Geschenken voor ons ?!

Donderdag 29 april 2010 Geschenkjes voor ons !?

Eigenlijk ben ik veel te moe om nog op de blog te schrijven maar de plicht roept, zelfsna een erg zware maar toffe werkdag.
Het was voor Conny en mij al vroeg dag vandaag omdat we om negen uur hadden afgesproken met de vroedvrouw van de polikliniek. Conny werkt voor haar eindwerk rond het onderwerp ‘borstvoeding en hiv’ en ze heeft nog wat informatie nodig. Ik ga mee omdat het enerzijds toch wel leuker is met twee en anderzijds interesseert het onderwerp me toch ook wel. De vroedvrouw Prossy, is een vrouw die met veel passie over haar beroep spreekt. Ze is van vele zaken op de hoogte en het is dan ook een plezier om van haar 'les’ te krijgen. Op alle vragen van Conny antwoordt ze met veel deskundigheid en langs de andere kant is ook zij nieuwsgierig naar het leven in België. Het wordt een erg fijne babbel onder vrouwen en als het tijd wordt om te vertrekken zijn we weer een heel pak slimmer geworden!
Op kantoor komen Ann en Ilse ons vergezellen. Ook zij hebben al een drukke voormiddag achter de rug. Zij hebben er voor gezorgd dat we vanavond niet meer moeten koken want de spaghettisaus is al klaar en de tafel staat reeds gedekt voor ons avondmaal.
Maar vooraleer we onze voeten onder tafel kunnen steken staat ons nog een druk programma te wachten... negen huisbezoeken ... en als je weet dat we soms een uur nodig hebben om een bezoek af te leggen weet je al op voorhand dat het een lange dag wordt.
Ik ga niet alle 'homevisits' beschrijven, dat zou mijn verslag veel te lang maken en omdat het risico dante groot wordt dat ik voor de computer in slaap val ga ik me sowieso beperken tot degene die ons het meest zijn bijgebleven.
Onze bezoeken worden afgelegd in het dorpje met de schitterende naam ‘Nakigalala’.
Het dorpje ligt op een heuveltop in de buurt van Kajjansi. Het wordt een stevige ‘berg’beklimming naar het dorp maar onze conditie is er de laatste dagen door de dorpsbezoeken sterk op verbeterd en dat merken we wel. Na de lange klim worden we beloond: het zicht vanop de heuveltop is adembenemend.
Het dorpje ligt in een oase van groen, de huisjes liggen verspreid tussen de matoke- en theeplantages, het is er prachtig ... een groot verschil met de soms wel erg armtierige en vuile dorpjes die we tot nu hebben bezocht...
Een van onze eerste bezoeken wordt afgelegd bij een vrouw die volgens Moureen wel een ‘homevisit’ kan gebruiken. De voorbije weken is zij tijdens de groepsmeetings op vrijdag ons al opgevallen. Ze is er steeds met haar jongste kind en het is net dat kindje dat ons grote zorgen baart. Het is twee jaar maar kan nog niet op zijn beentjes staan, is vel over been en zijn ademhaling gebeurt zeer moeizaam. Moureen heeft deze vrouw reeds vijf maal geld gegeven om naar het ziekenhuis te gaan maar steeds heeft ze wel één of ander excuus om het geld aan iets anders uit te geven. De andere kinderen (ze heeft er vier in totaal) krijgen we tijdens het huisbezoek ook te zien en net als het allerkleinste zien ze er niet verzorgd en ondervoed uit. We beslissen om volgende week met de moeder en hetkind naar het ziekenhuis te gaan. Moureen heeft ons ook al laten weten dat ze dit ook de beste oplossing vindt. Het kindje heeft dringend verzorging nodig en op die manier weten we tenminste zeker dat het kind onderzocht wordt!
Rond 14u beginnen onze magen te knorren en zien we ons energiepeil drastisch zakken. We hebben voedsel (lees suikers) nodig en als we onze begeleidsters vragen om ergens iets te eten zien we de verbazing op hun gezicht. In Nakigalala een restaurant vinden blijkt geen gemakkelijke opdracht te zijn. Uiteindelijk belanden we bij een vrouw waar we sowieso moeten zijn voor een homevisit en in haar huisje kunnen we lunchen. Ilse en ik zijn tevreden met een paar bananen terwijl Ann en Conny hun keuze maken uit de kookpotten van de plaatselijke ‘taverne’. Zij gaan, wat had je gedacht, zoals de voorbije dagen voor zoete aardappelen, rode bonen en vleessaus. Zeer voedzaam maar steeds veel te veel. Enkele mensen die ons vergezellen eten met plezier datgene op wat er oveblijft. Niets gaat hier verloren en dat kan ik aleen maar toejuichen. Als de maagjes zijn gevuld starten we opnieuw met onze verpleegkundige taken.
Bij onze gastvrouw worden er van haar drie kinderen een hiv-test afgenomen.
We zijn opgelucht als we het het goede nieuws dat de test negatief is, aan alle drie kunnen melden, bij een eerder huisbezoek waar we een man testte was de test positief en dat valt ons toch wel erg zwaar om te zeggen.
Bij de kinderen waar de test negatief is (een jongen van 16, een meisje van 11 en 23) voelen we ons geroepen om als sociaal verpleegkundigen over preventie te praten.
De jongen van 16 komt bij ons zitten en Conny geeft inlichtingen over condoomgebruik maar als we willen laten zien hoe een condoom op de correcte manier moet worden aangebracht worden we door de moeder teruggefloten. Ze vindt haar zoon hiervoor nog veel te jong en we zouden hem eens op ideeën kunnen brengen. Ik vind het een gemiste kans maar uiteraard hebben we voor de moeder alle respect en bergen ons didactisch materiaal wijselijk op.
Bij een vande laatste huisbezoeken worden we overladen met geschenkjes: twee kartonnen eieren, tien avocado’s, passievruchten, suikerriet,....
Met deze giften drukt een lid van de organisatie zijn dankbaarheid uit voor datgene wat we doen en ik krijg er zowaar een krop van in de keel. Ze hebben al zo weinig en toch willen ze datgene wat ze hebben met ons delen.
Voor we afzakken naar ons laatste adresje, wordt er gevraagd of we nog even wat ‘community work’ kunnen verrichten. Het is al laat en de moed zakt ons even in de schoenen. ‘Moeten we nog ergens op een akker gaan werken?’ vragen we ons alle vier af... Neen hoor, deze keer is het de bedoeling dat we de kippen gaan voederen. Een makkie denken we, tot we de kippenkwekerij zien!
Honderden kippen zitten opeengepakt in een houten constructie van twee verdiepingen. Het is er stoffig, erg vuil ...om nog maar te zwijgen van het luide gekakel (en deze keer is het niet van ons!). Heel het dorp (toch bijna alle kinderen) is van de partij bij het voederen en het wordt een tof decor voor leuke, grappge foto’s want iedereen wil met een kip in de armen op de foto! We vluchten na een kwartiertje uit het stoffige kot op zoek naar frisse lucht want een erg aangename plaats voor ons longen is het hier niet!!
Na nog een fikse wandeling (gelukkig deze keer bergafwaarts) keren we terug naar kantoor en brengen verslag uit aan Moureen. We verdelen nog de gekregen goederen onder onze gidsen, Moureen en onszelf en als we dan rond zeven uur uiteindelijk onze voeten onder tafel steken en genieten van de overheerlijke spaghetti ‘alle Ann en Ilse’ zijn we allen moe maar tevreden. We keuvelen nog gezellig na over deze leerrijke, prachtige, indrukwekkende dag.... en kruipen vroeg ons nestje in...ons kaarsje is uit en dit is zowel letterlijk als figuurlijk bedoeld.