoed voor lokale mensen en een aparte voor muzungu’s. Ze vertelde dat het heel confronterend was om als blanke door de ‘zwarte’ spoed te lopen want mensen moeten er soms uren wachten vooraleer ze verzorging krijgen. Net hetzelfde gebeurt op de heelkundige afdelingen. Mensen liggen soms al een maand in het ziekenhuis tot er eens een arts zin heeft om een bepaalde operatie uit te voeren. Dat is voor de studenten heel frustrerend.
Helena staat nu op gynaecologie maar stond voordien op de pediatrie. Dus nam ze ons even mee daar naartoe. Ik wist echt niet wat ik zag. Eén grote zaal in drie stukken gedeeld, langs overal bedjes zonder matras, mensen met kinderen op de grond, soms kinderen in een bedje, totaal geen hygiëne. Helena vertelde dat verpleegsters hier ook niet dezelfde functie hebben als bij ons. Mensen die naar het ziekenhuis komen moeten alles zelf meebrengen : matras, lakens, eten, medicatie, … En als ze voorstellen. Ik had het echt moeilijk toen ik dit zag en dacht bij mezelf dat onze kinderen gelukkig mogen zijn dat ze in een land als België zijn geboren, zeker voor wat betreft de gezondheidszorg ! Aan dit ziekenhuis is ook een nieuw stuk aidskliniek verbonden, maar het is blijkbaar niet eenvoudig om daar zomaar binnen te wandelen of een afspraak vast te krijgen.
Na ons bezoek aan het ziekenhuis, wilden we naar de evenaar. We moesten eerst naar het oude taxipark om van daar de matatu richting Masaka te nemen. Volgens Helena was het een rit van ongeveer een uur maar het wachten in het taxipark meegerekend, denk ik dat we toch zeker 2 uur onderweg geweest zijn in een ‘vlooientaxi’. Zelfs Fons de sprinkhaan zat mee in de taxi ;-) Aan de evenaar hebben we leuke foto’s gemaakt, rustig iets gedronken en wat craftwinkeltjes bezocht. De terugweg verliep vlot maar we zaten wel wat benepen. In de matatu waar normaal 15 mensen kunnen meerijden, zaten we met 19…
Morgen worden we tegen 10u op kantoor verwacht voor onze eerste groepsmeeting en voedselbedeling.
dinsdag 13 april 2010
onweer
De voorbije nacht was een zeer zware nacht. Nadat ik meer tijd op toilet had doorgebracht dan in mijn bed was ik uiteindelijk toch in slaap gevallen. Toen brak er een hevig onweer uit over kitende. We waren al gewaarschuwd door Aagje en Kristel dat de onweders hier gepaard gaan met veel lawaai en licht!
Uiteindelijk hebben we toch nog even kunnen slapen zodat we rond half 9 aan het ontbijt zaten. Dit was ook maar pover doordat we geen elektriciteit hadden en bijgevolg dus geen thee of toast konden maken.
Daarna werden we op bureel verwacht waar we hadden afgesproken met Moureen. Het is nog steeds een hele belevenis om ons op straat te begeven. Iedereen kijkt ons na alsof we van mars komen. De meesten zijn heel vriendelijk en zwaaien ons na terwijl anderen (vooral mannen) soms maar zeer boos kijken. Ze vinden het ook niet altijd zo fijn wanneer we foto’s willen maken.
Op bureau hebben we het programma van de huisbezoeken samen met Moureen doorlopen. Verder hebben we met Moureen nog enkele afspraken gemaakt.
Zo zullen we de voedselbedeling op Vrijdag verder financieel steunen als ook de beloningen voor de kinderen. Wat de aankoop van medicatie betreft zullen we dit ook zeker steunen maar we hopen tijdens de huisbezoeken een beter zicht te krijgen op wat echt noodzakelijk is.
Daarna zijn we nog een kijkje gaan nemen in de dispensery. We hebben met de vroedvrouw gesproken en beloofd dat we volgende week woensdag terug gaan.
In de late namiddag zijn we nog even naar sesse beach geweest waar we fish en chips gegeten hebben. De zon heeft zich dan ook nog even laten zien zodat we nog een relax momentje konden inlassen.
Wanneer we huiswaarts reden belanden we terug in een hevige regenbui zodat we drijfnat op ons appartement toekwamen.
Onze derde dag is weeral voorbij gevlogen zodat we moe maar voldaan aan onze nachtrust kunnen beginnen (hopelijk een betere dan de vorige).
Uiteindelijk hebben we toch nog even kunnen slapen zodat we rond half 9 aan het ontbijt zaten. Dit was ook maar pover doordat we geen elektriciteit hadden en bijgevolg dus geen thee of toast konden maken.
Daarna werden we op bureel verwacht waar we hadden afgesproken met Moureen. Het is nog steeds een hele belevenis om ons op straat te begeven. Iedereen kijkt ons na alsof we van mars komen. De meesten zijn heel vriendelijk en zwaaien ons na terwijl anderen (vooral mannen) soms maar zeer boos kijken. Ze vinden het ook niet altijd zo fijn wanneer we foto’s willen maken.
Op bureau hebben we het programma van de huisbezoeken samen met Moureen doorlopen. Verder hebben we met Moureen nog enkele afspraken gemaakt.
Zo zullen we de voedselbedeling op Vrijdag verder financieel steunen als ook de beloningen voor de kinderen. Wat de aankoop van medicatie betreft zullen we dit ook zeker steunen maar we hopen tijdens de huisbezoeken een beter zicht te krijgen op wat echt noodzakelijk is.
Daarna zijn we nog een kijkje gaan nemen in de dispensery. We hebben met de vroedvrouw gesproken en beloofd dat we volgende week woensdag terug gaan.
In de late namiddag zijn we nog even naar sesse beach geweest waar we fish en chips gegeten hebben. De zon heeft zich dan ook nog even laten zien zodat we nog een relax momentje konden inlassen.
Wanneer we huiswaarts reden belanden we terug in een hevige regenbui zodat we drijfnat op ons appartement toekwamen.
Onze derde dag is weeral voorbij gevlogen zodat we moe maar voldaan aan onze nachtrust kunnen beginnen (hopelijk een betere dan de vorige).
maandag 12 april 2010
We zijn in Oeganda !
Zondag 11 april 2010 - We zijn goed aangekomen…
Op 10 april omstreeks 19.30 zijn we de lucht in gegaan in Zaventem. We hadden een tussenstop in Parijs, maar daar moesten we niet overstappen, er kwam gewoon wat extra volk bij op ons vliegtuig. De tijd dat we moesten wachten was best boeiend. Toevallig zat een filmploeg van VTM voor het programma ‘All You Need Is Love’ op ons vliegtuig. Die mannen waren onderweg naar Bujumbura voor een familiereünie en we hadden een leuke babbel. Ook de andere Belgen aan boord begonnen spontaan te praten. Het bleken ook mensen uit het onderwijs te zijn die voor hun werk naar Afrika gingen.
De vluchten zijn goed verlopen, alleen hebben we niet al te veel kunnen slapen. Voor we konden overstappen in Addis Ababa, Ethiopië, moesten we wel een paar uur wachten. Tegen 11u vertrokken we dan eindelijk richting Entebbe waar Kristel, Aagje, Moureen en Godwin ons stonden op te wachten.
Het weer zag er prachtig uit : stralende zon en 29 graden. Aangezien we tegen etenstijd aankwamen, zijn we met z’n allen naar Sesse Beach gereden. Daar hebben we aan de voet van het Victoria meer een overheerlijke fish and chips gegeten. Prachtig om een eerste indruk op te doen van dit mooie land !
Na de uitgebreide maaltijd – zeer uitgebreid door het lange wachten op ons eten – zijn we richting Kitende gereden, het dorpje vlakbij Kajansi waar ons appartementje is. Het is klein maar best gezellig. De periode dat Kristel en Aagje hier waren, sliep Moureen hier ook. Ze heeft nu beslist om zelf bij haar vader te gaan wonen en ons met ons drietjes in het appartement te laten. Een zeer goede beslissing ! Dank u Kristel en Aagje om dit voor ons geregeld te hebben ! We hebben ’s avonds meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om het wat ‘praktischer’ in te richten : zetels, TV en eettafel verschoven. Nu kunnen we tenminste gebruik maken van de eettafel.
De rest van de dag hebben we rustig doorgebracht. We wilden nog wat geld afhalen en naar de supermarkt iets halen om te eten. Zo konden we ook nog wat rondkijken in de buurt waar we voor de komende zes weken gaan wonen.
Rond half elf zijn we gaan slapen. Iedereen was wel moe na zo’n lange reis !
Maandag 12 april – Eerste bezoek aan Kampala
Iedereen heeft vrij goed geslapen vannacht maar doordat het hier nogal vroeg licht is, was iedereen toch vrij vroeg wakker. Tijd voor de afwas en een licht ontbijtje en dan zijn we richting Kampala gegaan. We moesten ons laten registreren in de Belgische ambassade omdat we hier langer dan een maand verblijven.
De rit naar Kampala was al meteen één groot avontuur, voor ons dan toch. Kristel en Aagje zijn al gewend aan het verkeer hier. We zijn met de taxi naar Kampala gereden. En zelfs hier kennen ze files ;-). Na wat aanschuiven, besliste onze chauffeur om een omweg te doen, in de hoop daar sneller vooruit te gaan. Ongelofelijk in welk soort straatjes die auto’s rijden ! Ik dacht op een gegeven moment dat de vering er zou vanonder springen !
Eens in Kampala moesten we dan verder met de boda boda naar de ambassade. Da’s eerst altijd wat onderhandelen over de prijs, maar een goedkoper en sneller vervoermiddel vind je hier niet. En bovendien is het spannend. Na de ambassade zijn we ons internet gaan regelen want da’s toch wel belangrijk ;-). En dan naar de bank om wat geld om te wisselen en naar de grote supermarkt in Kampala om één en ander te kopen voor de komende week.
Als middagmaal kregen we vandaag een lekkere spaghetti à la Mama Kristel. En hij was echt lekker, zelfs met gehakt dat we hier in de supermarkt gekocht hebben.
Na het eten wilden we weten of ons internet het zou doen. Het heeft even geduurd maar – alweer op z’n Afrikaans – is het toch gelukt. Hoera, we kunnen chatten, mailen, onze blog bijhouden, …
Om onze dag af te ronden zijn we nog eens te voet de straat afgelopen. Het is onwaarschijnlijk om te zien hoe de kindjes reageren als ze ons – muzungus – zien komen. Van ver beginnen ze te springen en te wuiven. Ze zijn echt schattig om zien !
Ons avondmaal bestaat uit toast met tomaatjes, tonijnsla, kaas en hesp. En dan gezellig voor de TV voor het nieuwe seizoen van ‘LOST’
Op 10 april omstreeks 19.30 zijn we de lucht in gegaan in Zaventem. We hadden een tussenstop in Parijs, maar daar moesten we niet overstappen, er kwam gewoon wat extra volk bij op ons vliegtuig. De tijd dat we moesten wachten was best boeiend. Toevallig zat een filmploeg van VTM voor het programma ‘All You Need Is Love’ op ons vliegtuig. Die mannen waren onderweg naar Bujumbura voor een familiereünie en we hadden een leuke babbel. Ook de andere Belgen aan boord begonnen spontaan te praten. Het bleken ook mensen uit het onderwijs te zijn die voor hun werk naar Afrika gingen.
De vluchten zijn goed verlopen, alleen hebben we niet al te veel kunnen slapen. Voor we konden overstappen in Addis Ababa, Ethiopië, moesten we wel een paar uur wachten. Tegen 11u vertrokken we dan eindelijk richting Entebbe waar Kristel, Aagje, Moureen en Godwin ons stonden op te wachten.
Het weer zag er prachtig uit : stralende zon en 29 graden. Aangezien we tegen etenstijd aankwamen, zijn we met z’n allen naar Sesse Beach gereden. Daar hebben we aan de voet van het Victoria meer een overheerlijke fish and chips gegeten. Prachtig om een eerste indruk op te doen van dit mooie land !
Na de uitgebreide maaltijd – zeer uitgebreid door het lange wachten op ons eten – zijn we richting Kitende gereden, het dorpje vlakbij Kajansi waar ons appartementje is. Het is klein maar best gezellig. De periode dat Kristel en Aagje hier waren, sliep Moureen hier ook. Ze heeft nu beslist om zelf bij haar vader te gaan wonen en ons met ons drietjes in het appartement te laten. Een zeer goede beslissing ! Dank u Kristel en Aagje om dit voor ons geregeld te hebben ! We hebben ’s avonds meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om het wat ‘praktischer’ in te richten : zetels, TV en eettafel verschoven. Nu kunnen we tenminste gebruik maken van de eettafel.
De rest van de dag hebben we rustig doorgebracht. We wilden nog wat geld afhalen en naar de supermarkt iets halen om te eten. Zo konden we ook nog wat rondkijken in de buurt waar we voor de komende zes weken gaan wonen.
Rond half elf zijn we gaan slapen. Iedereen was wel moe na zo’n lange reis !
Maandag 12 april – Eerste bezoek aan Kampala
Iedereen heeft vrij goed geslapen vannacht maar doordat het hier nogal vroeg licht is, was iedereen toch vrij vroeg wakker. Tijd voor de afwas en een licht ontbijtje en dan zijn we richting Kampala gegaan. We moesten ons laten registreren in de Belgische ambassade omdat we hier langer dan een maand verblijven.
De rit naar Kampala was al meteen één groot avontuur, voor ons dan toch. Kristel en Aagje zijn al gewend aan het verkeer hier. We zijn met de taxi naar Kampala gereden. En zelfs hier kennen ze files ;-). Na wat aanschuiven, besliste onze chauffeur om een omweg te doen, in de hoop daar sneller vooruit te gaan. Ongelofelijk in welk soort straatjes die auto’s rijden ! Ik dacht op een gegeven moment dat de vering er zou vanonder springen !
Eens in Kampala moesten we dan verder met de boda boda naar de ambassade. Da’s eerst altijd wat onderhandelen over de prijs, maar een goedkoper en sneller vervoermiddel vind je hier niet. En bovendien is het spannend. Na de ambassade zijn we ons internet gaan regelen want da’s toch wel belangrijk ;-). En dan naar de bank om wat geld om te wisselen en naar de grote supermarkt in Kampala om één en ander te kopen voor de komende week.
Als middagmaal kregen we vandaag een lekkere spaghetti à la Mama Kristel. En hij was echt lekker, zelfs met gehakt dat we hier in de supermarkt gekocht hebben.
Na het eten wilden we weten of ons internet het zou doen. Het heeft even geduurd maar – alweer op z’n Afrikaans – is het toch gelukt. Hoera, we kunnen chatten, mailen, onze blog bijhouden, …
Om onze dag af te ronden zijn we nog eens te voet de straat afgelopen. Het is onwaarschijnlijk om te zien hoe de kindjes reageren als ze ons – muzungus – zien komen. Van ver beginnen ze te springen en te wuiven. Ze zijn echt schattig om zien !
Ons avondmaal bestaat uit toast met tomaatjes, tonijnsla, kaas en hesp. En dan gezellig voor de TV voor het nieuwe seizoen van ‘LOST’
vrijdag 9 april 2010
Het is zover...
Het is zover. Vandaag, om 19u30, gaan we de lucht in voor een tijdje om dan morgenmiddag, rond 13u lokale tijd, in Entebbe te landen.
Gisteren kregen we een sms van Aagje en Kristel om te horen of ons vluchtschema niet gewijzigd was. Ik denk dat ze uitkijken naar onze komst ;-)
De valiezen zijn gepakt geraakt. Nu maar hopen dat alles goed op de eindbestemming geraakt want dat is toch altijd een beetje afwachten als je een paar keer moet overstappen.
Onze vlucht is geboekt bij Ethiopian Airlines. Van Brussel vliegen we eerst naar Parijs, om dan door te vliegen naar Addis Ababa in Ethiopië. Het laatste stuk gaat dan naar Entebbe in Oeganda. En hopelijk staan Kristel en Aagje daar om ons op te wachten.
Dus nog even geduld en dan kunnen jullie onze echte avonturen volgen !
Gisteren kregen we een sms van Aagje en Kristel om te horen of ons vluchtschema niet gewijzigd was. Ik denk dat ze uitkijken naar onze komst ;-)
De valiezen zijn gepakt geraakt. Nu maar hopen dat alles goed op de eindbestemming geraakt want dat is toch altijd een beetje afwachten als je een paar keer moet overstappen.
Onze vlucht is geboekt bij Ethiopian Airlines. Van Brussel vliegen we eerst naar Parijs, om dan door te vliegen naar Addis Ababa in Ethiopië. Het laatste stuk gaat dan naar Entebbe in Oeganda. En hopelijk staan Kristel en Aagje daar om ons op te wachten.
Dus nog even geduld en dan kunnen jullie onze echte avonturen volgen !
donderdag 1 april 2010
het vertrek nadert...
Nog een dikke week te gaan en we kunnen echt vertrekken !
Elk van ons is volop bezig met de laatste zaken die plots allemaal hoogdringend lijken : stageboeken afwerken, bachelorproef al voor een groot stuk finaliseren en valiezen pakken.
En dat laatste is niet simpel !!! We hebben via zoveel mensen zoveel fantastisch materiaal bijeengekregen wat we uiteraard ook allemaal willen meenemen. Maar we zijn beperkt tot 2 x 23 kg per persoon...
We hebben al heel wat stappen ondernomen om op een goedkope manier extra bagage op te sturen maar alles lijkt vrij duur. Je zit snel aan 250 euro en wij zijn natuurlijk arme studenten... Maar we doen ons best. Er zal wel een oplossing gevonden worden !
Elk van ons is volop bezig met de laatste zaken die plots allemaal hoogdringend lijken : stageboeken afwerken, bachelorproef al voor een groot stuk finaliseren en valiezen pakken.
En dat laatste is niet simpel !!! We hebben via zoveel mensen zoveel fantastisch materiaal bijeengekregen wat we uiteraard ook allemaal willen meenemen. Maar we zijn beperkt tot 2 x 23 kg per persoon...
We hebben al heel wat stappen ondernomen om op een goedkope manier extra bagage op te sturen maar alles lijkt vrij duur. Je zit snel aan 250 euro en wij zijn natuurlijk arme studenten... Maar we doen ons best. Er zal wel een oplossing gevonden worden !
Abonneren op:
Posts (Atom)
