Koest!

Na een paar uurtjes slapen werden we gewekt door de wolven (eigenlijk zijn het honden, maar het moet een beetje spannend blijven voor de lezers).
Ze huilden zo hard dat ik er gek van werd…
Ilse, Conny en Kristel werden ook gewekt door de mormels en na enige tijd kreeg ik er genoeg van. e Ik riep luid ‘koest’ door het venster van de slaapkamer.
Plots werd alles stil, zelfs de matatu’s hadden het begrepen en stopten met toeteren.

De nachtrust werd echter snel weer verstoord door een flinke hoestbui. En de kers op de taart van die nacht was de moslim die zijn gebed met heel de omgeving deelde.
Na een echte … nacht was het tijd voor een ochtend zonder elektriciteit. Niets nieuws onder de zon dus!
Pas toen we bijna moesten vertrekken naar onze plaats van afspraak, hadden we opnieuw stroom.
Snel nog een bakje koffie en zonder ontbijt dan maar…

Niet ver van ons appartementje woont Jane (één van de leden). Hier kwamen de ouders en hun kinderen samen om het door ons aangekochte schoolmateriaal in ontvangst te nemen.
Ze kregen elk een potlood, bic en een schoolschrift.
Alle kinderen toonden de resultaten van hun schoolrapport van het voorbije trimester. Sommige kinderen hadden goede resultaten maar de meeste onder hen hadden slechte resultaten.
Toch bleven we positief bij het zien van het rapport, gezien de levensomstandigheden van deze kinderen. Zoals eerder vermeld in de blog moeten de kinderen vaak voor en na schooltijd, huishoudelijke taken uitvoeren. Daardoor hebben ze minder tijd voor huistaken en studeren.

Na het uitdelen van het schoolmateriaal werd er nog wat gekeuveld. De dochter des huizes (een mooie dame van 25 jaar die wel een fotomodel lijkt) toonde ons leuke foto’s van familiefeesten, doopfeesten, foto’s van vrienden en familie.
Ze vertelde dat haar vader, nonkel en grootouders die op de foto’s te zien waren, een tijd gelden overleden zijn.
Toen ik haar vroeg of het nog steeds zwaar voor haar was, bevestigde ze door enkel haar wenkbrauwen op te trekken (dit betekent ja zeggen in Uganda).

Na een leuke werkdag, besloten we aan onze stageopdracht te werken.
We haalden onze spullen in het appartement, aten snel een toast en namen de matatu richting Sesse Beach.
In openlucht en stralende zon (eindelijk na een weekend regen) werkten we aan onze vragen betreffende het project.

Voor we naar huis gingen aten we in één van de wegrestaurants. Het eten was middelmatig en de ober was vriendelijker dan hij slim was.
Het duurde even voor hij onze bestelling begreep en we mochten maximum met twee tegelijk bestellen.
Gelukkig kon hij alles tot een goed einde brengen en met enige vertraging kregen we toch het gevraagde.

Terug thuis…. En je raadt het al? GEEN STROOM!!!!!!!!!!!!!!!!