Wel of geen electriciteit vandaag???

Vandaag starten we de dag voor de verandering eens met electriciteit i.p.v zonder. Eindelijk nog eens een lekker kop koffie of thee bij het ontbijt. We kunnen eindelijk nog eens onze computers aanzetten en van de electriciteit wordt dankbaar gebruikt gemaakt om nog snel te internetten, te chatten, te skypen, te surfen....
De banden met het thuisfront worden via deze weg weer volop aangehaald en voor sommigen onder ons was dit weer eens nodig...
We vertrekken met een goed humeur naar kantoor.
Onderweg worden we begroet door Mr. Johnson, de schooldirecteur van de 'Waterfield School'. Hij laat ons weten dat de schoolvakantie nog duurt tot 17 mei. In de laatste week dat we hier zijn kunnen we eventueel nog een bezoekje brengen aan zijn school. Conny is in haar nopjes want een bezoek aan een basisschool stond bovenaan haar 'to do-lijstje'.
Vandaag gaan we net als gisteren schoolmateriaal uitdelen,... alleen weten we vandaag niet exact in welk huisje de bedeling zal doorgaan. Op kantoor is enkel Betty aanwezig, Moureen is op stap dus aan haar kunnen we het niet vragen. Hadisha, een vrouw die lid is komt ook langs op kantoor en omdat we vermoeden dat zij wel weet waar we moeten zijn gaan we met haar op pad. Op een bepaald moment vraagt zij aan ons om de weg te tonen naar het huisje van Anette en dan beseffen we pas dat er een kink in de kabel zit en dat eigenlijk niemand weet waar naar toe. We proberen onze hulplijn ‘Moureen’ te bellen maar ze neemt niet op. Dan maar overschakelen naar plan B. We weten dat Mary, een ander lid van ‘Hope Foundation’ in de buurt woont en we gaan op zoek naar haar. Onze inventiviteit kent geen grenzen: Conny gaat voorop, gewapend met haar camera waar op het schermpje van haar digtaal fototoestel een foto van Mary prijkt. We spreken een jongen aan uit de buurt en gelukkig herkent hij dadelijk de vrouw op het schermpje en worden we op een mum van tijd gebracht naar haar huisje. Uiteraard weet zij dadelijk waar we moeten zijn en neemt ze ons mee naar de andere kant van de hoofdstraat, we herkennen onmiddellijk het huisje van Anette als we er voor staan maar zonder gids hadden we het nooit gevonden, nochtans ligt het vlak bij ons kantoor! Om wegwijs te geraken in het gewirrewar van straatjes zullen we nog wat langer hier moeten blijven. Alles lijkt enorm op elkaar...en het blijft steeds een hele uitdaging om zonder plan en/of straatnaam op de juiste bestemming toe te komen.
Er zitten al kinderen op ons te wachten en het wordt weer een gezellige bedoening. Samen met hun moeders komen ze één voor één langs en krijgen zoals beloofd een schriftje, balpen en potlood. We bekijken de schoolrapporten met een kritisch oog en af en toe geven we ze een hart onder de riem om volgend trimester toch wat harder te werken maar over het algemeen zijn de resultaten goed.
Als alles uitgedeeld is blijven we met Anette nog wat napraten in haar huisje en ze schotelt ons een lekker bord verse ananas voor. Een welgekomen geschenk want onze kelen zijn van al het praten weer krukdroog geworden en we kunnen best iets fris gebruiken om ze te smeren.
Omdat al het schoolmateriaal verdeeld is, er zijn steeds meer kinderen dan we verwachten omdat er vaak ook wezen meekomen die bij hun familie wonen maar officieel geen deel uitmaken van het eigenlijke gezin, besluiten we naar Kampala te rijden om nog wat inkopen te doen. Het is nog steeds veel goedkoper om alles in het dozijn te kopen.
We combineren de schoolaankopen met de huishoudelijke inkopen en omdat het volgende zaterdag ‘Belgenavond’ is gaan we nog even langs bij enkele winkeltjes om een gepaste outfit te zoeken. Moe maar voldaan keren we huiswaarts.
We zijn al heel goed ingeburgerd want we dingen al niet meer af op de prijs van ons transport. Als de prijs ons niet aanstaat stappen we gewoon uit de taxi en gaan op zoek naar een andere die ons aan de lokale prijs wil meenemen.
Niet veel later, als we terecht komen in een monsterfile op de ring rond Kampala (te vergelijken met een fileop de Brusselse ring) proberen we de tijd te verdrijven door liedjes te zingen. Clousseau, Wim de Craene, Anouk, Marco Borsato,... passeren de revue.De andere passagiers van ons busje kijken al niet meer op. Ik denk dat ze al ergere dingen hebben meegemaakt met mzuzung's dan een vierkoppig meisjeskoor op de achterbank van de taxi!
Als we op onze bestemming toekomen zijn we heel blij als de omgeving rond ons appartement in het licht baadt...dat betekent dat er electricitieit is...maar ons geluk is van korte duur...nog geen half uur na aankomst valt het licht weer uit en is het gedaan met de pret... Conny heeft gelukkig nog het gehakt voor de spaghettisaus van morgen kunnen bakken maar ons avondmaal kunnen we op onze buik schrijven...geen ‘stjeitenpap’ vanavond (voor de niet-Pamelaars onder ons hiermee wordt melk met macaroni bedoeld).
We kruipen nog maar eens vroeg onder de wol, misschien hebben we morgenvroeg eletriciteit ?!