I'm so sorry !

Iedereen had een goeie nachtrust na de leuke filmavond gisteren ! Met volle moed kunnen we aan een nieuwe werkweek beginnen.
Voor we vertrokken naar kantoor, keken we nog eens in onze koffers om te zien wat we nog kunnen uitdelen bij de leden en we krijgen toch nog 2 volle zakjes bijeen.
Nu één koffer helemaal leeg is, kunnen we ook onze cadeautjes eens beginnen opbergen en niets is leuker dan alles eens showen.

We hebben vandaag HIV-testen op de planning staan in Kajjanssi, het dorpje van Nulu. Omdat dit dorpje niet echt simpel te vinden is, gaan we eerst naar kantoor, waar we Marie ontmoeten die weer als gids met ons meegaat. We hebben maar een 5-tal Hiv-testen op voorraad en besluiten om eerst nog eens te kijken of we er kunnen bijkopen want volgens Moureen zouden we toch 9 mensen moeten testen.
Betty wordt met ons meegestuurd om ons te tonen waar we kans maken om er te vinden.
In de straat van ons kantoor is de African Clinic. We vragen aan de balie of we HIV-testen kunnen kopen. De ene persoon zegt neen, de andere ja... maar gelukkig staat een dame op en neemt ons mee naar het kantoortje van de laborant.
We leggen uit dat we verpleegkundigen zijn en dat we graag 5 HIV-testen willen kopen.
De man vraagt wat we doen als de mensen positief getest zijn en het is duidelijk aan zijn reactie dat we het juiste antwoord geven : hen doorsturen naar Mildmay of Tasso.
Hij doet zelf ook aan counselling en daar willen we wel een woordje meer over horen. Als mensen positief getest worden, krijgen ze een goeie begeleiding en het hoofddoel is dat mensen niet ontmoedigd worden. Er wordt hen verteld dat ze met HIV een normaal en lang leven kunnen leiden mits ze hun medicatie nemen zoals door de arts voorgeschreven. Ze krijgen ook informatie omtrent 'violence at home' want HIV is en blijft nog steeds taboe hier !
Met alweer wat meer informatie in onze rugzak, vertrekken we naar het dorpje van Nulu.

Dat deel van Kajjanssi is het verste dorpje dat we aandoen dus we gaan op pad met de boda's. Door de vele regen van afgelopen dagen, liggen de wegen er heel nat en drassig bij. Gelukkig houden de boda's er rekening mee en minderen ze steeds hun snelheid als er plassen aankomen.

Bij aankomst staan de dorpelingen ons al met open armen op te wachten. De testen worden uitgevoerd in het huisje van Nulu.
Er staat enkel een bed en 1 zetel. Iedereen zit op het bed behalve ik. En na een tijdje gebeurt wat we al konden verwachten : een luide krak en het bed dat naar beneden zakt. We proesten het uit en het grappige is dat de muganda's 'I'm so sorry' zeggen.

Er kunnen 8 mensen getest worden, allen vrouwen en de meesten ook relatief jong. Eén test is invalid, de rest is allemaal negatief en de opluchting is bij al deze vrouwen dan ook groot als ze dit nieuws te horen krijgen. We geven hen de raad om toch steeds voorzichtig te blijven en met condoom te vrijen, waarbij de meesten wel verlegen beginnen giechelen. Eén vrouw vraagt echter of we condooms hebben. Die hebben we niet maar we beloven om er tegen vrijdag te halen en mee te geven tijdens de groepsmeeting.
Nadat de testen gedaan zijn, delen we nog wat kleding uit en daar zijn de mensen weer heel blij mee.

Tegen de tijd dat we klaar zijn en willen doorgaan, is het aan 't regenen. Marie wil de terugtocht te voet doen, maar dat zien wij niet zitten. Het is echt wel ver wandelen. Dus worden de boda's opnieuw ingeschakeld. Ann gaat met een plastiek zak op haar hoofd achterop met Marie. De boda waar Ilse en ik opgaan, heeft maar 1 voetsteuntje dus zijn we inventief : ik zet mijn voet en Ilse zet die van haar erbovenop.
De wegen zijn er ondertussen nog erger aan toe en we komen aan een stuk waar we moeten afstappen. De boda's maken echt een omweg om het veilig te houden en daar zijn we hen allen dankbaar voor !

Voor we huiswaarts keren, passeren we nog langs de groentenmarkt in Kajjanssi. Er zitten heel wat mensen met sprinkhanen. Ann vindt dit fascinerend en wil ze echt wel geproefd hebben voor we naar huis gaan. We gaan toekijken hoe ze die beesten (want het zijn echt we grote beesten) klaarmaken. Ze worden levend gevangen en levend de poten en veugels uitgetrokken en dan gaan ze in de pot. Ilse en ik zijn wat minder enthousiast om ze te proeven dus wordt er beslist om het proeven nog even uit te stellen.
We halen wat prinsessenboontjes en aardappelen om een lekker slaatje te maken en keren huiswaarts.

Toeval of niet maar in onze straat zit ook een man sprinkhanen 'te plukken'. Ik vraag hem waarom ze die dieren levend 'villen'. Dat hoort zo opdat ze vers zouden zijn. Als we ze willen proeven, moeten we rond 4u terugkeren, dan zijn ze klaar. Ann ziet het helemaal zitten.

Na een overheerlijke pastasalade met tonijn, kunnen we nog wat aan ons eindwerk werken. En tegen 5u gaan we met z'n allen de straat op om sprinkhanen te proeven, althans sommigen dan toch. Ik heb hier echt geen zin in en pas dan ook. De muganda's vinden het super dat de muzungu's het proeven en ze willen weten of we het lekker vinden. Sommigen vinden dat het wat naar garnaal smaakt maar ze zijn het er allemaal over eens dat dit toch maar een éénmalige proeverij wordt ! Echt lekker is het niet.

De rest van de avond verloopt rustig voor de tv.